Saved Messages

اگر یک روز کسی از من بپرسد بزرگترین اشتباه زندگی‌ات چه بود می‌گویم: "اینکه فکر می‌کردم می‌توانم تو را نگه دارم." و اگر بپرسد بزرگترین درستِ زندگی‌ات چه بود باز هم می‌گویم: "اینکه فکر می‌کردم می‌توانم تو را نگه دارم." چون همین فکر محال بود که تمام عمرم را به یک معجزه تبدیل کرد. من در تو لنگر انداختم، با تمام زنجیرهایی که داشتم، با تمام وزنه‌هایی که در سینه‌ام بود لنگر انداختم اما تو شن‌های روان بودی. هر بار که فکر می‌کردم آرام گرفته‌ای و کشتی‌ام را نگه داشته‌ای دوباره زیر پایم خالی می‌شد و من دوباره به عمق می‌افتادم. اما هر بار خوشحال‌تر از قبل، چون می‌دانستم دوباره تو مرا بالا می‌کشی./ نادر ابراهیمی

چنان دچار توام که اگر بگویند ماه را پیشکش آورده‌ایم از تو دست نخواهم کشید. که را دیده‌ای، جانش را به بهایی ناچیز بفروشد؟!

در حقیقت خوب می‌دانم به چه کسی و چگونه خسارت وارد کنم. اما نمی‌خواهم دستانم آلوده شود.

داستایفسکی

تمامی ارتباطات حال حاضر بر مبنای خشونت بنا شده‌اند. هرگونه گفت و گویی از جاده‌ی تیکه، طعنه، کنایه و حسد گذر می‌کند و به مقصد نمی‌رسد. کسی نمی‌داند این حجم عظیم خشم و مشقتی که آدمی روزانه با خود حمل و به دیگری پرتاب می‌کند از کجا آمده و چطور سر جهازی‌ تک‌ به تک‌مان شده؛ بزرگ‌ترها تحقیر می‌کنند و کوچک‌ترها در موقعیتی مطلوب بر سر کوچک‌ترترها تلافی می‌کنند. هیچکس این زنجیره را قطع نمی‌کند. هیچکس حصار را نمی‌شکند. هیچکس تلاش نمی‌کند دست از این دشمنی و کدورت پنهان بردارد و سلیس سخن بگوید. زمانی انسان تنها به اتکای بازو به جنگ با جنگل می‌رفت، به اعماق زمین پا می‌نهاد و ترس را به رسمیت یک احساس نمی‌شناخت و اکنون، در بیان یک جمله‌ی صادقانه‌ی چند کلمه‌ای حیران است! بشر اینچنین تحقیری تا کنون خود به خود نکرده است.

آدمی بر مبنای آنچه می‌کند و نمی‌کند اعتبار دارد نه بر مبنای آنچه دهان‌‌لقی از روی هوا و هوس درباره او می‌گوید.

مجازی از شما ایده‌ای درون ذهن دیگری می‌سازد که نیستید. خوب یا بد، قوی یا ضعیف، «شما» نیستید. برای همین اغلب عاقبت ارتباطات مجازی، اگر بخواهند عمیق شود، عاقبت خوشی نیست. اید‌ه‌ها معنایی می‌سازند و بعد واقعیت بی‌رحمانه میاید و خودش را تحمیل می‌کند. مهمانی تمام می‌شود. موسیقی قطع. نقاب‌ها کنار می‌روند و صورت‌هایی پیدا می‌شوند که هیچکس نیستند، جز یک دایره‌‌ی خالی‌.

سلام؛ نیاز به کمک و همراهی‌تون دارم. ممنون می‌شم پیامی که داخل کامنت گذاشتم رو ببینید.

اینجا همه‌چیز غم نبودن تو را به یاد من می‌آورد. انگار در این دنیا، هیچ چیزی از غصه‌ی نبودنت خالی نیست.

من درباره‌ی تو چیزی به کسی نگفته‌ام. اما آن‌ها دیدند که در چشم‌های من زندگی می‌کنی.

طوری مرا را می‌بوسیدی که گویی می‌خواهی شعری را نجوا کنی. فردا اما، به‌گونه‌ای از کنار من می‌گریختی که انگار گفتن شعر جرم بود.

اشك تنها سلاح بی‌کس‌هاست.

غم گوشواره‌اش بود. از همان‌هایی که هیچ‌وقت دلت نمی‌خواهد از گوش‌هایت جدایشان کنی. سرش را که تکان می‌داد، اندوه می‌رقصید.

احساس می‌کنم به هر شکلی که ممکن است، همه‌چیز و همه‌کس را تلف می‌کنم. بی‌خود و بی‌جهت‌ام. گویی که هرچه انجام داده‌ام مانند گل بر سر مزار، بی‌فایده و دیر بوده و هرچه انجام نداده‌ام مانند دوایی که از بیماری دریغ شده ضروری و دور از دسترس. همه چیز ناکافی و بی‌معنا به نظر می‌رسد، همه چیز.

به کسانی که دوست‌شان دارید بالی برای پرواز، ریشه‌ای برای برگشتن و دلیلی برای ماندن بدهید.

نقص‌های خود را نشان دهید، از تلاش برای کامل بودن دست بردارید. خود واقعی‌تان را نمایان کنید و بدون محدودیت، وجودتان را به اشتراک بگذارید. پذیرفته نشدن‌ها و شکست‌ها را بپذیرید و به راه‌تان ادامه دهید. زیرا شما بزرگ‌تر و قوی‌تر هستید.

📚راهنمای نامتعارف خوشبختی

وقتی باورهات رو نسبت به یه نفر از دست می‌‌دی دیگه حتی دلت نمی‌خواد باهاش دعوا کنی، نه خشمی باقی می‌مونه نه میلی برای توضیح خواستن، چون پایان واقعی معمولا ‌با سر و صدا و درگیری اتفاق نمی‌افته. بلکه به صورت تدریجی در درون ما و با یک خلأ شکل می‌گیره.

اتفاقا ما شرقی غمگین‌ایم فقط اگر بذارند!

اتفاقا ما شرقی غمگین‌ایم فقط اگر بذارند!

تو را می‌خواهم برای پنجاه سالگی، برای شصت سالگی، برای هفتاد سالگی. تو را می‌خواهم برای خانه‌ای که در آن تنهاییم. تو را می‌خواهم برای چای عصرانه، تو را می‌خواهم برای تنهایی. برای وقتی که باران می‌بارد. تو را می‌خواهم برای صبح، برای ظهر، برای شب. تو را می‌خواهم برای همه‌ی عمر.