Imamiya identity | Archive

2⃣⬆️ کافی است برای مبارزه با استکبار جهانی، در کشور خودت استکبار نورزی؛ اگر هم ورزیدی، از مردم انتظار استکبارپذیری نداشته باشی. کافی است دشمنی با خلایق را کنار بگذاری؛ اگر هم نگذاشتی، حداقل مردم خود را دشمن خطاب نکنی. کافی است مردم خود را دشمن نخوانی؛ اگر هم خواندی، از آنها دیگر انتظار رفاقت نداشته باشی. کافی است با تقسیم مردم به خودی و غیرخودی، آنها را به جان هم نیندازی؛ اگر هم انداختی، حداقل دم از فتنه‌انگیزی و تفرقه‌افکنی نزنی. کافی است از مردم سپر انسانی نسازی؛ اگر هم ساختی، دیگر دم از مردانگی و شرف نزنی و دیگران را هم به جنایت جنگی متهم نکنی. کافی است هدف، وسیله‌ات را توجیه نکند؛ اگر هم کرد، جان و زندگی مردم را وسیله رسیدن به اهدافت نکنی. کافی است از رسالت اعزام اجباری خلایق به بهشت دست بکشی؛ اگر هم نکشیدی، حداقل دنیایشان را جهنم نکنی. کافی است حکومت را نماینده ملت بدانی؛ اگر هم ندانستی، حداقل ملت را تیول حکومت نپنداری. کافی است حکومت‌داری را با فرقه‌گردانی اشتباه نگیری؛ اگر هم گرفتی، ژست حاکمیتی به خود نگیری. کافی است برای اثبات ادعای مردمی بودنت، یک انتخابات آزاد برگزار کنی؛ اگر هم نکردی، حداقل از جانب مردم صحبت نکنی. کافی است قدرت را مادام‌العمر نکنی؛ اگر هم کردی، حداقل دیگران را به قدرت‌طلبی متهم نکنی. کافی است شکست‌هایت را پیروزی ننامی؛ اگر هم نامیدی، حداقل انتقام پیروزی‌هایت را از مردم نگیری. کافی است منافع خود را در تضاد با منافع ملی تعریف نکنی؛ اگر هم کردی، از ملت انتظار حمایت نداشته باشی. کافی است امنیت ملی و منافع ملی را در خدمت اقلیتی محدود و خودی‌ها تعریف نکنی؛ اگر هم کردی، دم از ملیت نزنی. کافی است مهم‌ترین پشتوانه امنیت ملی را سرمایه اجتماعی و حمایت اکثریت مردم بدانی؛ اگر هم ندانستی، حداقل از مردم انتظار حمایت در هیچ جنگی نداشته باشی. کافی است به جای دشمن‌تراشی و تحریک ابرقدرت‌ها، به منافع کشورت بیندیشی؛ اگر هم چنین نکردی، خود را در جنایاتی در واکنش به علیه مردمت مرتکب می‌شوند، سهیم بدانی. کافی است دشمنی با جهان خارج را کنار بگذاری؛ اگر هم نگذاشتی، حداقل به دشمنانت بیش از دوستانت سود نرسانی. کافی است اظهارات دیپلماتیک خارجی را دخالت در امور داخلی خود نپنداری؛ اگر هم پنداشتی، حداقل در دیگر کشورهای دنیا لشکر نظامی راه نیندازی. کافی است دست از دخالت در امور داخلی دیگر کشورها برداری؛ اگر هم برنداشتی، حداقل به امور داخلی کشور خودت هم سر و سامانی بدهی. کافی است به نظم و قوانین بین‌المللی احترام بگذاری؛ اگر هم نگذاشتی، از جامعه بین‌الملل هم انتظار رعایت حقوق بین‌المللی‌ات را نداشته باشی. کافی است فرمان آتش‌به‌اختیار صادر نکنی و آتش‌به‌اختیار عمل نکنی؛ اگر هم کردی، از مردم انتظار قانون‌مداری نداشته باشی. کافی است در کشورت سازندگی کنی؛ اگر هم نکردی، حداقل با دشمن‌تراشی کشور را به دست آنها نابود نکنی. کافی است کشور را نابود نکنی؛ اگر هم کردی، حداقل خارجی‌ها را دشمن ننامی. کافی است ضربات و خساراتی را که به کشور زده‌ای محاسبه کنی؛ اگر هم نکردی، حداقل مردم را از دشمن خارجی نترسانی. کافی است بدون توان دفاعی و پدافندی متناسب با تهدیدات، با هیچ کشوری وارد جنگ نشوی؛ اگر هم شدی، مردم را سپر بلای خود نکنی. کافی است بدون توان بازدارندگی، سخن از پیروزی جنگی نزنی؛ اگر هم زدی، مردم را به پای پیروزی‌هایت ذبح نکنی. کافی است حاملان علم را وادار به مهاجرت نکنی؛ اگر هم کردی، دم از پیشرفت و توسعه نزنی. کافی است به حوزه‌های غیرتخصصی‌ات، نظیر اقتصاد، ورود نکنی؛ اگر هم کردی، به همان دکان دین‌فروشی‌ات اکتفا کنی. کافی است به بیت‌المال مردم حرمت بگذاری؛ اگر هم نگذاشتی، حداقل ریشه‌اش را نخشکانی. کافی است حقوق مردم را نخوری؛ اگر هم خوردی، حداقل خون مردم را به شیشه نکنی. کافی است از دین‌فروشی برای خرید قدرت و ثروت دست برداری؛ اگر هم برنداشتی، حداقل مخالفانت را دنیاطلب ننامی. کافی است ادعای حکومت دینی نکنی؛ اگر هم کردی، حداقل فتوا به ریختن خون امام زمان برای حفظ نظام ندهی. کافی است ولایت را از اختصاصات معصومین بدانی؛ اگر هم ندانستی، حداقل خود را به جای سنی، شیعه معرفی نکنی. کافی است هویت خود را بر محالات بنا نکنی؛ اگر هم کردی، بی‌هویتی خود را انکار نکنی. کافی است اهداف متضاد با یکدیگر اتخاذ نکنی؛ اگر هم کردی، حماقت خود را انکار نکنی. کافی است خواب و آرزوهایت را به هدف تبدیل نکنی؛ اگر هم کردی، خواب‌هایت را برای دیگران تعریف نکنی. کافی است در سیاست آبروداری کنی و قدری شرم و حیا به خرج دهی؛ اگر هم ندادی، حداقل انتقاد مخالفانت را هتک حرمتِ نداشته‌ات تلقی نکنی. @Jahlmorakab