کانال راسخ | 🇵🇸

هدهد از حضور نزد سلیمان علیه‌السلام غایب شد و سلیمان او را چنین تهدید کرد: «قطعاً او را به‌سختی عذاب خواهم کرد.» پس ای کسی که تمام عمرت از اطاعت پروردگارت غافل بوده‌ای، آیا از خشم او نمی‌ترسی؟! موسی علیه‌السلام در مسیر همراهی با خضر، سه بار با او مخالفت کرد؛ تا آنکه پیوند همراهی‌شان با این سخن پایان یافت: «این، جدایی میان من و توست.» پس ای کسی که بارها عهد خود را با پروردگارت شکسته‌ای، آیا نمی‌ترسی که خداوند به سبب یکی از گناهانت بفرماید: «این، جدایی میان من و توست»؟! • ابن‌الجوزی رحمه‌الله | التبصرة @fanus9 | فانوس

نگاهشان را از حرام بازنداشتند و در نتیجه، از خشوع در نماز محروم شدند. نه به آنچه چشم دوخته بودند رسیدند و نه از بیماری دل در امان ماندند. قلب‌هایشان بیمار شد، بی‌آنکه خود از این بیماری آگاه باشند؛ تا آنجا که نگاه به حرام، برایشان به عادتی همیشگی تبدیل شد. @fanus9 | فانوس

﴿ارْكُضْ بِرِجْلِكَ﴾ «پایت را بر زمین بکوب!» چه‌بسا شفای تو درست زیر پایت نهفته باشد و خود از آن بی‌خبر باشی! ایوب علیه‌السلام سال‌های درازی را در رنج و بیماری گذراند. دارایی، فرزندان و تندرستی‌اش را از دست داد و آشنایان و بیگانگان از او روی گرداندند؛ تا آنجا که بیماری او را زمین‌گیر کرد و توان حرکت را از او گرفت. روزگاری طولانی در بسترِ رنج افتاده بود و چشم‌انتظار گشایش بود، تا سرانجام پس از آن دعای خاضعانه، شفای او فرا رسید: ﴿أَنِّي مَسَّنِيَ الضُّرُّ وَأَنتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ﴾ «پروردگارا، رنج و سختی به من رسیده است و تو مهربان‌ترین مهربانانی.» اما شفا چگونه از راه رسید؟! نه دارویی از آسمان فرود آمد و نه دستوری یافت که برای یافتن طبیبی راهی سفری دور و دراز شود؛ تنها فرمانی ساده از جانب پروردگار رسید: ﴿ارْكُضْ بِرِجْلِكَ ۖ هَٰذَا مُغْتَسَلٌ بَارِدٌ وَشَرَابٌ﴾ «پایت را بر زمین بکوب! این آبی خنک برای شست‌وشو و نوشیدن است.» چشمه‌ای که شفای دردهایش در آن بود، در سرزمینی دوردست قرار نداشت؛ تمام آن سال‌ها درست زیر پایش نهفته بود! او در رنج و بیماری، بر روی درمان خویش آرمیده بود. راه رهایی در نزدیک‌ترین فاصله از او قرار داشت، اما تا زمانی که خداوند اراده نکرده بود، از دیدگانش پنهان مانده بود. خداوند از همان نخستین روز می‌توانست آن چشمه را جاری سازد؛ اما حکمتش بر آن تعلق گرفته بود که از شکیبایی ایوب، سرگذشتی جاودانه بیافریند که تا روز قیامت بازگو شود. پس آنگاه که دوران آزمون به پایان رسید و حکمت الهی تحقق یافت، تنها به او فرمود: «پایت را بر زمین بکوب!» گشایش تو نیز شاید بسیار نزدیک‌تر از آن باشد که تصور می‌کنی! چه‌بسا راه رهایی از بحرانی که گرفتارش شده‌ای و پایان اندوهی که بر دلت سنگینی می‌کند، حتی از رگ گردن به تو نزدیک‌تر باشد؛ شاید در اندیشه‌ای نهفته باشد که از کنارش بی‌اعتنا می‌گذری، یا پشت دَری باشد که هر روز می‌بینی، اما هرگز به گشودنش فکر نمی‌کنی! تنها در انتظار فرمان «باش» و فرا رسیدن لحظه‌ای است که حکمت الهی اقتضا می‌کند... لذا از طولانی‌شدن بلا نومید مشو؛ چه‌بسا همان زمینی که در آتش رنج‌هایت سوخته است، روزی چشمه‌های جبران و رحمت از دل آن بجوشد! ••┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈•• @Raaasekh | راسخ

