من!

یکشنبه‌ست، دارم گریپ فورت می‌خورم، طرف غرب یه کلیسای ارتودکس روسیه اون زن از نژاد تیره‌ی شرقیه چشمای قهوه‌ای بزرگش از انجیل بلند شد و بعد پایین رفت یه انجیل سیاه و قرمز کوچیک همونطور که می‌خونه پاهاش رو تکون می‌ده و آروم و موزون می‌رقصه، انجیل می‌خونه… گوشواره‌های طلایی بلند و دو دستبند طلایی بر هر دو دستش یه مینی ژوپ پوشیده که خیلی بهش میاد، با روشن‌ترین رنگ خرمایی ممکن! چرخ می‌زنه با پاهای بلند زرد زیر نور گرم خورشید، نمیشه نادیدیش گرفت میلی هم به این کار نیست! رادیوی من، موسیقی سمفونیک می‌خونه. اون نمی‌تونه بشنوه ولی حرکاتش بدجوری با ریتم می‌خونه، داره راجع به خدا می‌خونه، خدایی که منم! __بوکوفسکی

نمی‌دونم کدوم شب بود که اینو نوشتم، ولی مطمئنم منفجر شدم. لابد خیلی ازش گذشته. منم طبق معمول کشف کردم. کشف کردم زیر هر لایه آشغال بازم آشغال پیدا می‌شه. تا مغز استخون آشغاله. همیشه خودم رو وحشتناک دوست داشتم، ولی امشب نه. می‌خوام بگم، از کاه کوه ساختم. همیشه یه دست‌هایی این اجازه رو داشتن که کلید انفجار رو فشار بدن، این فکر رو بندازن تو کلم که تیکه‌های جدا شده به هم پیوسته‌‌ می‌شن و با اینکار اشغالا پرت می‌شن بیرون، ولی نه. حالا وقتشه. حالا خودم به خودم این اجازه رو می‌دم. بعد از اینکه به قولی به درخت‌ها گوه آویزون شده، چشام کور شده و حس‌هام عقیم. بعد از اینکه ‌میخوام حوای زمان باشم، سیبی رو گاز بزنم و زمین رو از این همه آشغال خالی کنم، بعد از این‌همه می‌نویسم تا بفهمی چقدر از چیزایی که یادم دادی متنفرم. از اینکه خواستم مغزمو بخاطر تو خالی کنم متنفرم. بازم اینکارا می‌کنم، انقدر تا پادزهری پیدا بشه واسه زهری که ریختی تو وجودم. لازمه بدونی تا اون روز ازت متنفرم.

کاش می‌شد که کسی حال دل ما می‌پرسید و اندر این آینه از چهره‌ی ما می‌پرسید کاش می‌شد که در این شام غریبانه‌ی عمر لحظه‌ای هم کسی از درد صدا می‌پرسید من دنبال کسی بودم و او نیز مرا کاش این قصه کسی را به خدا می‌پرسید. __محمد کاظمی

داره اذیتم می‌کنه.

خیلی حرفم میاد.

بابا می‌گفت دیگران نمی‌دونن تو کی هستی اما خودت که می‌دونی کی هستی، با خودت درست رفتار کن.

