Flare and Fire

این آخرین هفته‌مون قبل از شروع دانشگاه و رفت‌وآمدهای من به ویکتوریا بود. مهسا هم که شیفت نداشت، در نتیجه‌ش تصمیم گرفتیم آخر هفته‌ی تنبلانه‌ای داشته باشیم. تا ظهر که تو جامون غلت زدیم و پاشدیم دنبال رستوران هیجان‌انگیز نزدیک ساحل که بریم ناهار-شام بخوریم و بریم پیک‌نیک. خوراکی‌های خوشحال‌کننده جمع کردیم و گذاشتیم تو ساک پیک‌نیکمون و زدیم بیرون. مهسا یه جایی رو پیدا کرد که هفت نسل بود دست یه خانواده بود، و قشنگ می‌دیدی مشتری‌هاش از اونایی‌ان که بچگی‌هاشون با والدینشون میومدن و الان با بچه‌های خودشون میان. ناهار-شام خوردیم، رفتیم اینجا بستنی خوردیم، بعدم کج کردیم رفتیم اون پارکه که عکسش رو گذاشتم. قرار بود کتاب بخونیم و مهسا با دِرونش ور بره، ولی زیرانداز رو انداختیم و پتو هم انداختیم رو خودمون و بدرود.🍺 بعد از یکی از بهترین چرت‌های زندگیم، پاشدیم، شکمویی کردیم، تاب‌بازی کردیم، مهسا از غروب زیبای آفتاب و کشتی‌های روی آب عکس گرفت و برگشتیم خونه. چایی دم کردیم از اونجا که مشخصاً من از اون مغازه فقط با یه بستنی بیرون نیومدم، لگومون رو باز کردیم و درستش کردیم، و یوتیوب دیدیم همین‌طوری بدون هیچ فعالیت مفید دیگه‌ای. روزمون همین بود. چند وقت پیش یکی دایرکت داده بود که چطور برای همه‌ی این همه فعالیت‌های مختلف انرژی داری و وقتی پرسیدم کدوم همه فعالیت، کاری نمی‌کنم که، قاطی کارهایی که گفت «معاشرت در حد بخور و نمیر» هم بود. من خیلی به اون پیام فکر کردم. این که این‌ها، روزهای تنبلی و کوآلیتی تایم دونفره، همون معاشرت‌ها، واقعاً بخش مهم زندگی‌ان که نباید زیر دغدغه‌های دیگه دفن شن. فکر می‌کنم اگر این‌ها حذف شن، انرژی برای کارهای دیگه نمی‌مونه. اساساً دلیلی برای کارهای دیگه نمی‌مونه. آرمینا باید امروز شکلات آلبنی می‌خرید، می‌رفت پیک‌نیک و میومد خونه لگو درست می‌کرد با پارتنرش، که روزی دیگه، تزش رو بنویسه، کتابش رو بنویسه، بره سر کار و درسش رو بخونه. وگرنه که همه‌ی این شلوغی‌های روهم روهم برای چی آخه عزیزم، اونم بدون لگو؟ :)