Realxsnake

آخر آلبوم می‌رسیم به Exodus.Eddie گفته اگه بخوای کل Axis Mundi رو توی یه ترک جمع کنی، احتمالاً این همونه. حتی خودش حس می‌کنه Exodus تقریباً مثل یه فیلم مستقل کوچیک عمل می‌کنه.Harald هم گفته از همون اول می‌دونستن این باید ترک آخر باشه. چون تقریباً همه‌ی چیزهایی که توی آلبوم هست رو توی خودش داره. یه طرف خیلی خام و extremeـه. ولی در عین حال خود آهنگ می‌تونه خیلی intimate و کوچیک بشه. از نظر داستانی هم اینجا سفر شوالیه به نتیجه می‌رسه.Sumerian گفته آهنگ اول با خشونت و thrash جلو میره، بعد وکال و متن به یه لحظه‌ی اوج و تسلیم شدن می‌رسن و در آخر همه‌چی با یه outro ارکسترال و غمگین تموم میشه. ولی خود پایان داستان رو هنوز کامل لو ندادن.

این ترک یه ریشه‌ی خیلی قدیمی داره.Eddie گفته برای متنش رفته سراغ لیریکسی که سال‌ها قبل برای یه آهنگ دیگه نوشته بوده و از اون استفاده کرده. از نظر خودش Power Divine نقش خیلی مهمی توی آلبوم داره. پر از anxiety و aggressionـه و اون heaviness خامش هم نتیجه‌ی یه مدل جدید ساز زدن برای بند بوده.

این یکی رو Eddie تقریباً خودش شروع کرده. حتی گفته خیلی هم گیتار نمی‌زنه، ولی اولین ایده‌ی آهنگ رو تنهایی ضبط کرده بعد verse اول و chorus رو نوشته و تازه بعدش برای Harald پخش کرده. ایده‌ی اولیه‌ش هم خیلی مشخص بوده: یه آهنگ بنویسم که اصلاً metal نباشه. و برای این کار رفته سراغ یه‌سری تأثیرهای سوئدی قدیمی‌تر خودشون.Eddie گفته این ترک باعث شد کلی در جدید برای بقیه‌ی Axis Mundi باز بشه. یعنی وقتی دیدن می‌تونن اینقدر از چیزی که معمولاً از Imminence انتظار میره فاصله بگیرن و باز هم خودشون باشن، دستشون برای بقیه‌ی آلبوم بازتر شد.visualizer این ترک هم هم‌زمان با انتشار آلبوم اومد.

وHarald گفته اینجا یکی از اولین جاهایی بوده که واقعاً فهمیدن دارن از The Black جدا میشنtone آهنگ فرق داشته.build فرق داشته. سازبندی فرق داشته. و مهم‌تر از همه: اصلاً chorus نداره.Eddie هم گفته این ترک با وجود اینکه خیلی متفاوت به نظر میاد، یه ارتباطی با Crestfallen داره. ولی نگفته دقیقاً چه ارتباطی. یه تشبیه جالب هم کرده: انگار کل آلبوم یه دیواره که روش با نخ قرمز سرنخ‌های مختلف رو به هم وصل کردی.

این یکی از شخصی‌ترین ترک‌های کل آلبومه.Eddie گفته صدای خودش رو sample کرده و روی کیبورد پخش کرده، بعد از همون شروع کرده آکوردها و کل آهنگ رو ساختن. و بعد گفته این ترک درباره‌ی از دست دادن یکی از دوست‌هاش بر اثر خودکشیه. موضوعی که سال‌ها نمی‌تونسته راه درست حرف زدن درباره‌ش رو پیدا کنه. میگه مدت خیلی زیادی دنبال یه شکل مناسب بوده که بتونه این احساس رو تبدیل به آهنگ کنه. چون یه چیزی بوده که نمی‌تونسته ازش عبور کنه یا رهاش کنه.Eddie میگه اون production سنگین روی وکال براش مثل یه زره عمل می‌کنه. انگار لایه‌های صدا کمک می‌کنن آسیب‌پذیری خود حرف‌ها کمی پوشیده بشه. از نظر خودش هم این تاریک‌ترین موضوع کل آلبومه و آهنگ از نظر صدا یکی از آشفته‌ترین و غمگین‌ترین کارهای رکورده. آخرش هم یه violin شدیداً distorted میاد.Kerrang هم نوشته ترک از Bon Iver تأثیر گرفته و از lo-fi میره سمت drum'n'bass.

