es
Feedback

¡No caigas en manos de tramposos! Telemetrio encuentra y marca estos canales 👉 Si quieres ver la etiqueta, suscríbete

تشعشع.

تشعشع.

Ir al canal en Telegram

نوشتن نوره، باهاش مسیرو روشن میکنم.

Mostrar más
707
Suscriptores
Sin datos24 horas
-27 días
+1330 días
Archivo de publicaciones
«She was never meant to be held, only witnessed.»
20 nov, 06:20

به اون (مثلا) پدری فکر می‌کنم که دخترش رو از بالکن پرت کرد پایین. بدون اینکه صبر کنه تا توضیحاتش رو بشنوه. بدون اینکه صبر کنه تا از قضاوتش مطمئن بشه... اون هم شب به دنیا اومدن دخترش ذوق داشت؟ حتما با گل رفت بیمارستان. حتما از حلاوت اون همه قندی که ناگهان، بعد از اولین لبخند دخترش توی دلش آب شد دیابت گرفت. لابد خودش رو کشت تا دخترش یاد بگیره بگه (بابا). و اما وقتی که با ذوق زانو‌هاش رو روی خاک‌ها می‌ذاشت و آغوش باز می‌کرد تا دخترش تاتی‌‌‌ تاتی‌کنان به سمتش بدوئه، هیچوقت فکر می‌کرد که یه روز دست‌هایی که به سمت دخترش دراز کرده تا به آغوش بکشتش، قراره اون رو به سمت پایین هل بده؟ وقتی دخترش برای آخرین بار به سمت دست‌هاش چنگ زد، وقتی آخرین بابای عمرش رو گفت، کی رو جلوی خودش می‌دید؟ با اون همه خاطره چیکار کرد؟ چطور تونست؟
19 nov, 14:44

امشب، برای خرید چند قلم کالای ضروری باید از خونه بیرون می‌رفتم. لباس‌هایی که تازه عصر شسته و اتو کشیده بودم تنم کردم. تازه دوش گرفته بودم. گفتم حالا که موهام خوبه جلوی آینه جلدی بهش یه حالت بدم. بعد گفتم حیفه که عطر نزنم. اومدم کفش‌های گلیمو‌ بپوشم، بعد گفتم حیفه با این قیافه کفش گلی پوشید. کفش چرم رسمی گرون قیمتم‌ رو از کمد بیرون آوردم و پوشیدم. با خودم گفتم، مگه چندبار توی سال به یه مراسم مهم دعوت میشم که بخوام بپوشمش؟ کهنه میشه، چرمشم‌ که اصل نیست، ترک می‌خوره. مگه چقدر زمان دارم که بخوام تو مقدار عطری که به خودم میزنم صرفه‌جویی کنم؟ اصلا مگه میشه یه عطرو برای چندسال نگه داشت؟ بوی خوبشو از دست میده و بوی گند الکلش فقط می‌مونه. یا اصلا مگه چندبار در طول ماه فرصت دارم که با یه قیافه‌ای که خودم ازش راضی‌ام از خونه بزنم بیرون؟ احتمالا تا بیست سال آینده همچین زمان‌هایی رو نداشته باشم... پس چرا همیشه برای انجام دادن کارهایی که لحظه‌هارو قشنگ‌تر میکنن اما اونقدرها ضرر مادی یا معنوی‌ای ندارن دستم میلرزه؟ پوشیدن لباس خوب، کفش خوب، یا استفاده از عطر خوب وقتی که خریدمشون‌ و دارمشون چه جرمیه؟ پس چرا فکر می‌کنم اشتباهه؟ چرا حس می‌کنم این کفش باید حتما توی مراسم نوبل پوشیده بشه، چرا فکر می‌کنم این پالتو محکومه‌ تا ابد توی کمد بمونه؟ چرا فکر می‌کنم این مدل مو فقط برای عروسی عممه؟ چرا این عطرو ته کمد قایم می‌کنم. عطری که برای خودم خریدم رو، از خودم! تو چطور؟ تا حالا چندتا لباس خریدی که منتظری (موقعیتش) پیش بیاد بپوشی؟ چندتا مدل مو رو نگه داشتی که شاید کسی تولدی چیزی دعوتت کرد، امتحانش‌ کنی. چندتا از لوازم آرایشی و عطرهات؟ اینا مگه برای تو نیستن؟ برای خوشحال کردنت؟ پس چرا دستت میلرزه برای استفاده کردنشون؟ چرا ما یاد گرفتیم منتظر فرصت‌های خوب احتمالی بمونیم، شاید اصلا اون فرصته نرسه! چه بیاد و چه نیاد از داشته‌هات‌ لذت ببر. مهم اینه.
19 nov, 14:34
20 nov, ~04:09

