Poems

خاکستری، خاکستری، خاکستری. صبح، مه، باران. ابر، نگاه، خاطره. در من ترانه‌‌ای نبود؛ تو خواندی. در من آیینه‌ای نبود؛ تو دیدی. ریشه‌ای بودم در خواب خاک‌های متبرک. بی‌باران، در نگاه تو سبز شدم. برق از چشمانت برخاست، نگاهم بارانی شد. گونه‌هایت خیس باران، چشم‌هایت آفتابی. گرگ‌ها می‌زایند، بره‌ها را دریابیم. تو با چشمانت مرا بنواز. چوبدست چوپانی سلاحی کارگر خواهد شد. بعد از جنگ، با چوبدستم انجیرهای تازه را برای تو خواهم چید. با تو خواهم ماند، با تو خواهم خواند. و تو را در بهت آفتابیت، خواهم بوسید؛ اگر ابرها بگذارند. #محمدابراهیم_جعفری