حضورت در شبکه‌های اجتماعی را معنادار کن: یا اثری مفید از خود به جا بگذار که ماندگار شود، یا سکوتی اختیار کن که تو را از گناه دور نگه دارد. فضا شاید مجازی باشد، اما هر کلمه‌ای که در آن می‌نویسی، ثبت می‌شود... برخی کلمات تو را به درجاتی بلند می‌رسانند و برخی دیگر، به ورطه‌ای می‌کشانند که فرجام خوشی ندارد. «اللَّهُمَّ أَحْسِنْ عَاقِبَتَنَا فِي الْأُمُورِ كُلِّهَا» «پروردگارا! فرجام ما را در همه کارها نیکو گردان.» @Raaasekh | راسخ

حضورت در شبکه‌های اجتماعی را معنادار کن: یا اثری مفید از خود به جا بگذار که ماندگار شود، یا سکوتی اختیار کن که تو را از گناه دور نگه دارد. فضا شاید مجازی باشد، اما هر کلمه‌ای که در آن می‌نویسی، ثبت می‌شود... برخی کلمات تو را به درجاتی بلند می‌رسانند و برخی دیگر، به ورطه‌ای می‌کشانند که فرجام خوشی ندارد. «اللَّهُمَّ أَحْسِنْ عَاقِبَتَنَا فِي الْأُمُورِ كُلِّهَا» «پروردگارا! فرجام ما را در همه کارها نیکو گردان.» @Raaasekh | راسخ

صدای اذان صبح به تو یادآوری می‌کند که فاصله‌ی میان تاریکی و روشنایی، تنها دو رکعت نماز است... @Raaasekh | راسخ

پیش از انتشار عکس‌هایمان، آن‌ها را زیباتر می‌کنیم... پیش از نوشتن، کلماتمان را با دقت کنار هم می‌چینیم، و با وسواس انتخاب می‌کنیم که دیگران چه تصویری از ما ببینند. اما چه زمانی به سراغ چیزهایی می‌رویم که از نگاه مردم پنهان‌اند؟ دل‌های آشفته‌مان، نیت‌های ناپاک و متزلزلمان، گناهان پنهانی‌مان، و رابطه‌مان با خداوند... گاهی لازم است برای مدتی کوتاه، از هیاهوی دنیا فاصله بگیریم... نه برای آنکه در نگاه مردم بهتر جلوه کنیم، بلکه برای آنکه خود را برای سفر آخرت آماده کنیم. ••┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈•• @Raaasekh | راسخ

«عجیب‌ترین واکنش در اوج مصیبت!» چرا یقین یعقوب پس از دوری از دومین پسرش بیشتر شد؟! یعقوب علیه‌السلام، یوسف را از دست داد و آن‌قدر در فراقش گریست که چشمانش از شدت اندوه سفید شد؛ درحالی‌که غم خود را در سینه فرو می‌خورد. سال‌های طولانی گذشت، اما زخم فراق همچنان در دلش تازه بود. ناگهان مصیبتی دیگر بر او فرود آمد: پسر دومش، بنیامین، بازداشت شد و پسر بزرگ‌ترش نیز اعلام کرد که دیگر بازنمی‌گردد! در نگاه نخست، این باید آخرین ضربه می‌بود؛ مصیبتی که هر انسانی را به ورطه ناامیدی می‌کشاند. اما واکنش یعقوب شگفت‌انگیز بود! نگفت دیگر شکسته‌ام و توان ادامه ندارم؛ بلکه با یقینی استوار فرمود: ﴿عَسَى اللَّهُ أَنْ يَأْتِيَنِي بِهِمْ جَمِيعًا إِنَّهُ هُوَ الْعَلِيمُ الْحَكِيمُ﴾ «امید است خداوند همه آنان را نزد من بازگرداند؛ بی‌گمان او دانا و حکیم است.» سپس به پسرانش گفت: ﴿يَا بَنِيَّ اذْهَبُوا فَتَحَسَّسُوا مِنْ يُوسُفَ وَأَخِيهِ وَلَا تَيْأَسُوا مِنْ رَوْحِ اللَّهِ﴾ «پسرانم! بروید و از یوسف و برادرش خبر بگیرید و از گشایش و رحمت خدا ناامید نشوید.» چرا درست در اوج مصیبت، امیدش همچنان زنده بود؟! زیرا یعقوب می‌دانست که هیچ سختی‌ای بیرون از قدرت و تدبیر خداوند نیست؛ حتی هنگامی که تمام راه‌های ظاهری بسته به نظر می‌رسند. تاریک‌ترین لحظات شب نیز نمی‌توانند مانع طلوع سپیده شوند! هنگامی که تنها یوسف از او دور بود، اندوه فراق جانش را می‌فرسود؛ اما وقتی مصیبت‌ها بر هم انباشته شدند و بازگشت سه پسرش ــ یوسف، بنیامین و پسر بزرگ‌تر ــ دور از انتظار به نظر می‌رسید، باز هم امیدش را به تدبیر پروردگار گره زد و گفت: «امید است خداوند همه آنان را نزد من بازگرداند!» پس اگر گرفتاری‌ها یکی پس از دیگری به سراغت آمدند، اگر احساس کردی درها پی‌درپی بسته می‌شوند و بار تمام اندوه‌ها یک‌باره بر دوشت سنگینی می‌کند، گمان نکن که راه‌های گشایش نیز بسته شده‌اند. چه‌بسا خداوند در پسِ همین دشواری‌ها، گشایشی برایت مقدر کرده باشد که امروز از آن بی‌خبری. با امید و توکل، همچون یعقوب علیه‌السلام بگو: ﴿عَسَى اللَّهُ أَنْ يَأْتِيَنِي بِهِمْ جَمِيعًا﴾ «امید است خداوند همه آنان را نزد من بازگرداند.» زیرا آن‌که تدبیر امور به دست اوست، هم داناست و هم حکیم. ••┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈•• @Raaasekh | راسخ

