Realxsnake

ترک"Easily Erased" اولین سینگل آلبوم بود؛ قطعه‌ای که هم‌زمان با معرفی Death Is Little More در فوریه ۲۰۲۴ منتشر شد و اولین مواجهه مخاطبان با دنیای این آلبوم بود. در عین حال، این آهنگ احتمالاً در دسترس‌ترین و قابل‌فهم‌ترین قطعه کل آلبوم هم هست. کاری که Boundaries اینجا انجام می‌دهد واقعاً سخت است: ساختن یک کورس به‌یادماندنی در آلبومی که تقریباً تمام وجودش در برابر فرمول‌های رایج و هوک‌های معمول مقاومت می‌کند. ریف‌های گیتار شدیدا گیرا. و برای خیلی از شنونده‌ها، لحظه‌ای که مک‌دوگال فریاد می‌زند:

"My eyes are dry for the first time in my life"

و بعد وارد آن فریاد بلند "Will you BREAK?" می‌شود، یکی از بهترین لحظات کل آلبوم و حتی یکی از بهترین لحظات متالکور سال بود.

اولین قطعه آلبوم از همان ثانیه‌های ابتدایی تکلیف همه‌چیز را روشن می‌کند. "Turning Hate Into Rage" هیچ مقدمه‌ای ندارد. آهنگ مستقیماً با ریف‌های دیسوننت و خشن شروع می‌شود از نظر مفهومی، آهنگ درباره مقایسه کردن خود با دیگران است. وقتی مک‌دوگال فریاد می‌زند:

«چقدر باید خوب باشد...

که هر روز از نو متولد شوی.

و هیچ‌وقت اسیر چیزهایی که به آن‌ها باور داری نباشی.»

در واقع صدای کسی را می‌شنویم که دارد به آدم‌های اطرافش نگاه می‌کند و نمی‌تواند بفهمد چطور این‌قدر راحت و سبک از وسط زندگی عبور می‌کنند. حسی که عصبانی‌اش میکنه. لحظه‌ای که با این جمله آغاز می‌شود:

«این دنیا شیطانی است...

و من خود شیطانم.»

این جمله در نگاه اول شاید شبیه یک نمایش اغراق‌آمیز از شرارت به نظر برسد. اما در واقع اعتراف کسی است که آن‌قدر زیر فشار دنیا قرار گرفته که احساس می‌کند تاریکی کم‌کم در وجود خودش هم ریشه دوانده .

البته همه منتقدها کاملاً راضی نبودند. مثلاً یکی از نویسنده‌های The Soundboard معتقد بود بعضی از وکال‌های کلین بیش از حد پرودوس شده‌اند و کمی با فضای خام و طبیعی بقیه آلبوم جور درنمی‌آیند. بعضی شنونده‌ها هم احساس می‌کردند هر وقت Boundaries سعی می‌کند از فرمول همیشگی خودش فاصله بگیرد و فضاهای جدیدتری را امتحان کند، نتیجه اونجوری که میخوان به نظر می‌رسد. بیشتر این انتقادها به بخش الکترونیک و اینترلود قطعه "Blame's Burden" برمی‌گشت؛ بخشی که از نظر بعضی‌ها کمی زیادی از حال‌وهوای اصلی آلبوم فاصله می‌گرفت. البته این دیدگاه چندان فراگیر نیست، اما به یکی از مهم‌ترین چالش‌های آلبوم اشاره می‌کند: Boundaries چطور می‌تواند عناصر ملودیک و آوانگارد را وارد موسیقی‌اش کند، بدون اینکه آن خشونت و سنگینی را که هویت اصلی Death Is Little More را ساخته، از بین برود؟

مثلاً بخش‌های اتمسفریک در قطعاتی مثل "A Pale Light Lingers" از رویکردی در تولید صدا بهره می‌برند که به فضا، بافت و جزئیات اجازه می‌دهد در کنار خشونت موسیقی حضور داشته باشند. همین موضوع باعث می‌شود آلبوم در لحظات آرام‌ترش حالتی تقریباً سینماتیک پیدا کنه.

