عصیانِ آرام

آقای چاوشی، پاییز امسال حتی شما رو هم نداریم.

گفت تو زنِ آسونی نیستی، همونقدر که نداشتنت سخته، داشتنت هم سخته، همونقدر که نرمی، سرسختی. همونقدر که بلدی امن باشی و آروم. بلدی آدمو پرت کنی ته دره. همونقدر که لطیف و زیبایی، ویرانگری. داشتن زنی مثل تو قدرت میخواد.

چه دردِ بی‌دوایی، چه زخمِ ناتمومی، چه سرنوشتِ شومی…

«می‌شد کسی را برای همیشه دوست داشت، اما او را هیچ‌گاه نبخشید...»

آه، از این دست‌وپا چلفتی بی‌پایان من؛ یکبار دیگر، امید را در جیب پاره‌ام چپانده‌ام.

این عجوزه را از کاشانه‌ی من بیرون ببرید. عربده‌هایش بیم‌انگیز است؛ سکوتش، از عربده‌هایش دلهره‌آورتر. و هجوم آوردنش به پیکر و خانه‌ی من، آسیبی جبران‌ناپذیر به بار خواهد آورد.

تو بازخواهی گشت، مهربان‌تر از همیشه،در شبی از تاریخ که این عشق دیگر نبض نخواهد داشت.

دلم می‌سوزد و کاری ز دستم بر نمی‌آید

پرنده‌ی کوچکِ من، زخمیِ کدام طوفانی که حالا این‌چنین قلبت ناآرام و بی‌قرار است؟

چرا خودت را نمی‌بخشی و به خودت یادآوری نمی‌کنی که همیشه بهترین تلاشت را کرده‌ای؟ انسان‌ها این حق را دارند که به تدریج کامل شوند؛ لازم است گذر عمر، چیزی جز موی سفید برای ما به ارمغان بیاورد.

در ما اگر هوای کسی بود دیگر تمام شد، زخم‌ها یادگار شد، و دردها تجربه.

نزدیک‌تر از استخوان، درد است دردی که پیشروی کرده از گوشت گذشته، از استخوان گذشته و حالا جایی در اعماق آدم، جایی که حتی نامی برایش ندارم ، خانه کرده است و حالا قفسه‌ی سینه‌ام را می‌سوزاند. _هر فردا، تیره‌تر از این اتاق است.

If your grief never ends, turn to a hangover.