عصیانِ آرام

در ما اگر هوای کسی بود دیگر تمام شد، زخم‌ها یادگار شد، و دردها تجربه.

نزدیک‌تر از استخوان، درد است دردی که پیشروی کرده از گوشت گذشته، از استخوان گذشته و حالا جایی در اعماق آدم، جایی که حتی نامی برایش ندارم ، خانه کرده است و حالا قفسه‌ی سینه‌ام را می‌سوزاند. _هر فردا، تیره‌تر از این اتاق است.

If your grief never ends, turn to a hangover.

نیاز دارم بگذره، خیلی بگذره.

با دوست چنین کنی، با دشمن چه می‌کنی؟

در سیاره کوچک ما عقاید بیش از طاعون و زلزله موجب بلایا شده است. فرانسوا ولتر

دندان های تو تیز است و این باعث می‌شود تا بخواهم گوشت تنم را مزه کنی.

سرنوشت من بی‌نهایت تنهاتر و منزوی‌تر از آن است که تاکنون تصور آن را کرده بودم.

عجیب است، مادر؛ هر سال در چنین شبی، تنهایی با دقتی هولناک مرا پیدا می‌کند؛ گویی شش سال است که تقدیر، درست در همین شب، مرا به همان نقطه‌ای بازمی‌گرداند که تو از آن رفته‌ای. شیرزن بودی مادر و توله‌شیری به دنیا آوردی که هنوز می‌جنگد؛ سخت و بی‌امان، اما خونین و تنها.

توبه نمی‌کند اثر مرگ مگر اثر کند

سرو، آزاد شد آن دم که ثَمَر، هیچ نداد بی‌ثَمَر شو که ثَمَرهاست در این بی‌ثَمَری

t.me/BChatPlusBot?start=sc-KPjlVGm3TU55 یه حرفی که هیچ‌وقت جرئت نکردی به کسی بگیو امشب به من بگو.

بهانه ی من بغض خانه ی من؛ گرفته دلم گریه میخواهم

روایتی از زندگی بنده بود؛ روایتی جالب.

شهریور، ماه نکبت‌باری‌ست، خیلی دلم برات تنگ شده مامانی.