من خود را با حسی از دافعه و نفرت دوست دارم، خود را با ترس آرام می‌کنم و زندگی را با احساسی مزمزه می‌کنم که من را از آن جدا می‌کند. همهٔ این شور و احساسات درونم فقط آن‌چه را هستم بروز می‌دهد و کل هستی برای این‌که احساسی مبهم از خودم داشته باشم ـ‌ احساس بودنی که خود را حس نمی‌کند ـ خشمش را آشکار می‌کند. اکنون آرامش با شب فرا می‌رسد. دیگر نمی‌توانم هیچ احساسی را نام ببرم. اگر می‌خواستم برای این حالتِ بی‌تفاوتی در من نامی بگذارم، آتش نام مناسبی برای آن بود. منشأ احساساتم چیزهایی است که حس می‌کنم، برگرفته از مبدأیی است به‌نظر فاقد احساس که با این حال با تکانهٔ نامحسوس لذت و تنفر همراه است. درست است، من چیزی احساس نمی‌کنم. من دارم به قلمروهایی می‌رسم که آن‌چه آدم در آ‌ن‌جاها تجربه می‌کند هیچ رابطه‌ای با آن‌چه عموماً تجربه می‌شود ندارد. من به‌درون تودهٔ مرمر سختی فرو می‌روم و حس سُرخوردن در دریا را دارم. در برنزی خاموش خودم را فرو می‌برم. با این‌که همه‌جا سفت و همچون الماس سخت بود و آتشی بی‌رحم، اما درونم حسی به نرمی و سبکیِ کف بود. غیاب مطلق میل. نه حرکتی بود، نه ‌شبحی از حرکت و نه هیچ‌چیزِ بی‌حرکت. درچنین نقصانی عظیم و چنین غیابی است که من همهٔ حس و حالی را که با معجزه‌ای جزئی از دست دادم باز می‌شناسم. از او، از عشق من به او تا جایی که دوستش داشتم، غایب بودم. این غیاب دوچندان برای خودم، هربار با میل روی میل پُر می‌شد و حتی این خودِ ناموجود را جایی حس می‌کردم واقعاً وجود دارم، ویران می‌کرد. غایب از این غیاب. مدام و تا ابد از این غیاب فاصله می‌گیرم. هنگام گریز افقی دیگر برایم وجود ندارد. از گریز می‌گریزم. پایان کجاست؟ این خلأ برای منْ نهایتِ پُربودن است. دریافتم، تجربه‌اش کردم. خالی‌اش کردم. اکنون به‌ حیوانی ترسناک می‌مانم با جست‌وخیزهایش. در وحشت سقوط دارم می‌افتم. من گیج‌ومنگ در اشتیاقِ طردِ خود از خودم هستم. آیا این درست است؟ آیا من در نقش دیگری به‌جایی که بودم برگشته‌ام؟ این بزر‌‌گ‌ترین لحظه آرامش است. خاموشیْ پناهگاهِ شفافیت برای روح است. این آرامشْ وحشت‌زده‌ام می‌کند. اگر بدنی داشتم گلویم را با دست‌هایم می‌فشردم. می‌خواهم رنج بکشم. می‌خواهم مرگی سهل برای خودم دست‌وپا کنم، همراه عذابی که در آن می‌خواهم خودم را تکه‌تکه کنم. چه آرامشی! خوشی‌ها و سرورها بر من تاختند. همه‌چیز در من خود را درمعرض این خلأ پیش‌رو همچون یک شادی ترسناک قرار داده است. به هیچ‌ تصوری، هیچ خیالی و هیچ احساسی دل‌گرم نیستم. درحالی که درست لحظه‌ای پیش چیزی احساس نمی‌کردم و هر احساسی را صرفاً به‌مثابه غیابی عظیم تجربه می‌کردم، اکنون در غیابِ کاملْ احساساتِ شدیدترین احساس را تجربه می‌کنم. ترسم را از ترسی که ندارم می‌گیرم. ترس، وحشت و دگردیسی در فکر نمی‌گنجد و از آن فراتر می‌رود. من درچنگ احساسی اسیرم که ظاهراً نمی‌توانم تجربه‌اش کنم و در آن لحظه است که این احساس را با نیرویی که آن را زجرِ بیان‌ناپذیری می‌کند، تجربه می‌کنم. __موریس بلانشو

کسانی چون ما که از بس تلخی و دوری‌ها را چشیده‌ایم دیگر از هر نزدیکی هراسانیم. __نامه مرتضی کیوان به سیاوش کسرایی

