صبحِ سردِ کوهستان

برای پیدا کردن خودت، باید گُم بشی. میون تمام سریال‌هایی که دلبسته‌شون هستی، و تمام آهنگ‌هایی که چیزی رو در تو بیدار می‌کنن. در تمام کلماتی که می‌نویسی، گُم شو. دست همه رو رها کن. دست گذشته، آینده، حال. دست خواهر، مادر، برادر. دست هر دوست و دست هر دُرُست رو. ویل باش و هنیبال رو دنبال کن؛ اون تو رو پیشُ خودت خواهد برد؛ اما اول باید دست از خودت بکشی. رهاش کنی. پشت سر جا بذاریش و بدون این که بدونی دنبال چی می‌ری، راهت رو کج کنی. گُم شو، تا خودت رو پیدا کنی.