«آتن، ولایمکن الفرار»

نشد که بشه عزیزم. خیلی به این موضوع فکر می‌کنم. نشد که بشه‌.

چقدر فرقه بین چشم هایی که می‌تونستی داشته باشی و چشم هایی که داری؟

از ناتوانیم در مراقبت کردن از عزیزانم کلافه‌ام. نه پولشو دارم، نه فاصله و مسافت اجازه می‌ده، نه روحم انقدر قویه که بتونم با تمام وجود کسی‌رو دوست داشته باشم که کمبودهاش‌رو احساس نکنه. خدایا زنتو.

وقت نمی‌کنم‌. به هیچ کاری نمی‌رسم. همه چی روی دور تنده. من هیچوقت آدم کندی نبودم و نیستم اما دیگه به گردپای روزگار نمی‌رسم. تمام هدف‌هام ازم دورن. انقدر دورن که دیگه حتی یادم نمی‌اد دقیقا چی بودن. آرامش ازم فراریه، من بدو، اون بدو‌. خسته شدم. واقعا خسته شدم.

در حالی که یکی تو گوشم می‌گه «نه این عشق نیست نه این عشق نیست»، دارم شعرهای فروغو می‌خونم و برای سرکار دیرم شده.

عاشقم گر نیستی لطفی کن و نفرت بورز بی تفاوت بودنت هر لحظه آبم می کند‌ ~فاضل نظری‌

یا انقدر حرف می‌زنم که بمیرم یا بالاخره در سکوت جون می‌دم.

هنوز هم باورم نمی‌شه راه‌هایی که برای فراموش کردن کاری که باهام کرد جلوی پام بود، تماما به پوچی ختم شدن.

من شاید تا آخرش «جاوید شاه» نباشم ولی تا ابد «زن زندگی آزادی»ام.

انقدر گریه کردم که یک قطره تا غرقِ در سیل شدن فاصله دارم. چه غمگین و گناهی‌ام امشب.

بله. بنده عمیقا غمگینم. از اعماق وجودم پذیرای غم هستم. بستری مرطوب و تاریک برای رشد انگلی به نام غم و غصه.

کاش می‌اومدی و پشت این دری که به روی خودم بستم، منتظرم می‌نشستی عزیزم.

می‌تونستی توت من باشی. می‌تونستی اون توته باشی که نجاتم داد. چرا نخواستی؟

آخه تو چه می‌فهمی از غصه‌های من پسر جون؟ چه می‌فهمی از جهنمی که برای خودم ساختم؟

کاش من آدم مورد علاقه‌ت بودم.