Z

بوی گناه چشم‌ها را می‌سوزاند؛ اما آدمی همیشه از سوزشِ چشم‌هایش نمی‌ترسد، گاهی از چیزی می‌ترسد که پشت آن سوزش پنهان شده؛ از حقیقتی که اگر یک‌بار درست نگاهش کند، دیگر هیچ راهی برای انکارش باقی نمی‌ماند. گناه همیشه با چهره‌ای هیولاوار وارد زندگی نمی‌شود. گاهی آرام می‌آید، با لبخند، با یک توجیه کوچک، با جمله‌ای ساده مثل «چاره‌ای نداشتم»، «همه همین کار را می‌کنند»، «حقم بود». و عجیب اینجاست که بزرگ‌ترین سقوط‌های انسان، اغلب از همان دروغ‌های کوچکی آغاز می‌شوند که هر شب پیش از خواب، برای آرام کردن وجدانش به خودش می‌گوید. آدمی وقتی از دیدن خودش می‌ترسد، آینه را مقصر می‌کند. وقتی حقیقت را تاب نمی‌آورد، حقیقت را دشمن می‌نامد. و وقتی صدای وجدان بلند می‌شود، به جای خاموش کردن گناه، صدایش را بلندتر می‌کند؛ شاید کسی نشنود، شاید خودش هم نشنود. اما غافل است که غرشِ گناهکار، پیش از آن‌که گوش جهان را کر کند، گوشِ خودش را کر می‌کند. آن‌قدر فریاد می‌زند که دیگر صدای گریه‌ی قربانی را نمی‌شنود؛ آن‌قدر خودش را بی‌گناه معرفی می‌کند که صدای ترک خوردنِ درونش را نمی‌شنود؛ آن‌قدر برای دیگران روایت می‌سازد که کم‌کم خودش هم فراموش می‌کند اولین کسی که به آن دروغ باور کرده، خودِ او بوده است. و شاید تلخ‌ترین حقیقت همین باشد: هیچ‌کس به اندازه‌ی یک گناهکارِ فراری از خودش، از حقیقت نمی‌ترسد. چون حقیقت، برخلاف آدم‌ها، خسته نمی‌شود. فراموش نمی‌کند، گم نمی‌شود. و مهم‌تر از همه، قابل فریب دادن نیست. زمان که بگذرد، تمام صداها خاموش می‌شوند؛ آدم‌ها می‌روند، شاهدها فراموش می‌کنند، خاطره‌ها رنگ می‌بازند و حتی زخم‌ها هم یاد می‌گیرند چگونه ساکت بمانند. اما یک نفر باقی می‌ماند. خودت. و آنجاست که می‌فهمی مجازاتِ واقعیِ گناه، رسوا شدن پیشِ دیگران نبود؛ این بود که تمام عمر از خودت فرار کنی و در آخر، درست همان جایی به خودت برسی که آغاز کرده بودی. بوی گناه چشم‌ها را می‌سوزاند؛ غرشِ گناهکار، گوش‌ها را کر می‌کند؛ اما هیچ فریادی نمی‌تواند حقیقت را برای همیشه خاموش کند. چون حقیقت، برخلاف گناهکار، نیازی به فریاد زدن ندارد. آرام می‌ایستد، نگاه می‌کند، و صبر می‌کند تا روزی که دیگر هیچ دروغی برای گفتن باقی نمانده باشد. .صاد.

"دوست داشتید فور کنید تا بهتر همدیگرو پیدا کنیم"

برای خیلی جا مونده ها.