Poems

آیا خدا پشت آن ستاره‌ها بود؟ ‏آیا بدبختی انسان را می‌دید و دم بر نمی‌آورد؟ ‏پشت آن آسمان یخ‌زده چه خبر بود؟ • یوزف روت / عصیان @letterssto‏

مردم مردم‌اند؛ تو اما وطنی! که من از تمام سختی‌ها، به تو پناه می‌آورم.

مردم مردم‌اند؛ تو اما وطنی! که من از تمام سختی‌ها، به تو پناه می‌آورم.

You’re a little bit of everything I never knew I needed.

بیرون نشود عشق توام تا ابد از دل کاندر ازلم حرز تو بستند به بازوی! #سعدی

بیرون نشود عشق توام تا ابد از دل کاندر ازلم حرف تو بستند به بازوی! #سعدی

‏تو تنها سببی هستی که به خاطر آن روزهای بیشتر، شب‌های بیشتر و سهم بیشتری از زندگی می‌خواهم. #جبران_خلیل_جبران

آه خدای من! چقدر ستاره باید افول کند تا این صبح بدمد؟ #احمدجان_عثمان

آه خدای من! چقدر ستاره باید افول کند تا این صبح بدمد؟ #احمدجان_عثمان

انگار هزار سال گذشته. هیچی بخاطر نمی‌آرم. زندگی گذشته به طرز غریبی، دوره. خنده از یاد رفته. آب مزه‌ی آب نمی‌ده، غذا انگار غذا نیست. هوا کمه، خفگی دائمی شده. خواب سرحالت نمی‌کنه و ارتباطات و دوستی‌ها خاموش شدن. برای تمام چراهای ذهن، «چون که»ای پیدا نمی‌شه. دنیایی اتفاق رخ داده که هر کدوم به تنهایی برای دیوانه شدن یک آدم کافی [و حتا زیاد] ان. چه زندگی‌های غم‌انگیزی. تف و لعنت به این سرنوشت..

She talks about you like you put the stars in the sky. -she looks at you like that too-

تو را نمی‌دانم، اما من دلم روشن است. به تمام اتفاقات خوب در راه مانده، به تمام روزهای شیرین نیامده، به لبخندی که یک روز بر لبمان می‌نشیند، به اجابت شدن دعاهایمان، به برآورده شدن آرزوهایمان، به محو شدن غم‌های دیرینه‌مان. من دلم روشن است.✨

ای سرزمین! کدام فرزندها در کدام نسل تو را آزاد، آباد و سربلند با چشمان باور خود خواهند دید؟ ای مادر ما، ایران! جان زخمی تو در کدام روز هفته التیام خواهد پذیرفت؟ چشمان ما به راه عافیت تو سفید شد، ای ما نثارِ عافیتِ تو! #محمود_دولت‌آبادی

به هر فصلی غمی، هر صفحه‌ای اندوه انبوهی وطن جان خسته‌ام! پایان خوب داستانت کو؟ #حسین_جنتی

«نه می توانیم بمیریم نه می توانیم زندگی کنیم.» • ۱۹۳۳/ نامه از ژان پل سارتر به سیمون دو بووار، برگردانِ؛ سودابه گیوراد