یکی از جاهایی که مهارت رندی لبوف در این آلبوم واقعاً خودش را نشان می‌دهد، نحوه مدیریت داینامیک‌هاست. Death Is Little More از آن آلبوم‌هایی نیست که از اول تا آخر فقط روی خشونت و سنگینی مطلق تکیه کند؛ مشکلی که بعضی از آثار نزدیک به هاردکور به آن دچار می‌شوند و بعد از مدتی به خاطر تکرار بیش از حد، تأثیرشان را از دست می‌دهند. این آلبوم نفس می‌کشد. البته نه به شکلی اتفاقی، بلکه کاملاً حساب‌شده و کنترل‌شده.

مک‌دوگال گفته است که برای قطعاتی مثل "Easily Erased"، نسخه دمو آهنگ‌ها قبل از ورود به استودیو آماده شده بود و همین موضوع به او زمان زیادی داد تا از نظر ترانه‌نویسی و فضاسازی با قطعات زندگی کند. او از همان ابتدا می‌دانست که قرار است «ترسناک‌ترین آلبوم Boundaries» ساخته شود. برای همین هدف خودش را این گذاشت که مرزهای چیزی را که مردم از گروه می‌شناختند جابه‌جا کند. به گفته خودش، Boundaries همیشه گروهی بود که موسیقی خشمگین را با «اشعار شاعرانه و احساسی» ترکیب می‌کرد. اما این بار می‌خواست نقاب را کنار بزند. می‌خواست به چیزی خام‌تر، عریان‌تر و صادقانه‌تر برسد.

آلبوم Death Is Little More توسط Randy LeBoeuf تهیه، میکس و مستر شد؛ فردی که در چندین اثر Boundaries حضور داشته و امروز یکی از مهم‌ترین چهره‌های حوزه تولید موسیقی سنگین محسوب می‌شود. در کارنامه او همکاری با گروه‌هایی مثل: The Acacia Strain Gideon Kublai Khan TX دیده می‌شود؛ گروه‌هایی که از نظر حجم صدا، سنگینی و خشونت موسیقایی نقاط مشترک زیادی با Boundaries دارند.

اینکه Boundaries برای بیان چنین احساسی سراغ یک شعر ایتالیایی هفتصد ساله رفته، خودش اهمیت زیادی دارد. این انتخاب نشان می‌دهد با گروهی طرف هستیم که جاه‌طلبی ادبی دارد؛ گروهی که حاضر نیست موضوعات را محدود و سطحی ببیند. جنگل تاریک دانته یک تصویر جهانی است. نبوغ مک‌دوگال در این بود که فهمید شرایطی که دانته هفتصد سال پیش توصیف می‌کرد، هنوز هم در زندگی مدرن وجود دارد و موسیقی سنگین شاید یکی از بهترین ابزارها برای حرف زدن درباره آن باشد.

و Death Is Little More به هیچ وجه آلبومی درباره خودکشی نیست و به هیچ شکلی هم خودویرانگری را رمانتیک یا جذاب جلوه نمی‌دهد. چیزی که آلبوم به تصویر می‌کشد، یک وضعیت روانی مشخص است؛ حالتی که میلیون‌ها نفر آن را تجربه کرده‌اند اما کمتر پیش آمده کسی بتواند آن را دقیق توصیف کند. نوعی بی‌حسی . وقتی زندگی آن‌قدر سخت، فرساینده و طاقت‌فرسا می‌شود که مفهوم مرگ کم‌کم بخشی از سنگینی همیشگی خودش را از دست می‌دهد. این میل به مردن نیست. بلکه آن بی‌تفاوتی ترسناکی است که ذهن انسان زیر فشار شدید کم‌کم نسبت به احتمال مرگ پیدا می‌کند.

مت مک‌دوگال هنگام معرفی اولین سینگل آلبوم، خودش این ایده را این‌طور توضیح داد:

آلبوم «Death Is Little More نتیجه تمام تلاش‌های ما در تاریک‌ترین و عمیق‌ترین شکل ممکن است. می‌خواستیم چیزی بسازیم که هم شنونده را در آغوش بگیرد، هم بترساند و هم او را وادار به واکنش کند. این آلبوم از یک طرف شبیه دفتر خاطرات است و از طرف دیگر شبیه اعلام آخرالزمان.

