متلهف

‌‌حال و روزم را که میبینی؛ تعریفی ندارد. عمدا و سهوا به بطالت میگذرانم بلکه به سر برسم. اما انگار نه انگار. گویی که از عمقِ اعماقِ ته شروع کرده‌ام. عمدا و سهوا‌ اش را هم من مشخص نکردم. به گونه ای درونش دست و پا میزنم و تقلا میکنم که گاه‌گاهی حس میکنم خودم، خودم را در این مخمصه زندانی کردم. اما من در مقابل صفحه‌ی سرنوشت، هیچ قلمی در دست نداشتم!

شب را سکوت اعتبار می‌بخشد و انسان را صبر

چه تازیانه‌ها که نخوردیم از زبان‌های خود عزیز کرده !

گوش کن باور کن! دیگر معجزه‌ای در کار نیست، زندگی را با چیز های بسیار ساده پر باید کرد ساده ها ، سطحی نیستند !

و آدمی بر خلاف آنچه گمان میکند ، دوام می آورد...

من چیز های ساده را دوست دارم کتاب را تنهایی را یا بودن با کسی که مرا میفهمد...

تهدید مکن سینه ی ما را به جهنم! دریا زده از خیسی باران نهراسد ...! - صائب تبریزی

ما بهش می گیم «نشخوار فکری» اما عبدالوهاب الرفاعی خیلی جالب میگه: «در سَرَم جنگ های بسیاریست و تنها کشته اش مَنَم!»

یاد بگیر کنار بگذاری، ارتباط با آدم‌هایی که کنارت گذاشتند، خواستنِ آن‌هایی که تو را نخواستند، و فکر کردن به کسانی که آزارت دادند. و یاد بگیر هیچکس را برای رفتاری که دارد، قضاوت نکنی! همان طور که ما «تا جایی که به دیگران آسیب نزنیم» به خودمان مربوطیم» دیگران هم برای رفتارهایشان، هزار و یک دلیل دارند و مهمترین دلیلِ شان همین، که به خودشان مربوط اند ! کاری به کارشان که نداشته باشی ،کاری به کارت ندارند، و این پیش از این که بد باشد، خوب است، خیلی خوب...

ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﮔﺎﻫﯽ ﺑﺎﺧﺘﻪ ﺍﻡ !!... ﮔﺎﻫﯽ ﺑﺎ ﮐﺴﯽ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺍﻡ !!.. ﮔﺎﻫﯽ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻡ !!... ﮔﺎﻫﯽ ﺑﺨﺸﯿﺪﻩ ﺍﻡ !!... ﮔﺎﻫﯽ ﻓﺮﯾﺐ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺍﻡ !!... ﮔﺎﻫﯽ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﻡ !!... ﮔﺎﻫﯽ ﺩﺭ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﻣﺮﺩﻩ ﺍﻡ !!... ﺍﻣﺎ ﺣﺎﻝ ﺯﻣﺎﻧﺶ ﺭﺳﯿﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﮕﻮﯾﻢ : ﻣﻦ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﯾﻨﻬﺎ ﺩﺭﺱ " ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﺍﻡ !!..." ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﻫﺴﺘﻢ !!... ﺷﺎﯾﺪﺳﺎﺩﻩ ﺑﺎﺷﻢ !!... ﺍﻣﺎ ﺻﺎﺩﻗﻢ .. ﻣـــــــــــــﻦ ﺧﻮﺩﻡ ﻫﺴﺘﻢ !!... ﻭ ﺍﯾﻦ ﺑﺮﺍﯾﻢ ﮐﺎﻓﯿﺴﺖ....

بسیار سال ها گذشت تا بفهمم آن که در خیابان می گرید از آن که در گورستان می گرید بسیار غمگین تر است سال ها گذشت من ازخیابان های بسیارُ از گورستان های بسیاری گذر کردم تا فهمیدم آن که حتی در خلوت خانه ی خویش نمی تواند بگرید از همه اندوهناک تر است - حسن آذری

اَما مَن هرگِز به جآیی که اَز رَنج آن گُریخته اَم بآز نمی‌گَردم!-

نور خورشید منو ذوب کرد بابام فک کرد دخترش ستارست.

هر کجا کردم محبت، غِرق محنت شد دلم؛ یا من این حکمت ندانم، یا محبت باب نیست.

امروز کسی محرم اسرار کسی نیست، ما تجربه کردیم کسی یار کسی نیست. جایی که برادر به برادر نکند رحم، بیگانه برای تو برادر شدنی نیست. دیدی که هیچ کسی مرا یاد نکرد، جز غم که هزار آفرین بر غم باد.

بدهم تکیه به تو شانه شدن را بلدی؟ گرمی ثانیه‌ای خانه شدن را بلدی؟ مرغ عشقی شده دل میل پریدن دارد بال و پر در قدمت لانه شدن را بلدی؟ می‌نویسم من عاشق فقط از قصه تو در غزل‌های من افسانه شدن را بلدی؟

ناگهان در کوچه دیدم بی‌وفایی خویش را باز گم کردم ز شادی دست و پای خویش را گفته بودم بعد از این باید فراموشش کنم دیدمش، و از یاد بردم گفته‌های خویش را