زندگی شبیه یه سفر با اتوبوسه. آدم‌های مختلف سوار میشن، و هرکسی تو یه ایستگاه خاصی پیاده میشه. در نهایت زندگی هممون یه ایستگاهی داره، اتوبوس توقف میکنه و تو مقابل چشم‌ همه آدم‌هایی که هنوز کلی راه تا مقصدشون دارن و آدم‌هایی که تازه دارن سوار اتوبوس میشن ازش پیاده میشی. امیدوارم آماده باشیم. امیدوارم همه قبل از رسیدن به مقصد، به مقصود رسیده باشیم.
17 nov, 10:51

جدیدا سعی می‌کنم توی اوقات فراغتم‌ کمتر به سمت گوشی‌ برم. زمانی که توی اتوبوسم‌ و به خونه برمی‌گردم، یا صبح‌های زود که به سمت دانشگاه یا بیمارستان می‌رم به آدم‌ها نگاه می‌کنم. خانم مسنی که ژاکت بافتنی قرمزش رو روی شونه‌هاش انداخته‌ و یه عینک گرد زده. به این فکر می‌کنم که به احتمال چند درصد ممکنه ژاکتش‌ رو خودش بافته باشه؟ به دست‌های تپلی رنگ و رو رفتش‌ که توی سرمای‌ زمستون رنگ‌ پریده‌تر هم شده نگاه می‌کنم. اونم مثل مادربزرگ من رماتیسم‌ داره؟ زشته اگه ازش بپرسم بلده کیک کدوتنبل‌ درست کنه؟ خانم مسن توی ایستگاه نزدیک بازار پیاده میشه. حدس می‌زنم می‌خواد برای آخر هفته خوراکی بخره. احتمالا یه عالمه بچه و نوه داره که بهش سر بزنن. یه آقایی با پالتو بالای سرم ایستاده. یک دستش رو به دستگیره بالای سرش قلاب کرده و با دست دومش کیفش رو گرفته. مرتب و تمیزه، احتمالا کارمند بانک یا یک اداره. کفش‌هاش برق می‌زنه و معلومه که دلش نمی‌خواد کثیف بشن، چون هرکسی که می‌خواد از راهرو اتوبوس رد بشه، بادقت ازشون فاصله می‌گیره و به کفش‌هاش زل می‌زنه. یه دختر جوون اونطرف نشسته، مدل لباس پوشیدنش‌ نظم خاصی نداره. موهاش رو نبسته و یه کلاه بافتنی روی سرش گذاشته. هندزفری سفید رنگی توی گوششه‌ و سرش رو به شیشه سرد اتوبوس تکیه داده. حدس می‌زنم غمگینه، شاید هم خستست. شاید شیفت شب بوده و الان می‌خواد به خونه برگرده‌. شاید مثل من که گاهی به خانوادم فکر می‌کنم، دلش برای خانوادش تنگ شده، نمی‌دونم. فقط می‌دونم که توی چشم‌هاش هیچ نوری نیست. امیدوارم فقط خسته باشه. زن و مرد جوونی هستن که برخلاف همه ما خیلی پر حرفن‌. سر و صداشون اتوبوس رو برداشته. راجع به چیزهای مختلفی صحبت می‌کنن. اما حرفاشون بیشتر در مورد یک مکان مشخص و افرادیه که جفتشون می‌شناسن. حدس می‌زنم همکار باشن، اما نسبتشون‌ باهم؟ احتمالا یک چیزهایی این وسط درحال شکل گرفتن باشه. چون صحبت همکارها معمولا انقدرا هم پر انرژی و ذوق نیست. آدم‌های داخل اتوبوس تموم میشن. منظره رو به روی من همینقدر آدم توش داشت. نگاهم رو از آدم‌ها می‌گیرم و به کفش‌هام خیره می‌شم. حوصله نداشتم تمیزشون کنم. دیشب انقدر خسته بودم که فقط تونستم پرتشون کنم داخل جاکفشی و صبح؟ انقدر دیر از خواب بیدار شدم که وقت نداشتم گل و لای رو از زیرشون جدا کنم. اگه یکی کفش‌‌های من رو ببینه چی میگه؟ اگه یه نفر بخواد من رو توصیف کنه، بخواد زندگیم‌ رو حدس بزنه چی میشه؟ از نظر بقیه آدم‌ها، داستان زندگی من چطوری تعریف میشه؟ جالب بود اگه جوابشو می‌دونستم.
17 nov, 10:39

