پاتوق‌های دیالوگوس

جنت گورکین آلتمن در نظریه‌ی «نامه‌وارگی» توضیح می‌دهد که در داستان‌های نامه‌نگارانه، نامه فقط ظرف انتقال ماجرا نیست؛ ویژگی‌هایی مانند فاصله‌ی فرستنده و گیرنده، محرمانگی، تأخیر، سکوت و نوع مخاطب، خودشان در ساخته‌شدن معنا نقش دارند. بر همین اساس، می‌توان گفت در «گیرنده شناخته نشد» فرم نامه‌نگارانه صرفاً یک انتخاب ظاهری نیست، بلکه موتور اصلی داستان است. داستان را هیچ راوی دانای کلی برای ما توضیح نمی‌دهد؛ ما نوشته‌هایی خصوصی را می‌خوانیم که اساساً خطاب به ما نیستند. بنابراین هر نامه دو کار هم‌زمان انجام می‌دهد: پیامی را به شخصیت مقابل می‌رساند و چیزی را ناخواسته برای خواننده افشا می‌کند. تغییر لحن، شکل خطاب‌کردن، فاصله‌ی میان دو نامه و حتی آنچه گفته نمی‌شود، به‌اندازه‌ی رویدادهای آشکار اهمیت پیدا می‌کند. نکته‌ی درخشان داستان همین‌جاست: نازیسم ابتدا نه در حادثه، بلکه در زبان مارتین ظاهر می‌شود؛ قدرت پیش از آنکه رفتار انسان را تصاحب کند، شیوه‌ی سخن‌گفتن و دیدن او را تغییر می‌دهد. منبع نظری: Janet Gurkin Altman, Epistolarity: Approaches to a Form، انتشارات دانشگاه ایالتی اوهایو، ۱۹۸۲.