«آتن، ولایمکن الفرار»

به عنوان یه مردادی باید بگم منم همینطور.

من با مردادی‌ها مشکل دارم. دیوونه میوونه‌ان همشون‌.

آره واقعا، چقدر درست بودنش حس غلط بودن به آدم می‌ده. اصلا کاش درستش این شکلی نبود. دارم‌ خفه می‌شم.

شنیده‌ام به پلک بر هم زدنی دنیا نابود می‌شود..

باز خوب شد تو این وضعیت اردبیل زندگی نمی‌کنم.

اگه همین الآن می‌اومدی و می‌گفتی بیا بریم پیش خودم، با کله می‌اومدم. ببین، منی که اگه از تشنگی شهید شم بلند نمی‌شم آب بخورم، با کله می‌اومدم.

هنوزم همونم، حتی مبتلاتر. خیلی مبتلاتر!

هنوزم ته دلت یه جای کوچیک برای معجزه نگه داشتی.

اینجا انقدر سکوت و آرامش هست که افکار خودجوشیم دارن قل می‌زنن تو مغزم.

شغل قبلیم به هیچ فکری نیاز نداشت. شما با یه مقدار داد و بی‌داد می‌تونستی کارتو راه بندازی.

دو ساعته که اومدم نشستم پشت میز و تونستم فقطططط یک ایده تولید کنم. خدایا منو بخور. من دیگه نمی‌کشم.

سیگارم هر روز گرون و گرون‌تر می‌شه. مرگ بگیری‌. نکش دیگه. ورشکستم کردی!

برای پنج دقیقه خواب بیشتر آینده‌‌مو به خاطر می‌ندازم واقعا.

چی ازم باقی مونده برای تعریف کردن مادر؟

آخرین فعالیتی که احساس زنده بودن بهم می‌داد سفالگری بود. گرچه اون زمان هم احساس می‌کردم دارم می‌میرم. الآن هم که تقریبا دو سال گذشته، احساس می‌کنم که دارم می‌میرم. ذره ذره. یواش یواش. مثل پروانه‌‌ای کور به دور شمعی که متعلق به داستان من نیست، انقدر می‌چرخم تا بمیرم‌.