شاهکار.🤌

_ اسبی رو که زمین می‌خوره رو دیدی خوان؟... با توام، خوان، دیدی؟ _ نه، دون میلکه. _ چی گفتی، خوان؟ _ نه، دون میلکه. _ باید ببینیش. باید اون وحشت و ترس زمین خوردن رو توی چشم‌های اون اسب ببینی... دیدی؟ _ نه، دون میلکه. _ اون اسب ممکنه هیچ‌وقت از جاش بلند نشه. خوان، می‌دونی اسبی که زمین می‌خوره و دیگه نمی‌تونه از جاش بلند شه، چیکار می‌کنه؟ _ نه، دون میلکه. _ چی گفتی، خوان؟ _ نه دون میلکه. اون اسب دیگه شیهه نمی‌کشه. نه اینکه دلش نخواد، خوان. شیهه نمی‌کشه چون می‌دونه با اولین شیهه‌ش، ترسه که به جون اسب‌های دیگه میوفته... تو این رو می‌دونستی، خوان؟ _نه، دون میلکه. _این یه قانونه. هر اسبی از وقت دنیا اومدنش این قانون رو می‌دونه... تو زمین خوردی، خوان؟ _ نه، دون میلکه. _ چی گفتی، خوان؟ _ نه، دون میلکه. _ پس هنوز می‌تونی شیهه بکشی؟... می‌دونی اگه شیهه نکشی چی میشه، خوان؟ _ نه، دون میلکه. _ باید خلاصت کرد، خوان. فقط برای اینکه اسب‌های دیگه نترسن... شیهه بکش، خوان. تا می‌تونی شیهه بکش. __بازخوانیِ نمایشنامه یرما اثر لورکا

ﻭﯾﮑﺘﻮﺭ : ﺩﯾﺮﻭﺯ ﺧﻮلی‌ی‌تا ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﭼﺸﻢ‌ﻫﺎﺕ ﻗﺮﻣﺰ ﺑﻮﺩﻥ، ﯾﺮﻣﺎ، ﺍﻧﮕﺎﺭ ﮐﻪ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﯽ. ﯾﺮﻣﺎ، ﻣﯽ‌ﺩﻭﻧﻢ ﮐﻪ ﺍﯾﻦﺟﺎ ﺑﺮﺍﯼ ﮔﺮﯾﻪ‌ﮐﺮﺩﻥ ﺑﻬﺎﻧﻪ‌ﻫﺎﯼ ﺯﯾﺎﺩﯼ ﻫﺴﺖ، ﺍﻣﺎ ﻣﯽ‌ﺧﻮﺍﻡ ﺑﺪﻭﻧﻢ ﺗﻮ ﭼﺮﺍ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ‌ﮐﻨﯽ؟ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺭﻓﺘﻪ‌ﻫﺎﺕ ﯾﺎ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﻧﯿﻮﻣﺪﻩ‌ﻫﺎﺕ؟ ﺍﯾﻦ ﺟﺎ ﺑﺮﺍﯼ ﻫﺮ ﺩﻭ ﻣﯽ‌ﺷﻪ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﺮﺩ، ﭼﻮﻥ ﺍﯾﻦ‌ﺟﺎ ﺳﺮﺯﻣﯿﻦ ﮔﺮﯾﻪ‌ﻫﺎﺳﺖ. ﺳﺮﺯﻣﯿﻦ ﺍﻓﺴﻮﺱ‌ﻫﺎ. ﺑﺮﺍﯼ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﻗﻄﺮﻩ ﺍﺷﮑﯽ ﻫﺴﺖ. ﻭ ﻫﻤﯿﻦ ﺍﺷﮏ، ﺗﺴﮑﯿﻦِ ﺩﺭﺩﻫﺎﺳﺖ، ﺍﻧﮕﺎر، ﺍﻣﺎ ﺗﺴﮑﯿﻨﯽ ﻫﺴﺖ، ﯾﺮﻣﺎ، ﻭﻗﺘﯽ ﺭﻭﺡ، ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺯﺧﻢ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﻭ ﻣﺠﺮﻭﺣﻪ؟ ﻧﻪ، ﺗﺴﮑﯿﻨﯽ ﻧﯿﺴﺖ، ﯾﺮﻣﺎ. ﺗﺴﮑﯿﻨﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﯾﻦ ﺯﺧﻢ‌ﻫﺎ ﻧﯿﺴﺖ. ﻭ ﭼﻮﻥ ﻧﯿﺴﺖ، ﺑﺎﺯ ﺍﯾﻦ ﺍﺷﮏ‌ﻫﺎ ﻫﺴﺘﻦ ﮐﻪ ﻣﯽ‌ﺭﯾﺰﻥ. ﺍﯾﻦﺟﺎ ﻫﯿﭻ ﭼﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﺟﺰ ﺍﺷﮏ، ﺟﺰ ﺯﺧﻢ... ﺗﻮ ﺑﺮﺍﯼ ﮐﺪﻭﻡ ﺯﺧﻢ‌ﻫﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽﮐﻨﯽ، ﯾﺮما؟ __ﺭﻗﺺ ﻣﺎﺩﯾﺎﻥ‌ﻫﺎ🕊 / ﻣﺤﻤﺪ ﭼﺮﻡﺷﯿﺮ

