Realxsnake

تراژدی اولین گروه بلک متال آمریکا https://www.instagram.com/reel/DdMZDFSqnno/?stkn=aDJsYjRxYm8xbXh1

از وقتی جنبش پانک در دهه‌ی ۱۹۷۰ شکل گرفت، تأثیر فرهنگی بزرگی از خودش به جا گذاشت؛ برخلاف بلک‌متال که همیشه بیشتر در حاشیه و دور از جریان اصلی باقی ماند. هر دو سبک با تحریک‌کردن مخاطب و استفاده از چیزهایی که جامعه زشت، زننده یا مطرود می‌داند، با همرنگ‌شدن با دیگران مقابله می‌کنند. اما شباهتشان تقریباً همین‌جا تمام می‌شود. پانک در اصل نوعی شورش نوجوانانه علیه هر شکلی از قدرت است؛ از پدر و مادر گرفته تا سیاست‌مدارها و پلیس. بلک‌متال اما فقط با صاحبان قدرت مشکل ندارد؛ کل جهان مدرن را جهانی منحط می‌بیند و به‌طور ریشه‌ای پس می‌زند. درعین‌حال، به دنبال نوعی تعالی و فراتر رفتن از این جهان هم هست. پانک به دنبال هرج‌ومرج و رهایی از سلطه است؛ بلک‌متال به دنبال رسیدن به همان چیزی است که می‌شود آن را «اَبَرانسان» نیچه‌ای نامید. بلک‌متال یک جنبش ایدئولوژیک است که می‌خواهد از ابتذال، زشتی و معنویت بی‌رمقی عبور کند که پیروانش آن‌ها را محصول دنیای مدرن می‌دانند. دست‌کم ادعایش این است که خشمش نه متوجه پدر و مادر یا چند چهره‌ی مشخصِ صاحب قدرت، بلکه متوجه کلیت جهان مدرن است. پانک با هنجارهای اجتماعی، قدرت و نمادها و نمایندگان آن درگیر می‌شود و سعی می‌کند آن‌ها را در هم بشکند. خشونت بلک‌متال اما بیشتر مذهب را هدف می‌گیرد و از نگرشی می‌آید که شباهتی به نیهیلیسمِ «آینده‌ای وجود ندارد» در پانک ندارد. در نهایت، پانک بیشتر در زمین سیاست و جامعه عمل می‌کند، درحالی‌که دغدغه‌های بلک‌متال ــ دست‌کم در شکل‌های جدی‌تر و بلندپروازانه‌ترش ــ عمدتاً متافیزیکی‌اند. برای همین می‌شود گفت بلک‌متال از جایی شروع می‌شود که پانک به پایان می‌رسد.

بندهای متال توی Metal Archives از ۲۰۰ هزارتا رد شد.

Demons are dancing in the halls of empty domes

آلبوم خوب دیگه ای که دیشب اومد برا Chat Pile Who Loves The Sun

آلبوم قرار نیست آخرش همه‌ی چیزهایی که مطرح کرده رو حل کنه. ممنون که خوندید.

این ترک از emotional isolation یا انزوای عاطفی حرف زده.

این یه love songـه. خود جک گفته:

گاهی عشق با وجود فاصله و سختی هنوز ارزشش رو داره. حتی اگه فقط از دور بتونی اون عشق رو داشته باشی.

روی آهنگ Alex Reade از Make Them Suffer هم حضور داره.

ققنوس همیشه نماد اینه که می‌میره و دوباره از خاکسترش برمی‌گرده. ولی اینجا اسم آهنگ فقط میگه: Phoenix Dies. ققنوس می‌میره. این بار دیگه خبری از دوباره بلند شدن نیست. این بار چیزی واقعاً تموم شده. وایت ترک خیلی به post-hardcore دهه‌ی ۲۰۰۰ نزدیکه.