ابوبکرِ صدیق رضی‌الله‌عنه، در نخستین خطبه‌ی خود پس از رسیدن به خلافت فرمود: «هیچ قومی جهاد در راه خدا را ترک نمی‌کند، مگر آنکه خداوند آنان را به ذلت و خواری گرفتار می‌سازد.» • ابن‌کثیر | البدایة والنهایة @Raaasekh | راسخ

«خطرناک‌ترین گناه» مهلک‌ترین گناه، نه نخستین گناه توست و نه آخرین گناهت؛ نه کوچک‌ترین آن‌ها و نه حتی بزرگ‌ترینشان! بلکه خطرناک‌ترین لحظه‌ی زندگی‌ات زمانی است که گناهی مرتکب می‌شوی، اما دیگر روحت به درد نمی‌آید، قلبت آشفته نمی‌شود و آن احساس پشیمانی که روزی تو را به توبه و بازگشت به سوی خدا وامی‌داشت، در وجودت خاموش شده است! اگر با دقت به روزهای گذشته‌ی زندگی‌مان بنگریم، گناهان بسیاری را خواهیم یافت که به‌تدریج برایمان به عادت تبدیل شده‌اند؛ تا جایی که دیگر قلبمان از حرام بودن آن‌ها آزرده نمی‌شود و حساسیتی نشان نمی‌دهد. مهلک‌ترین گناه، گناهی است که آن‌قدر به آن عادت کرده‌ای که دیگر احساس گناه نمی‌کنی!

• شیخ محمد رجب

••┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈•• @Raaasekh | راسخ

﴿وَلِلَّهِ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَىٰ فَادْعُوهُ بِهَا﴾ «و نام‌های نیکو از آنِ خداوند است؛ پس او را با آن نام‌ها بخوانید.» آنگاه که ناتوانی، می‌گویی: یا (قوی) ای توانای مطلق! آنگاه که ستم دیده‌ای، می‌گویی: یا (جبار) ای جبران‌کننده ستم‌ها! آنگاه که بیماری، می‌گویی: یا (شافی) ای شفابخش! و آنگاه که تنگدستی، می‌گویی: یا (رزاق) ای روزی‌رسان! و این‌گونه، در هر حال و در هر فراز و نشیب زندگی، در میان نام‌های زیبای خداوند، نامی می‌یابی که با آن پروردگارت را بخوانی و به برکت آن، به زندگی‌ات سامان ببخشی. #اسماء_الحسنی ••┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈•• @Raaasekh | راسخ