برام دعا کنید برای یک قهرمان زشته با سرماخوردگی بمیره.
16 nov, 12:28

امروز یه پست دیدم، یه یخچال بود داخل مغازه که روش نوشته بودن: «The light inside is broken But I still work.» به نظرم پستش راجع به یخچال نبود.
14 nov, 10:09

photo content
14 nov, 03:21

چطور برادر زن‌ها میرن تو عروسی خواهرشون شاباش می‌دن؟ من نهایتا بتونم با کلاش برم یکی یدونه تیر خالی کنم تو پیشونی فامیلای دوماد. شایدم خودش.
13 nov, 15:03

در هر صورت خوشحالم که این بچه انقدر آگاه و جالبه. دختر هرچی آگاه‌تر باشه به ارزش خودش بیشتر واقفه و هرچقدر احساس ارزشمندی بیشتری داشته باشه کمتر به پسرای وز وزو‌ احتیاج پیدا می‌کنه. در نهایت امیدوارم خواهرم سیب سرخی نباشه که نصیب شغال میشه.
13 nov, 14:58

من روحانی نیستم. من کتاب‌های مذهبی نمی‌خونم. از یه سنی به بعد روضه هم نرفتم. آخوند می‌بینم فرار می‌کنم و حوصله موعظه شدن ندارم. خواهرم از من بدتره! مصداق بارز یه تیتیجر نسل زد‌ که مدیر و معلماش بهش میگن نسل بدون اعتقاد. خواهر من حضرت زهرا رو خیلی دوست داره. نه به خاطر چادر و فلان. به خاطر شخصیتش. همیشه میگه من عاشق زن‌های تاثیرگذار دنیام. و وقتی ازش می‌پرسی اثرگذارترینشون‌ کیه میگه فاطمه. خواهر من عاشق مطالعه کردن راجع به زن‌هاییه که تاریخ رو تغییر دادن. و امروز وقتی مصاحبه‌‌ای که ازش داشتن تو مدرسه پخش شده برام فرستاده، می‌پرسن حضرت زهرا رو دوست داری؟ میگه بله. میپرسن چرا؟ میگه چون حضرت زهرا معنای واقعی (زن بودنه). میگن چطور؟ میگه چون تو دورانی که زن، در همه جای جهان کالا تلقی می‌شد. ایرانی‌ها زن رو خرید و فروش می‌کردن و عرب‌ها زنده به گور... فاطمه میاد و با همون به دنیا اومدنش رسوم جاهلی شوم دونستن وجود دختران رو پایان میده. با بزرگ شدنش تمام موضوعات اجتماعی که اون زمان صد در صد مردانه اداره می‌شد رو بازتعریف می‌کنه، نقش زن رو داخل هر کدوم از امورات با ظرافت تعریف می‌کنه، بعد خودش اولین نفر دست به کار انجام اون مسئولیت میشه و بقیه زن‌ها رو هم دعوت به کار می‌کنه. طوری که جامعه یادش میره قبلا چطور بدون زن‌ها، این امورات پیش می‌رفت. فاطمه، شخصیت علمی برجسته‌ای که با بسیاری از علما و دانشمندان اون زمان مباحثه علمی میکنه و پیروز بحث میشه. زنی که معلمه و به سایر زن‌ها علم و روخوانی قرآن آموزش میده. فاطمه در عین حال مادره، دو امام تربیت می‌کنه و دختری که بعدها روایت فتح عاشورا رو زنده نگه می‌داره. فاطمه چهره سیاسی داره، در کنار پدرش در روز مباهله، یکی از ستون‌های اصلیه و بعد از فوت پیامبر وقتی علی رو دست بسته به مسجد می‌برن فاطمه با خطبه‌‌ی غرایی که می‌خونه از علی نه به عنوان همسر بلکه به عنوان امامش حمایت میکنه. فاطمه یک زن چادری خجالتی آفتاب و مهتاب ندیده که کارش فقط کتک خوردن و گریه کردن بود، نبوده. فاطمه زنیه‌ که زندگی کوتاهش از هر بعد سرشار از نکات ظریف و پرمعناست‌ برای دختران و زنانی که می‌خوان نقششون‌ رو به خوبی تو این جامعه گرگ ایفا کنن. و منم خیلی ازش خوشم میاد. چون بدون انجام دادن کاری که عزت یک زن رو ازش بگیره، یا کاری که برای یک زن تعریف نشده باشه، تونست توی جامعه بدرخشه‌. و اگه دنیا بفهمه این زن کی بود و راهش چطوری پیش می‌رفت قطعا زندگی برای زن‌ها و دخترها خیلی لذت‌بخش‌تر میشه. بهش میگم خیلی خوب حرف زدی. چی بهت گفتن؟ جایزه بهت دادن؟ میگه نه. گفتن دفعه بعدی از حضرت زهرا حرف می‌زنی راجع به حجابشم‌ صحبت کن:))))
13 nov, 14:56

