『 𝒋𝒆𝒓𝒆𝒎𝒊𝒂𝒅 』

سلام این آخرین یادداشت پگاه خواهد بود: بعد از کلی کلنجار رفتن با خود، سرانجام تصمیم گرفتم بیش از این به جان کلمات عقیمی که بلدم نیفتم؛ موضوع بر سر غیرفعال شدن دائمی این کانال نیست. دیگر نمی‌خواهم جز در خلوت، یا نامه نوشتن برای دوستانی محدود، قلم دست بگیرم. این، اعلام برائت نه صرفن خطاب به نوشتن، که پاسخ من به مواجهه با هر آن‌چیزی‌ست که پس از این تجربه می‌کنم. دیگر قرار نیست به خودم سخت بگیرم و برای رسیدن به چیزکی، ولو یادداشتی کوتاه و شسته‌رفته، تلاش کنم. بر نقطه‌ای ایستاده‌ام که تمام امیدها و رؤیاهایی که داشته‌ام را برآب‌رفته می‌بینم، و جز پافشاری بر حفظ بقایی اینچنین بی‌کیفیت - که شب‌ها کاری بسیار سخت‌ و تا حدی ناممکن می‌شود - دیگر چیزی در چنته ندارم... پگاهی که عاشق نوشتن بود و رؤیای رقصیدن در سر داشت، پگاهی که همیشه پی خلق کردن بودن و رؤیای طراح لباس‌ شدن داشت، پگاهی که آرزوی نواختن دوباره‌ی ویولنش به دلش ماند، برای همیشه رفته. کانالم را از بیخ پاک نمی‌کنم. دوستش دارم؛ صادقانه‌ترین دفترچه‌‌خاطراتی‌ست که تا این لحظه نوشته‌ام. عاجزانه خواهش می‌کنم که بعد از این پیگیر احوالم نباشید و اگر ناخواسته باعث سنگینی قلبتان شدم، بر من ببخشایید. و آخرین چیزی که می‌خواهم رو‌به‌روی تک‌تک شما همدلانم بگویم این است: هرگز نام‌شان را از یاد نبرید... خاطرشان را از یاد نبرید، رؤیاهای از دست رفته و جوانی پرپرشده‌شان را لحظه‌ای فراموش نکنید. چون ما، یکی بودیم.... ۲۳ بهمن ۰۴. پایان.