مجلهٔ عسل طعم تلخ دارد.

از شروع ترم جدید قراره هرروز کلاس داشته باشم، صبح‌ها هم دو روز در هفته باید برم سرکار و برای چهارشنبه هم مصاحبه دارم خدایاشکرت بابت زندگی فان عسلی.

تبلیغات بیش از اندازه نشر بیدگل واقعا دیگه داره اذیت‌ کننده می‌شه.

چقدر آدم جدید اومده اینجا😭

ایرلندی‌ها یه ضرب‌المثل دارند که میگه: “May the cat eat you, and may the devil eat the cat.” که معنیش میشه ‌امیدوارم گربه تورو بخوره و شیطان هم گربه رو بخوره. یه جور نفرین بامزه‌ست؛ یعنی طرف انقدر ازت شاکیه که برای گربه‌ای که تو رو می‌خوره هم آرزوی مرگ داره.

دلم می‌خواد انصراف بدم ولی دلم بی‌جا کرده با خودم.

دلم میخواد درس نخونم ولی دلم بی‌جا کرده با خودم.

انقدر خوابم میاد می‌خوام برم به دوست هشت‌ ساله‌مون بگم نظرت چیه این جلسه رو بخوابیم💕🎉

«ما در آغوش هم هستیم، اما هنوز انسان‌هایی شکننده‌ایم.» The Embrace (Lovers II), 1917, Egon Schiele

تا نیم ساعت پیش یک کله کیری با معده سالم داشتم، خداروشکر الان یک کله کیری با یک معده‌ کیری دارم. خدایاشکرت همیشه همین رو از زندگیم می‌خواستم💕.

جدی.

once something is said out loud, it doesn’t belong only to you anymore. it lives in someone else’s understanding now. they can think about it later, interpret it in ways you didn’t mean, remember it slightly different than how it felt when you said it. it becomes something fixed. and i think i’m a lot more comfortable with my thoughts when they’re still flexible. still mine. still able to be reshaped or softened before anyone else sees them. so when i say something real, there’s this immediate loss of control. and i don’t think i handle that well at all. it’s like i want to be known, but only in ways i can manage. only in ways that still feel safe, still feel contained. i want someone to understand me deeply, but i also want to decide exactly how they get to that understanding. which doesn’t really work. -the guilt after being vulnerable

دوست‌های خوب من.

ببخشید من جدا این جمله «خیلی قوی‌ هستی» و فلان رو درک نمی‌کنم. یعنی چی عزیزم؟ مگه کار دیگه‌ای می‌تونستم بکنم؟مگه انتخاب شخصیم بود؟

بنظرم که دیگه وقتشه معده ام رو در بیارم بذارم جلوی در سگا و پیشیارو سیر کنه