فَرَجَعَ؛ تاریخ هیچ‌ننوشته که «فَرَجَعوا». تاریخ هیچ فعل جمع ننوشته. تاریخ حواس‌جمع بوده. رسم در تمام جهان است که بعد از دفن و تجهیز میت، طایفه و عشیره متوفی زیر شانه‌های خانواده‌اش را بگیرند و گلاب بر چهره‌اش بپاشند و به خانه بیاورندش. هم‌صحبتش شوند و سه روز غذا طبخ کنند و لحظه‌ای تنهایش نگذارند. تاریخ اما نوشته که «فَرَجع». تنها برگشت. بی‌هیچ همراه. سپس با خانه‌ای ساکت مواجه شد. و تاریک. و سرد. و بستری خالی از فاطمه در آن کنج مهیب و کشنده خانه. آنگاه تکیه بر دیوار زد و نشست؛ کوهی تکیه‌زده بر دیوار. گریست و شانه‌هایش لرزید و از ریش‌هایش قطره اشک چکید و زیر لب گفت که من حالا مظلوم‌ترین مرد تاریخم. همین.
13 nov, 03:10
13 nov, ~16:13

ثُمّ جَلَس علی شَفیرِ القَبر باکیاً حزیناً؛ آنگاه در تاریکای بقیع، سطح زمین را چنان مسطّح و صاف ساخت، که گویی نازکای تن ظریف هیچ دردانه و علت خلقتی زیر خروارها خاک سرد قبرستان مخفی‌نشده. که گویی پدر خاک، حتی صاحب قبری کوچک از زمین برای محبوب خویش نیست؛ بعد چون طفلی یتیم بر فراز قبر نشست؛ زانو به آغوش کشید و یکّه و تنها اشک ریخت. بی‌ آنکه کسی باز سر به زانویش بگذارد و بگوید اشک نریز عزیز قلبم. که تو از حالا مظلوم‌ترین مرد تاریخی. همین.
13 nov, 03:10
13 nov, ~16:13

فَوَقع عَلی_ علیه‌السلام_ علیٰ وَجهَهُ؛ سپس دو طفل خردسال، گوشه‌آستین بر دهان و هق‌هق کنان، بر پشت درب‌های مسجد آهسته گفتند که مادر ما فاطمه برای همیشه از دنیای پست شما رفت؛ حالا آسوده باشید. ناگهان علی، سخت به چهره بر زمین خورد. و جهان تاریک شد. و هیچ هنوز روشن نشده. و علی هیچ هنوز برنخاسته. «فَوَقع عَلی_ علیه‌السلام_ علیٰ وَجهَهُ» آخرین جمله تاریخ جهان بود؛ و جهان برای همیشه ایستاد. که سقوط علی، سقوط عالم بود. همین.
13 nov, 03:10
13 nov, ~16:13

