فقط زامبی!

ذهنم خسته‌است، سرم درد می‌کند خوابم نمی‌رود و حوصله‌ی بیداری را هم ندارم کارهایم روی هم تلنبار شده‌است و آن‌قدر احساس درد می‌کنم که دلم می‌خواهد یک لیست بزرگ بنویسم و تا صبح خودم را مجبور به تیک زدنش بکنم. البته که حالا تا طلوع آفتاب چیزی نمانده. دلم می‌خواهد همین حالا بیرون بزنم، جایم را در حیاط خوابگاه پهن کنم و آن‌قدر به ماه نگاه کنم که از رو برود و دور شود. احساس می‌کنم از ماه هم بی‌زار شده‌ام! سر لجبازی دارم با خودم، با همه و با فلک و دور گردون. خسته‌ام. از مراعات، از حرف شنوی، از چشم گفتن و از هرگونه اجباری. گاهی به سرم می‌زند که خویشتن دار نباشم و رها کنم این وحشیِ درونم را و بگذارم بدرد هرکه را سر راهش قرار گرفت اما با خودم می‌گویم دختر کمی آرام بگیر. زندگی تمامش اجبار است. حتی شروع زندگی‌ام یک اجبار بود از سمت پدر و مادرم و ناچارا ادامه‌اش دادم، طوری‌که انگار پیش از متولد شدنم در دوران جنینی و پیش‌از آن آرزو می‌کرده‌ام که همینطور باشم. یک زن با روحیه‌ای حساس و روحی سرکش.