O𝗇𝗒𝗑𝗂𝖺

تو خیره‌کننده بودی؛ برای منی که از دیدنِ آدم‌ها سال‌ها بود به ملالی بی‌نام خو گرفته بودم. تو اما شبیهِ یک اختلالِ دلنشین بودی؛ پدیده‌ای میانِ وهم و ادراک، که در هیاهویِ چهره‌های تکراری ناگهان پدیدار شدی و من، برخلافِ همیشه، دلم خواست این‌بار نگاهم را از جهان پس نگیرم.