Realxsnake

⛧ Group: https://t.me/+-S8Vv_RydmdkN2Q0 🩸Discord: https://discord.gg/38QHjSkQC

از نظر کیفیت ضبط هم، Decapitation Philosophy با خیلی از آلبوم‌های وار متال فرق دارد. آلبوم در یک استودیوی حرفه‌ای، یعنی Studio Sonority، ضبط شده و مهندس صدای مشخصی هم داشته است. به همین خاطر، با اینکه هنوز صدایی کثیف، فشرده و سنگین دارد، اما هیچ‌وقت آن‌قدر خام نیست که نتوانی ساختار آهنگ‌ها را تشخیص بدهی.

آلبوم با تصویری از یک میدان جنگ شعله‌ور شروع می‌شود. جایی که آتش همه‌جا را گرفته و سربازی که از همان ابتدا خودش را برای مرگ آماده کرده، وارد صحنه می‌شود. یکی از مهم‌ترین تصویرهایی که در کُر آهنگ مدام تکرار می‌شود، صدای شیپورهایی است که میان باد به صدا درمی‌آیند.

در بسیاری از گروه‌های بلک متال، جنگ بیشتر یک استعاره است. نمادی برای مبارزه‌ی روحی، نبرد با مذهب یا کشمکش درونی. اما Goatpenis تقریباً هیچ علاقه‌ای به استعاره ندارد. ترانه‌های این آلبوم همیشه در سطح کاملاً فیزیکی باقی می‌مانند. شمشیر.اسلحه.بمب.جسد. همه‌چیز کاملاً واقعی توصیف شده.

یکی دیگر از ایده‌هایی که بارها تکرار می‌شود، از بین رفتن تفاوت میان زندگی و مرگ است. در خود ترک Decapitation Philosophy، متن آهنگ خیلی مستقیم می‌گوید که زندگی و مرگ، در نهایت تفاوتی با هم ندارند. این نگاه تقریباً در کل آلبوم دیده می‌شود. در ترک Inhuman Scars، نگاه آلبوم از درگیری بین چند انسان فراتر می‌رود. دیگر فقط صحبت از سربازها یا میدان جنگ نیست. اینجا زبان ترانه به سمت نابودی کل گونه‌ی انسان حرکت می‌کند. خشونت دیگر فقط یک نفر را هدف قرار نمی‌دهد. بلکه خودِ بشریت را. به همین خاطر، خشونت آلبوم از یک کشتار معمولی عبور می‌کند و به چیزی نزدیک می‌شود که می‌توان آن را نیهیلیسم در مقیاس انقراض نامید.

در سال ۲۰۱۱، یعنی تقریباً نه سال قبل از انتشار این آلبوم، Sabbaoth در مصاحبه‌ای با مجله Orthodox Black Metal درباره‌ی باورهای شخصی‌اش صحبت کرد. وقتی از او درباره‌ی اعتقاداتش سؤال شد، جواب داد که خودش را شیطان‌پرست نمی‌داند. خودش را ضدانسان می‌داند. حتی گفت به هیچ ایدئولوژی، پرچم یا مکتب فکری‌ای اعتقاد ندارد. از نگاه او، هر فلسفه‌ای که انسان ساخته باشد، از همان ابتدا فاسد است. به تعبیر خودش، تمام این فلسفه‌ها چیزی جز:

«کثیف، منحط و دروغین»

نیستند.

اگر بخواهیم ببینیم خود اعضای گروه چه نگاهی به دنیا داشته‌اند، باید چند سال به عقب برگردیم.

کی از جالب‌ترین چیزها، خود اسم آلبوم است. وDecapitation Philosophy دو کلمه را کنار هم قرار می‌دهد که انگار هیچ ربطی به هم ندارند. وDecapitation یعنی گردن زدن یا قطع کردن سر؛ یک عمل کاملاً فیزیکی، خشن و خونین. اما Philosophy یعنی فلسفه؛ چیزی ذهنی، انتزاعی و فکری. برخورد این دو کلمه، احتمالاً مهم‌ترین ایده‌ی کل آلبوم را می‌سازد. انگار Goatpenis فقط نمی‌خواهد درباره‌ی خشونت حرف بزند. بلکه می‌خواهد خودِ خشونت، یا دقیق‌تر بگوییم گردن زدن، را به یک جهان‌بینی تبدیل کند. این برداشت را خود گروه هیچ‌وقت تأیید نکرده است. اما متن ترانه‌ها بارها آن را تقویت می‌کنند. مثلاً در ترک Decapitation Philosophy، بخش بزرگی از کُر فقط از تکرار یک کلمه تشکیل شده است: Decapitation. این کلمه بارها و بارها تکرار می‌شود. نه شبیه روایت کردن یک اتفاق... بلکه بیشتر شبیه یک ذکر، یک شعار یا حتی یک عقیده.

چیزایی که از اینجا به بعد داریم تفسیره نه دقیقا واقعیت.

لیبل Nuclear War Now! هیچ‌وقت Decapitation Philosophy را به‌عنوان یک آلبوم کانسپت با یک داستان خطی معرفی نکرده است. از طرف دیگر، هیچ مصاحبه‌ای هم از اعضای Goatpenis پیدا نشده که در آن مستقیماً درباره‌ی معنی اسم آلبوم صحبت کرده باشند. در واقع، خود عبارت Decapitation Philosophy هیچ‌جا با زبان خود گروه توضیح داده نشده است. چیزی که با اطمینان می‌دانیم فقط اطلاعات فنی آلبوم است؛

چند سال بعد، در ژوئن ۲۰۲۴، فرناندو بارگ (Virrugus Apocalli)، گیتاریست و دیگر عضو اصلی و قدیمی گروه، او هم دقیقاً به همان دلیل از دنیا رفت. بعد از آن، اعضای باقی‌مانده رسماً اعلام کردند که Goatpenis برای همیشه به کارش پایان داده است. به همین خاطر، امروز Decapitation Philosophy فقط هفتمین آلبوم Goatpenis نیست. بلکه آخرین آلبومی است که هر دو ترانه‌سرا و ستون اصلی گروه، یعنی Sabbaoth و Virrugus Apocalli، در زمان حیاتشان با هم ساختند.