یرما: تا حالا رقصیدن مادیون‌ها رو دیدی، خوان؟ باید رقصیدن‌شون رو با یه اسبِ نَر ببینی. اون‌ها _دوتایی_ وامیسن کنار همدیگه. وامیسن و خیره می‌مونن به یه جای دور. انقده همون‌جور می‌مونن که نفس کشیدن‌شون با هم یکی می‌شه. اون وقت این مادیونه که سرش رو بلند می‌کنه و می‌ذاره روی یال اسب نر. می‌ذاره و آروم _ آروم توی گوش اسب، خُره می‌کشه، همین‌جور آروم و یه‌نواخت. بعد یهو ساکت می‌شه، ساکتِ ساکت. انگار که اصلا تا حالا هیچ صدایی از تو گلوش بیرون نیومده. بعد یهو شروع می‌کنه روی پاهاش تکون خوردن. آروم آروم روی پاهاش تکون می‌خوره. به لرزه‌هایی می‌دوئه روی تنش، مثه لرزیدن یه برگ روی شاخه. از دُمش شروع می‌شه تا می‌ره می‌رسه به یالش، همین‌جور آروم تکون می‌خوره و می‌لرزه. حالا اسبِ نر که شروع می‌کنه با این تکون تکون خوردن. هردو تکون می‌خورن، همین‌جور آروم و یه‌نواخت. و این اسبِ نره که آروم آروم بی‌تاب می‌شه. بی‌تاب می‌شه و یه کف سفید می‌شینه گوشه لب‌هاش. باید این بی‌تابی رو ببینی، خوان، باید ببینی... خوان، من همیشه مثه یه مادیون برای تو رقصیدم. __رقص مادیان‌ها🕊/ محمد چرم‌شیر

بازخوانیِ نمایش‌نامه یرما.

چقدر خار، چقدر مزرعه‌ی خار چه خانه‌ای، چه خانه‌ی خاموشی بر این قلمرو غم هیچ‌گاه زیبایی گذر نمی‌کند و هیچ بانگی از این آستانه‌ی اندوه سفر نمی‌کند من از تحمل‌زادن عذاب می‌طلبم و آفتاب به نیلوفران خفته‌ی ماه مرا نوید می‌دهد و این دو چشمه‌ی شیر که نیم گرم در اعماق گوشتم جاری‌ست طنین کوفتن نبض اسب‌هاست که گویی عذاب‌های مرا می‌تپند به زیرجامه‌ام ای قله‌های کور کبوتران بی‌چشم، بی‌سپیدی، آه کدام خون گرفتار، خون زندانی به زیر پوستم انبوه نیش زنبوران را دوانده است؟ __یرما🕊/ لورکا    (نمایش‌نامه)