`°𝑶𝒑𝒉𝒆𝒍𝒊𝒂°`

«وقتی واقعیت خسته‌ات می‌کند، قصه‌ها دستت را می‌گیرند.»

ظرفیت نداره. جوین باشی قشنگ تره.💗

+‹ حتما جوینم باشید تا در فولدر قرار بگیرید و 100+ داشته باشید 🎙›

پیام فولدر تا زمانی که فولدر گذاشته نشده پاک نکنید.

- وحشی بافقی

اولین بار نیست که از زیرِ آوارِ خودم بیرون می‌آیم. اولین بار نیست که امید، بی‌صدا در را پشتِ سرش می‌بندد و مرا با سکوتِ این خانه تنها می‌گذارد. و اولین بار هم نیست که تکه‌های شکسته‌ی روحم را کنار هم می‌نشانم، زخم‌ها را با نخِ صبر می‌دوزم و وانمود می‌کنم هنوز می‌شود ادامه داد. می‌گویند هر زخمی روزی التیام پیدا می‌کند. اما هیچ‌کس نمی‌گوید با ردّ زخم چه باید کرد. با اندوهی که در تار و پودِ آدم ریشه می‌دواند، با غمی که دیگر مهمان نیست؛ صاحبخانه است. شاید روزی همه‌چیز تمام شود؛ اما آیا پایان، حافظه‌ی روح را هم خاموش می‌کند؟ آیا می‌شود این روزهای تلخ را از جان شست؟

-فروغ فرخزاد

لبه‌ی جدول راه می‌رفت و خندید؛ نه آن‌گونه که آدم‌ها از سرِ شادی می‌خندند، خنده‌اش بیشتر شبیه وداع بود. بعد آرام گفت: «نمی‌توانی، عزیزم. دیر رسیده‌ای. من مدت‌هاست از امید گذشته‌ام؛ آن‌قدر دور که دیگر حتی صدایش را هم به خاطر نمی‌آورم. دل از هرچه رنگِ زمین داشت بریده‌ام. اگر روزی در میان این آدم‌ها دنبالم بگردی، جز سایه‌ای که از کنار دیوارها گذشته است، چیزی نخواهی یافت. زادگاهِ من اینجا نیست. من دل به ماه سپرده‌ام و به ستاره‌هایی که هر شب بی‌هیچ شکایتی می‌سوزند. کافی است چشم‌هایم را ببندم؛ از ژرفای روحم اختری زاده می‌شود، آرام از تنم جدا می‌شود و راهِ کهکشان را در پیش می‌گیرد. آن‌قدر می‌رود تا به سحابیِ بزرگ برسد؛ همان‌جا که فهمیدم حتی ستاره‌ی دنباله‌دارِ بی‌وطن نیز سرانجام آسمانی برای ماندن پیدا می‌کند. پس مرا به این خیابان‌ها، به این شهر، به این جهانِ کوچک محدود نکن. من سال‌هاست از مرزِ آدم‌ها گذشته‌ام. تنم شاید هنوز اینجاست، اما روحم مدت‌هاست جایی میان نورهای خاموش و ستاره‌های سرگردان خانه کرده؛ جایی که هیچ دستی به آن نمی‌رسد و هیچ دلتنگی راهش را بلد نیست.»