-مَلْجَأ-

«شوریده دلی و روزگاری دارم.»

اوحدالدین کرمانی

؛

«می‌خواهم یک هفته‌ی‌ تمام در آشپزخانه بمانم، بخوانم، لم بدهم، سیگار بکشم و تو را تماشا کنم که غذا آماده می‌کنی و با خودت حرف می‌زنی، حرف می‌زنی، حرف می‌زنی. وای. بی‌نهایت شاد خواهم ‌بود.»

#نامهٔ جیمز جویس به نورا بارناکل

«در موردِ چیزهایی که نمی‌خوای بدانی، هر قدر کمتر بدانی، همان قدر کمتر دلت به درد می‌آید، همان قدر کمتر عذاب می‌کشی، این طوری که به قضیه نگاه کنی، نادانی آن قدر‌ها هم بد نیست.»

#کتاب ملت عشق الیف شافاک

«از عالم غم دلرباتر، عالمی نیست!»

فاضل نظری

؛

«اینجا زندگی‌ام میان امید و ناامیدی در نوسان است. هم‌زمان آرزو دارم بمیرم و آرزو دارم که زندگی کنم. گاهی اوقات به زندگی نظم می‌دهم و گاهی هرج‌و‌مرج است که زندگی‌ام را می‌بلعد.»

#نامهٔ آلخاندرا پیثارنیک به لئون استروف

«ما که خودمان را پنهان می‌کنیم  در تابستان  در چمدان‌های نقره‌ای  در سفرهایی به سمت شمال در عکس‌های دسته جمعی در باران در شادی مرطوب دریایی در رامسر... رنج چگونه آدرس‌ها را پیدا می‌کند..؟!»

محسن بیدوازی

«اگر تو زخم زنی بِه که دیگری مرهم!»

حافظ

؛

«‏ماریا! عشق، جهان را فتح نمی‌کند، اما خودش را چرا. تو خوب می‌دانی، تو که قلبت چنین سزاوار ستایش است، که ما خوف‌انگیزترین دشمنان خودمان هستیم.»

#نامهٔ آلبر کامو به ماریا کاسارس

«چیزی را کم دارم؛ شاید اُمید، شاید فراموشی، شاید یک دوست و شایَد خودم را ...»

محمود درویش

«بوی گیسوی تو را می جویم از پیراهنَم!»

فاضل نظری

؛