در Inferno, Canto I، دانته می‌گوید مردن خیلی بدتر از زندگی کردن در یک جنگل سیاه و تلخ نیست. این ایده عمیقاً روی من تأثیر گذاشت و از نظر مفهومی تقریباً روی تمام آلبوم سایه انداخت.

آلبوم Death Is Little More درباره زندگی در سخت‌ترین لحظاتش است. قرار نیست خودت را بکشی، اما آن‌قدر تحت فشار و استرس هستی که اگر زندگی‌ات تمام شود، انگار فقط یکی دیگر از اتفاقات بدی است که به فهرست مشکلاتت اضافه شده. این مفهوم مدت‌ها در ذهنم مانده.»

داستان درباره خود دانته است که با راهنمایی شاعر رومی، ویرژیل، سفری را از میان نه حلقه جهنم آغاز می‌کند. شعر با یکی از معروف‌ترین صحنه‌های تاریخ ادبیات شروع می‌شود. دانته در میانه مسیر زندگی خود راهش را گم کرده و ناگهان خودش را در جنگلی تاریک پیدا می‌کند؛ جنگلی که نماد بحران روحی، گم شدن و فاصله گرفتن از حقیقت و مسیر درست است. در سرود اول، وضعیت دانته در این جنگل با مفهومی توصیف می‌شود که عمیقاً در ذهن مک‌دوگال ماندگار شد:

در چنین وضعیتی، مرگ دیگر چیز چندان متفاوتی نیست. مرگ فقط ادامه همان رنجی است که از قبل در حال تجربه کردنش هستی

. و دقیقاً از همین ایده بود که عنوان Death Is Little More متولد شد.

در همین مسیر بود که به بخشی از اثر مشهور دانته آلیگیری یعنی Inferno برخورد؛ مشخصاً سرود اول این شعر حماسی قرن چهاردهمی. کتاب Inferno نخستین بخش از شاهکار دانته، کمدی الهی است که بین سال‌های ۱۳۰۸ تا ۱۳۲۰ نوشته شد.

قبل از آنکه حتی یک نت از Death Is Little More ضبط شود، ایده اصلی و چارچوب مفهومی آلبوم شکل گرفته بود. مت مک‌دوگال، به گفته خودش، آدمی اهل مطالعه است. در دوره‌ای که مشغول نوشتن Death Is Little More بود، خودش را غرق کتاب‌ها، فیلم‌ها و هر رسانه‌ای کرد که می‌توانست حال‌وهوا و فضای مورد نیاز جاه‌طلبانه‌ترین آلبوم Boundaries را در اختیارش بگذارد.

جای او را Cody DelVecchio گرفت که در کنار گیتاریست دیگر گروه، Cory Emond، ترکیب جدید Boundaries را شکل داد.

در همین دوره ترکیب اعضای گروه هم تغییر کرد. در سال ۲۰۲۲ و هم‌زمان با انتشار Burying Brightness، گیتاریست و عضو بنیان‌گذار گروه، Zadak Brooks، از Boundaries جدا شد.

بحث‌هایی که پیرامون Burying Brightness شکل گرفت، بعدها روی نحوه ساخت Death Is Little More تأثیر مستقیمی گذاشت.

ولی برای گروهی دیگه ای از طرفدارا، این دقیقاً همان رشدی بود که یک گروه را از تکرار نجات می‌دهد و باعث می‌شود سال‌ها دوام بیاورد.

برای بخشی از طرفداران قدیمی که Boundaries را به خاطر خشونت نزدیک به بیت‌داون هاردکور دوست داشتند، این حجم از ملودی نوعی عقب‌نشینی از هویت اصلی گروه به نظر می‌رسید.

از یک طرف بعضی از بهترین آهنگ‌های کارنامه گروه را در خودش داشت؛ از جمله "My Body Is a Cage" و قطعه احساسی "Burying Brightness". اما در عین حال واکنش‌ها به آن کامل مثبت نبود. دلیل اصلی این اختلاف نظرها، حرکت واضح گروه به سمت ملودی و استفاده بیشتر از وکال‌های کلین بود.

این آلبوم بحث‌برانگیزترین اثر Boundaries تا آن زمان بود.