«زندگی‌ای که خدا دوست دارد!» صلاح‌الدین ایوبی پس از فتح بیت‌المقدس و پیروزی بزرگ حطین، بر ساحل دریا نشسته بود و به دوردست‌ها می‌نگریست. فرمانده سپاهش پرسید: «ای سلطان! به چه می‌اندیشی؟» گفت: «به این فکر می‌کنم که از این دریا بگذرم و در آن سوی دریا، هیچ‌کس را که خدا را نمی‌پرستد، باقی نگذارم، مگر آنکه او را به بندگی خدا فراخوانم!» گمان می‌کردم مردی که پس از سال‌ها جهاد و نبرد، چنین پیروزی‌های بزرگی به دست آورده، اکنون در اندیشه استراحت باشد؛ اما دریافتم که بلندهمتان، گویی آب شور می‌نوشند؛ هرچه بیشتر می‌نوشند، تشنه‌تر می‌شوند! هر پیروزی، عطش تلاش دیگری را در وجودشان زنده می‌کند. شگفت آنکه این انسان‌های بزرگ، با وجود آن‌همه دستاورد، همچنان خود را مقصر می‌دانند و اعمالشان را اندک می‌شمارند! گویی زندگی خود را چاهی کوچک می‌بینند، درحالی‌که دیگران آن را دریایی پهناور می‌دانند! اما برخی از ما، عمرمان را میان شبکه‌های اجتماعی، خواب و سرگرمی‌های بیهوده سپری می‌کنیم؛ بی‌آنکه کسی به دست ما هدایت شود، گِرهی از کار مسلمانی بگشاییم یا از استعدادهایمان در راه خیر بهره بگیریم. بااین‌حال، از زندگی خود راضی هستیم؛ گویی آن را دریایی پهناور می‌بینیم، درحالی‌که به‌اندازه یک سطل کوچک هم نیست! امت ما امروز بیش از آنکه به انسان‌های پرحرف و کم‌عمل نیاز داشته باشد، به مردمانی نیازمند است که بسیار تلاش کنند و بااین‌همه، در پیشگاه خداوند خود را مقصر بدانند. زیرا احساس کوتاهی، اگر به ناامیدی نینجامد، انگیزه‌ای برای تلاش بیشتر است؛ و بلندهمتی با دغدغه آغاز می‌شود و به عمل می‌انجامد. ✍️ خالد حمدی | تلخیص و ترجمه کانال راسخ #زندگی_ای_که_خدا_دوست_دارد ••┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈•• @Raaasekh | راسخ

نگذار یک ضربه تو را از ادامهٔ تلاشت بازدارد. زخم‌هایت را مرهم بگذار، اشک‌هایت را پاک کن، از خدا یاری بخواه و ادامه بده. این بار از صفر شروع نمی‌کنی؛ از ضربه‌ای شروع می‌کنی که تو را از پا درنیاورد، بلکه قوی‌ترت کرد! ••┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈•• @Raaasekh | راسخ

گاهی حق، در قاطعیت و محکم ایستادن است و گاهی در انعطاف و نرم‌خویی؛ و معیار تشخیص در همهٔ این موقعیت‌ها، علم است. خداوند هر دو را از نعمت‌های خود بر پیامبر ﷺ برشمرده است: ﴿وَلَوْلَا أَنْ ثَبَّتْنَاكَ﴾ «و اگر تو را استوار نمی‌داشتیم…» ﴿فَبِمَا رَحْمَةٍ مِنَ اللَّهِ لِنْتَ لَهُمْ﴾ «پس به‌سبب رحمتی از جانب خدا، با آنان نرم‌خو شدی.» ••┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈•• @Raaasekh | راسخ

هر که سخنش نرم باشد، محبتش در دل‌ها جای می‌گیرد! • علی بن ابی‌طالب رضی‌الله‌عنه ••┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈•• @Raaasekh | راسخ

به خدا سوگند، اگر پرده‌های غیب کنار می‌رفت، بنده برای خود جز آنچه پروردگارش برای او برگزیده، انتخاب نمی‌کرد! • عمر بن خطاب رضی‌الله‌عنه ••┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈•• @Raaasekh | راسخ

