-مَلْجَأ-

«بازوهای‌تان را نمی‌خواهم شانه‌هایتان را نمی‌خواهم من خودم را دارم شما خودتان را دارید بگذاریم همه چیز همین طور بماند»

چارلز بوکوفسکی

«آیا اصلا هنوز قادر به خندیدن هستی؟ می‌ترسم که خندیدن را کاملا فراموش کنی.»

#نامهٔ نیچه به خواهرش

«من شب و روز دو اسبه می‌تازم و هرچه دلم بخواهد می‌کنم و به جهنم اگر ریغ رحمت را سر کشیدم. مگر چه از دست می‌دهم؟ هیچ، به هر حال اگر هم آهسته و آرام بروم باز خواهم مرد؛ و این یقین است. بنابراین بکوبیم و برویم!»

کازانتزاکیس

«تو جا‌مانده‌ در‌ منی، هر چقدر‌ هم‌ که‌ دور‌ شوی!»

علیرضا فرد

؛

«وقتی نامه‌ای از تو دریافت می‌کنم، احساس می‌کنم که مرزهای جهان کمی بازتر شده‌اند، که کمی بیشتر می‌توان نفس کشید.»

#نامهٔ فرانتس کافکا به فلیسه

«امرسون می‌گفت: هر بار قلمت خشک می‌شود و نمی‌توانی بنویسی، بنشین و برای آن‌که دوستش داری نامه‌ای مفصل بنویس. گرهِ کارت باز می‌شود.»

#کتاب تا روشنایی بنویس احمد اخوت

«صبوری کن، برایت مینویسم شرح حالم را!»

علیرضا آذر

؛

«از دو چیز می‌ترسم: یکی از خوابیدن و دیگری از بیدار شدن. سعی می‌کنم تمام شب را بیدار بمانم و نزدیک صبح بخوابم. و در فاصله‌ی چند ساعت خواب، مدام کابوس‌های رنگی می‌بینم. مدام به فکر وطنم هستم.»

#نامهٔ غلامحسین ساعدی به برادرش

«انگشتم را در هستی فرو می‌بریم، بوی پوچی می‌دهد. کجا هستم؟ این چیزی که آن را جهان می‌خوانند چیست؟ چه کسی مرا به این دام انداخه و اکنون مرا وانهاده است؟ کی هستم؟ چگونه به جهان آمده‌ام؟ چرا با من مشورت نشد؟»

سون کی‌یرکگور

«به وصلِ خود دوایی کن دلِ دیوانه‌ یِ ما را!»

سعدی

؛