آلبوم بین ژوئن ۲۰۱۹ تا مارس ۲۰۲۰ در استودیوی Sonority در شهر Indaial برزیل ضبط شد. نسخه‌ی دیجیتالش ۲۱ دسامبر ۲۰۲۰ منتشر شد و کمی بعد، در ژانویه‌ی ۲۰۲۱ نسخه‌های CD و وینیل هم به بازار آمدند. اما فقط حدود هفت هفته بعد از انتشار نسخه‌های فیزیکی، در ۱۱ فوریه‌ی ۲۰۲۱، اواندرو زیبرت، معروف به Sabbaoth، بیسیست، وکالیست و یکی از بنیان‌گذاران Goatpenis که از سال ۱۹۸۸ در گروه حضور داشت، بر اثر حمله‌ی قلبی ناگهانی درگذشت.

همین جمله، مهم‌ترین ویژگی این آلبوم را هم توضیح می‌دهد: یکپارچگی. تقریباً همه‌چیز در Decapitation Philosophy در خدمت یک ایده‌ی واحد است. سم ترک‌ها. ریف‌ها.فضای موسیقی و حتی تک‌تک جمله‌هایی که خوانده می‌شوند همه فقط یک حرف را تکرار می‌کنند: جنگ، یک استثنا در رفتار انسان نیست؛ خالص‌ترین شکلِ خودِ انسان است.

گروهی که ذات نظامی‌گرایانه و نفرت کاملش از موجودیت انسان، در تمام آثارش حضور دارد و دقیقاً همین ویژگی، آن را از خیلی از گروه‌هایی که فقط برچسب «وار متال» را یدک می‌کشند، جدا می‌کند.

این ادعای بزرگی است؛ مخصوصاً وقتی از طرف لیبلی مطرح می‌شود که هیچوفت بزرگنمایی نمیکنه.

وار متال، سبکی است که از همان روز اول روی افراط بنا شده است تقریباً همه‌ی گروه‌های این سبک ادعا می‌کنند نماینده‌ی هرج‌ومرج، نابودی و نفی کامل بشریت هستند اما اگر بخواهیم صادقانه حرف بزنیم، بیشتر وقت‌ها این حرف‌ها فقط بخشی از ظاهر و فضای موسیقی است. یک تصویرسازی برای ساختن هویت گروه. اما Decapitation Philosophy، هفتمین آلبوم استودیویی Goatpenis که در آخرین روزهای سال ۲۰۲۰ توسط Nuclear War Now! Productions منتشر شد، یکی از معدود آلبوم‌های وار متال است که درباره‌اش حتی متن تبلیغاتی خود لیبل هم اغراق‌آمیز به نظر نمی‌رسد. خود Nuclear War Now! درباره‌ی این آلبوم نوشته بود که Decapitation Philosophy ادامه‌دهنده‌ی همان مسیری است که از ابتدا هویت Goatpenis را ساخته بود؛

و HBM یه پست با عکس آدم‌های مسلح می‌ذاره و می‌گه: طرف تا دندون مسلح بود، ولی آخرش از ناحیه سر خورد و خونش ریخت. این اولین نقطه‌ایه که دیگه فقط heart attack، overdose یا بیمارستان نیست؛ اینجا HBM داره روایت تیر زدن / شلیک به سر رو مطرح می‌کنه. تو پست بعدی مینویسه: «نباید اسم خانواده‌ی من رو می‌آوردی. زیاد حرف زدی و آخرش غذای کرم‌ها شدی.» Fuck Kushfrost. Fuck Traitors. Urite.

می‌رسیم به ۴ روز پیش؛

حدود ۱۰ روز پیش یه پست خیلی مهم می‌آد: “Another one bites the dust.” «یکی دیگه افتاد / یکی دیگه حذف شد.» بعد می‌گه وقتی اون طرف داره می‌ره به “real services”، من جشن می‌گیرم. “Services” احتمالاً یعنی مراسم خاکسپاری یا memorial. بعد اضافه می‌کنه که طرف نباید خانواده‌ی من، scene و این mess رو وسط می‌کشید. یعنی از نگاه خودش، کسی که الان مرده یا نابود شده، قبلاً خانواده‌ی HBM رو وارد ماجرا کرده بوده. حدود ۷ روز پیش می‌ره سراغ Bert Biggums / Chet Jackson. اینجا ادعا می‌کنه که قبلاً خودش با «دیپلماسی» کمک کرده بود این آدم از antifa کتک نخوره یا دادگاهی نشه. می‌گه بهش گفته بوده آدرس‌های فیک بده که antifa رو گمراه کنه، ولی اون از پس همین کارم برنیومده. بعد پای Grand Belial’s Key در Detroit و حتی یه ادعای bomb threat رو وسط می‌کشه. این بخش انگار داره می‌گه: «من پشت پرده‌ی همه‌تون رو می‌دونم. من می‌دونم کی چی کار کرده، کی کیو لو داده، کی چه درامی ساخته.»