این‌ها را می‌بینی؟! شهید شدند، پیش از آنکه ببینند رسول خدا ﷺ بت‌های مکه را درهم می‌شکند؛ پیش از آنکه دست‌بندهای کسری را در مجلس عمر بن خطاب ببینند؛ پیش از آنکه ببینند معاویه با سپاهِ اسلام دل به دریا می‌زند. شهید شدند، پیش از آنکه اهتزاز پرچم اسلام و اقتدار حق را ببینند. شاید ما هم در روزگار ضعف و غربت اسلام بمیریم؛ مهم این است که بر حق بمیریم... وظیفهٔ ما تلاش است؛ نتیجه در اختیار ما نیست. پس هرکدام، در دایرهٔ اثرگذاری خود، هرچه در توان داریم انجام دهیم. جولان باطل، هرقدر هم طول بکشد، ماندگار نیست: ﴿إِنَّا لَنَنْصُرُ رُسُلَنَا وَالَّذِينَ آمَنُوا فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَيَوْمَ يَقُومُ الْأَشْهَادُ﴾ «بی‌گمان، ما پیامبران خود و مؤمنان را در زندگی دنیا و روزی که گواهان برمی‌خیزند، یاری می‌کنیم.» ••┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈•• @Raaasekh | راسخ

اینکه دعوتگر، نعمت‌های خدا را در زندگی‌اش ببیند و دلش سرشار از حمد و سپاسِ او باشد، از مهم‌ترین عوامل استواری او و سالم‌ماندن رسالتش است. سلیمان علیه‌السلام هنگام ردّ هدیهٔ بلقیس گفت: ﴿فَمَا آتَانِيَ اللَّهُ خَيْرٌ مِمَّا آتَاكُمْ﴾ «آنچه خدا به من بخشیده، بهتر از چیزی است که به شما داده است.» 📖 نمل: ۳۶ و موسی علیه‌السلام گفت: ﴿رَبِّ بِمَا أَنْعَمْتَ عَلَيَّ فَلَنْ أَكُونَ ظَهِيرًا لِلْمُجْرِمِينَ﴾ «پروردگارا، به پاس نعمتی که به من بخشیده‌ای، هرگز پشتیبان مجرمان نخواهم بود.» 📖 قصص: ۱۷ ••┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈•• @Raaasekh | راسخ

اگر چیز گران‌بهایی داری که می‌ترسی از دستش بدهی، به یاد بیاور که نگهداری آسمان‌ها و زمین برای خدا دشوار نیست؛ چه رسد به حفظ آنچه تو عزیز می‌داری: ﴿وَلَا يَئُودُهُ حِفْظُهُمَا﴾ «و نگهداری آن دو، بر او گران نمی‌آید.» 📖 بقره: ۲۵۵ و اگر می‌ترسی گرهِ اندوهت باز نشود، به یاد بیاور که خدا کوه‌های استوار را از هم می‌پاشد؛ پس گشودن این گره برای او چه دشواری دارد؟ ﴿وَيَسْأَلُونَكَ عَنِ الْجِبَالِ فَقُلْ يَنسِفُهَا رَبِّي نَسْفًا﴾ «و از تو دربارهٔ کوه‌ها می‌پرسند؛ بگو: پروردگارم آن‌ها را به‌کلی متلاشی می‌کند.» 📖 طه: ۱۰۵ ••┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈•• @Raaasekh | راسخ

و همانطور که پول زکات دارد، قلب‌ها هم زکات دارند!! هر کسی که خداوند به او، سینه‌ای گشاده و قلبی بزرگ و مهربان داده است، باید زکات خود را بپردازد. امروزه، مردم بیش از هر زمانی به زکات قلب‌ها نیاز دارند. نگویید که آن‌ها فقط به زکات پول نیاز دارند!! زکاتِ پول، مردم نیازمند را برای یک روز غنی می‌کند، اما قلب بزرگ، برای مدتی طولانی، رنج و اندوهِ دیگران را تسکین می‌دهد. با زکات قلب، به هر آنکه می‌شناسید و نمی‌شناسید نیکی کنید. بار آسیب‌دیدگان را حتی فقط با یک کلمه سبک کنید؛ رنج مشکل‌داران را، حتی اگر تنها با دستی روی شانه، تسلی دهید؛ در شادی خود، غمگینان را سهیم کنید و دردشان را کم کنید. از غذای خود به آن‌ها ببخشید و اگر چیزی پیدا نکردید، مهربانی و محبت خود را به آن‌ها نشان دهید؛ زیرا قلب‌های بزرگ مانند خانه‌های بزرگی هستند که مردم بسیاری به داخلش می‌روند و این قلب همچنان بزرگتر می‌شود. و امروزه مردم به شدت به کسانی با چنین قلب‌هایی نیاز دارند. پس هر کسی که آن را دارد، باید زکات خود را بپردازد و هر کسی که ندارد در نظر مردمِ نیکوکار، گناهکار شمرده می‌شود. •خالد حمدی ••┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈•• @Raaasekh | راسخ