ثُمّ بَکَیا جَمیعاً ساعة؛ سپس هر دو در واپسین خلوت عاشقانه خویش، سخت گریستند. بغض روزها فروخردهٔ سنگ‌شده در گلویشان ناگهان شکست و بالاخره اشک ریختند. سپس زهــراء چون مادری سالخورده و عطوف سر به زانوی علی گذاشت و دست‌های نحیف رنگ‌باخته‌ بر گونه‌هایش کشید که اشک نریز عزیزقلبم؛ چاره چیست؛ بگذار آخرین تصویر چشمانم از علی، همان چهره مردانه استوار باشد که هرگز چین به گوشه چشمانش نمی‌آمد. اشک‌ نریز؛ که تو خود شایسته‌تری بر اشک‌ریختن، و از طلوع‌ فردا تو مظلوم‌ترین مرد تاریخی. یکّه و تنها. همین.
13 nov, 03:10
13 nov, ~16:13

همیشه با دیدن پرنده‌ها به این فکر می‌کنم که آدمیزاد هم یه روز باید بدون نگاه کردن به پشت سرش بذاره و بره. این زمان شاید دو دقیقه دیگه باشه، شاید هفتاد سال بعد. نمی‌دونم کی میرسه، اما می‌دونم هیچوقت قرار نیست از زندگی کردن سیر بشم. دوست دارم فیلم‌هایی که بعد از من ساخته میشه رو ببینم. راجع به پیشرفت تکنولوژی تو صد سال آینده کنجکاوم. به آدم‌هایی که قراره برای ماه عسل برن مریخ حسودیم‌ میشه. دوست دارم بدونم لباس آدم‌ها تو ۳۰۳۶ چه شکلیه. می‌خوام پیشرفت علم رو تماشا کنم. دوست دارم تو ایران دویست سال بعد زندگی کنم. تو خیابون‌های ششصد سال آینده قدم بزنم. با ماشین‌هاش رانندگی کنم. می‌خوام صاحب یه خونه تو سال ۱۵۰۵ باشم. اصلا میخوام تا ابد زندگی کنم. میخوام تا ابد آدم‌ها و پیشرفتشون‌ رو ببینم و لذت ببرم. نمی‌خوام وقتی دنیا داره با سرعت پیش میره، یه تیکه سنگ بارون خورده تو یه گوشه از زمین باشم. من هیچوقت از اینجا بودن سیر نمی‌شم.
11 nov, 14:06

چند وقت پیش، داشتم داستان هر کدوم از رد زخم‌های روی پاهام رو براش تعریف می‌کردم. «این برای وقتیه که با اسکیت روی شن و ماسه‌ها خوردم زمین. اینجا پام گیر کرد به لبه‌ی سبد میوه و پوستم شکافت. اینجا موقع دوچرخه سواری از روی تپه خاک قل خوردم پایین. اون یکی برای وقتیه که تو پله‌های ساختمون نیمه کاره همسایه قل خوردم.» در طول مدت تعریف کردنم، خندیدم. اونم خندید. خنده‌ واقعی‌ها. خنده از روی بامزه‌ بودن حوادثی که رخ داده. زخم‌هایی که قبلا از شدت دردی که داشتن تا چند روز سلانه سلانه‌ راه می‌رفتم. زخم‌هایی که بابت هر کدومشون‌ گریه کردم. زخم‌هایی که تا چند وقت به خاطرشون از دوچرخه سواری یا اسکیت سواری می‌ترسیدم. حالا ولی خاطره‌های بامزه‌ای شدن از کودکی... کاش بشه همه‌ی دردهایی که تو مسیرمه یه روز تبدیل به خاطره‌های بامزه‌ برای تعریف کردن و خندیدن بشن. اینطوری دیگه از آسیب دیدن نمی‌ترسم. باکمال میل زخم‌هامو‌ با خودم اینطرف و اونطرف می‌برم و دوسشون خواهم داشت. این قسمت رو دوبار بخون، چون من راجع به آسیب جسمی صحبت نمی‌کنم.
11 nov, 13:58

«از خون دل نوشتم، برای استاد مقاله.»
11 nov, 08:14

واقعا همیشه برام سواله که چه ویژگی شخصیتی این آقایون بازیگر محترم (؟!)، خانم‌ها رو جذب می‌کنه؟ ظاهرشون؟ استایلشون؟ رفتارشون؟ ظاهرشون که واقعا مردانگی صفر. استایلشون‌ هم که با بقیه جهان فرقی نداره. رفتارشونم‌ که فقط اکته‌، فیلمه‌. نمی‌فهمم.
09 nov, 05:39
09 nov, ~05:41

«خنده‌ی تلخ من از گریه غم‌انگیزتر است.»
09 nov, 05:36