عصیانِ آرام

این چه استغناست یا رب وین چه قادر حکمت است کاین همه زخم نهان هست و مجال آه نیست

خیلی وقته حالم خوب نیست مامان.

‏Girl to girls: اول اشکاتو پاک کن بعد هم دلیل اشکاتو.💋

پس بگذار بسوزم در آتشی که خالقش هستم.

سال‌ها با مرگ کشتی گرفتم؛ نه با آن مرگی که نفس را می‌برد، با آن مرگی که آرام‌آرام درون آدم خانه می‌کند. هر بار که گمان کردم دیگر چیزی از من باقی نمانده، به شکلی نامفهوم دوباره برخاستم؛ زخمی‌تر، خاموش‌تر و اندکی غریبه‌تر با خودم. برای نمردن، به هر ریسمانی چنگ زدم: به آدم‌ها، به خاطره‌ها، به امیدهایی که خودم هم به آن‌ها باور نداشتم. اما حقیقت این است که بارها مردم؛ در یک خداحافظی، در یک شکست، در شبی که هیچ دلیلی برای بیدار شدن نداشتم. و با این حال، هر بار صبح از راه رسید و مرا، برخلاف میل جهان، دوباره به زندگی بازگرداند. اکنون می‌دانم آن خواب ناگهانی روزی خواهد آمد. اما وقتی بیاید، چیزی برای ربودن نخواهد یافت جز زنی که هزار بار مرده و هزار و یک زنده شده است.

این زندگی واقعی من است و بیرون از آن مرده‌ای متحرکم‌ من. مراقب من باش. مراقب ما باش. منتظر ما باش. و مدام به خودت بگو من هر شب می‌بوسمت. همانطور که در روزهای خوشبختی‌مان می‌بوسیدمت. با تمام عشق و تمام محبت. ‌ _آلبر کامو نامه به ماریا

بیمار غمم عین ِ دوایی تو مرا . _پیرکم

بیمار غمم عین ِ دوایی تو مرا . _پیرکم

یکشنبه‌ی سوت‌وکوری است و من حال چندان خوشی ندارم. روز را در مصاحبتِ «تنهایی» می‌گذارم. امروز تنهایی خالی و خاموش است، در خود خزیده و انگار حرفی برای گفتن ندارد... • روزها در راه

شربتی تلخ‌تر از زهر فراقت باید تا کند لذت وصل تو فراموش مرا

خیلی خواستم گزینش کنم، اما میسر نشد. پس...

ما کوشیدیم مزه تلخ امید را فراموش کنیم، زیرا که از آغاز مُدام خسته‌ایم.