در ستایش شب

اگه دوست داشتید با من مرور کنید

و قطعا این چالش رو با بچه خودم نمی‌رم! بچه من اگن یه درصد شبیه مامانش بشه اصلا نمی‌شه باش حرف زد!

این ترندی که بچه رو می‌نشونن جلوی دوربین و میگن هرچی حرف زشت و فحش بلدی بگو و بچه هیچی بلد نیست رو نمی تونم بپذیرم! من دارم بچه کوچیکای نسل جدید رو بیهوشی و به‌هوش می‌‌کنم، توی مستی و راستی خیلیم خوب فحش بلدن.

68 از 408

یعنی چی که با تعریف کردن بگاییا و بدبختیام توی محیط نباید دیگران رو بخندونم؟

پروتئینه‌ی سرد، چیز کسشری بود اصلا واو نشدم فقط پول واوی هزینه کردم.

تتو موقت با حنا هم می‌خوام.

یه جا رم پیدا کنم ابرو و مژه لیفت کنم شاید کمی تسکین پیدا کردم.

اینقدر ناراحت و افسرده‌م که رندوم یه جا پیدا کردم برم موهامو پروتئینه و احیا کنم.

دلم می‌خواد همه همکلاسیامو بفرستم خونه، همه کارا رو خودم انجام بدم، فقط روی مخم نرن.

هر وقت از یه مشکل پیش مسئولش حرف زدم، مشکلم دو تا شده.

حالم بهتر خواهد شد، فورا نه ولی بعدا...

نه زخم‌هام جوانه شدن و نه آینه اسمی از نجات‌دهنده‌م آورد؛ کاش در گور خفته بودم...

باید به خودم بقبولونم که هر کس نهنگی به سینه داره وگرنه نمی‌تونم کنار بقیه بدوم.

سنگینی نهنگ‌هایی که به ساحل سینه‌م اومده‌ن، راه نفس کشیدنم رو بسته‌م.

مو خودوم پوستوم سیاهه، تو دیگه رنگوم نکو...

به لحظه دارم دستامو می‌شورم، توی آینه اتاق عمل دختری رو می‌بینم که بی‌رحمانه، معصومانه و غمگینانه زیباست...

توِ کسکش مدیرگروهی، توِ بی‌ناموس استادی، توِ جاکش اتندی، توِ سگ پدر مسئولیت داری در قبال این شرایط. قرار نیست وقتی اوضاع به گائه، و کلید حل بگایی‌هاش دست توئه؛ صبر و تحمل رو برام نسخه کنی و تاب آوری من‌و افزایش بدی.