وHarald ایده‌ی اصلی این ترک رو آورده و Eddie گفته تقریباً همون لحظه باهاش ارتباط گرفته.Harald گفته ساختارش برای Imminence غیرمعمول بوده و برای اولین بار هم توش key change دارن. این ترک از نظر حال‌وهوا هم خیلی فرق داره. خود Harald گفته melancholy آهنگ قرار نیست فقط غمگینت کنه. بیشتر اون حس پیچیده‌ایه که یه چیزی هم درد داره، هم قشنگه و کمک می‌کنه یه احساس رو بهتر بفهمی. اون این مدل حس رو به موسیقی سوئدی‌ای که باهاش بزرگ شده ربط میده.Sumerian هم گفته riff آهنگ یه چیزی نزدیک به shoegaze داره و از نظر حس می‌تونه آدم رو یاد Infectious بندازه. توی press release سینگل هم از یه حال‌وهوای grunge دهه‌ی ۹۰ حرف زده شده، با ویولن که نقش خیلی مهمی توی آهنگ داره. توی داستان هم شوالیه هنوز توی سفره. اون نامیراست و دنبال چیزی می‌گرده که بهش دسترسی نداره: مرگ. از نظر لیریکس، آهنگ با یه حس بلاتکلیفی شروع میشه. اینکه وقتی شب زیادی طول می‌کشه، اصلاً معلوم نیست چه چیزهایی ممکنه توی سرت شکل بگیره. بعد سؤال اصلی مدام برمی‌گرده: اگه الان نه، پس کی؟ اگه اینجا نه، پس کجا؟

اینجا Imminence کاملاً میره سمت خشونت.Harald هم این ترک رو در مقابل Crestfallen گذاشته. یعنی دو آهنگ خیلی متفاوت که از نظر خودشون دو طرف یه داستان واحدن. توی موزیک‌ویدیو، شوالیه سفرش رو ادامه میده، از مناطق خطرناک رد میشه، به یه روستای خراب‌شده می‌رسه و یه سگ هم همراهش میشه.

داستان این ترک خودش جالبه.Eddie گفته اول یه آهنگ دیگه بوده و چند بار شکلش عوض شده. حتی قرار بوده کلاً بندازنش دور. بعد یه روز یه‌سری demo ردشده رو برای Drew Fulk پخش می‌کنن. اون این یکی رو می‌شنوه و میگه: نه، اینو ول نکنید. تمومش کنید. و ظاهراً آهنگ خیلی هم از نسخه‌ی نهایی دور نبوده. خود Eddie گفته فقط انقدر زیاد شنیده بودنش که دیگه نمی‌تونستن درست قضاوتش کنن.Harald هم گفته این ماجرا براشون یه درس بوده. از نظر داستانی، Sumerian این ترک رو یکی از ناامیدکننده‌ترین و درمانده‌ترین لحظه‌های داستان معرفی کرده. یه جور خواهش یا plea که بیشتر روی clean vocal و stringها سوار شده. خود Harald هم Crestfallen و False Light رو دو طرف مخالف یه داستان معرفی کرده. لیریکس: راوی از خودش می‌پرسه: آیا طرف مقابل رو ناامید کرده؟ آیا قدرت و جایگاهی که داشته پوچ بوده؟ آیا اصلاً تونسته حس واقعی‌ای توی اون آدم ایجاد کنه؟ آخرش منو چطور به یاد میاری؟ آخر آهنگ هم یه تصویر از سوختن قبل از رسیدن به مقصد داریم؛ انگار راوی قبل از اینکه به چیزی که می‌خواسته برسه، از بین میره. ولی هم‌زمان میگه این پایان، تازه شروع یه چیز دیگه‌ست