𝘓’𝘈𝘯𝘰𝘮𝘢𝘭𝘪𝘦

دلمرده‌ام؛ از این آشوب و بل‌بشوی فرساینده‌ای که چون خوره به جانِ روزگارمان افتاده و هیچ کورسوی امنی برای نفس کشیدن باقی نگذاشته است. آدم هرچقدر دست و پا می‌زند، ریسمانِ پوسیده‌ی امیدی به دست می‌گیرد و به دیوارِ این تنهاییِ سنگین تکیه می‌دهد، فایده‌ای ندارد؛ امید در این برهوت، مرغِ مرده‌ای است که هرچقدر با دمِ آه باز زنده‌اش کنی، باز زیر آوارِ واقعیت جان می‌دهد. ​بی‌تعارف و چشم‌دوختن به حقیقت، زندگی دیگر برایمان چیزی جز یک دورِ باطلِ عذاب‌آور نبوده است؛ از چاهِ دردسری که بیرون می‌آییم، بی‌درنگ تنِ خسته‌مان در چاله و مصیبتِ بعدی رها می‌شود. نه فانوسی در این کوره‌راه روشن است و نه نشانه‌ای از پناهگاه. تاریکی‌ست، سنگینی‌ست و این خستگیِ کهنه‌ای که تا مغز استخوانمان را پوک کرده است. دلم می‌خواهد همه‌ی این تقلاهای بی‌سرانجام، یک جا برای همیشه خاموش شود؛ فقط همین. . . V . A N O M A L Y ✑ ────────────

#Lena