خود گروه گفته Proxy Idols درباره‌ی فرهنگ سلبریتی‌ها و اون وسواسیه که بعضی وقت‌ها برای دنبال کردن زندگی آدم‌هایی پیدا می‌کنیم که احتمالاً هیچ‌وقت حتی از نزدیک نمی‌بینیمشون. ساعت‌ها زندگی یه نفر رو دنبال می‌کنی. می‌دونی کجا رفته. با کی رابطه داره. چی پوشیده. چی گفته. در حالی که اون آدم حتی نمی‌دونه تو وجود داری خود گروه این وضعیت رو اعصاب‌خردکن توصیف کرده. ولی چیزی که آهنگ رو جالب می‌کنه اینه که ظاهراً فقط نمیگه: «مردم احمقن که سلبریتی‌ها رو دنبال می‌کنن.» بیشتر انگار داره می‌پرسه: چرا اصلاً آدم به این نقطه می‌رسه؟

چون آلبوم کلا چند ساعتیه که اومده راجع به Secret Room تقریباً دستمون خالیه. یه منتقد گفته موضوعش به obsession یا وسواس ربط داره شرمنده یکی دو هفته دیگه که مصاحبه ها هم اومد دوباره برمیگردیم به آلبوم

اینجا مهمون Mike Hranica از The Devil Wears Pradaـه. یکی از نقدها صدای ترک رو خیلی سنگین توصیف کرده و گفته Hranica اینجا بیشتر از چیزی که این اواخر ازش شنیدیم scream می‌کنه. اصطلاح cannon fodder معمولاً برای آدم‌هایی استفاده میشه که بقیه بدون اهمیت دادن به جونشون، مصرفشون می‌کنن و می‌فرستنشون جلو. یه جور آدمِ یک‌بارمصرف.

روی Collateral، Tony Castrati از Crippling Alcoholism حضور داره. خود Crippling Alcoholism بیشتر از یه فضای gothic post-punk و noise یکی از منتقدها حتی صداشون رو بیشتر نزدیک به Joy Division و Depeche Mode دونسته و حضور Tony روی این آهنگ هم باعث شده Collateral یه حس متفاوت نسبت به بقیه‌ی آلبوم داشته باشه. ریتم‌های صنعتی و ماشینی داره، یه رگه‌ی nu-metal هم توش شنیده میشه و وکال Tony خیلی عصبی و وحشی وارد آهنگ میشه.

اسم ترک ممکنه آدم رو ببره سمت مرگ یا خودکشی این ترک نسبت به بقیه‌ی آلبوم آروم‌تر و ملودیک‌تره وسط اون همه ترک سنگین، یه دفعه 156/Silence یه مقدار عقب می‌کشه و یه روی متفاوت‌تر از خودش نشون میده

وکالیست گروه Jack Murray گفته این ترک درباره‌ی اون فکرهاییه که یهو میاد توی سرت. مثلاً حالت کاملاً عادیه، ولی یه لحظه یه فکر خیلی تاریک از ذهنت رد میشه. اسم Call of the Void هم به همین اشاره داره؛ همون حالتی که مثلاً لب یه ارتفاع وایسادی و برای یه لحظه فکر پریدن از سرت رد میشه، بدون اینکه واقعاً قصد انجامش رو داشته باشی. کل آهنگ درباره‌ی همین ترس از ذهن خودته؛ اینکه بعضی وقت‌ها مغزت چیزهایی بهت میگه که اصلاً ازش نخواستی.

همه‌چی دوروبرت داره به هم می‌ریزه، ولی تو باید سعی کنی تمرکزت رو حفظ کنی. حتی اسمش هم همین تضاد رو داره.Order یعنی نظم.Entropy یعنی رفتن به سمت بی‌نظمی و فروپاشی.

وcontrolled burn به آتیشی میگن که عمداً و تحت کنترل روشنش می‌کنن تا بعداً جلوی یه آتیش بزرگ‌تر رو بگیره.