شعر؛

گر به قسمت قانعی، بیش و کمِ دنیا یکی‌ست تشنه چون یک جرعه خواهد، کوزه و دریا یکی‌ست

من به عنوان زنی مردستیز که به لطف پدرم در لغتنامه‌مان؛ بودنِ مرد همان نیستی و زندگی با مرد هم‌معنی ویرانی بود، ناگهان فهمیدم که از آن حالت بینیت خوشم می‌آمد. قوزش ایرانی بود. تو که از قشر همان مردانی، تو چه میفهمی از این فاجعه‌ی انسانی.

اووووووو نداریم باهم حرفی

جز وصل تو دل به هرچه بستم، توبه بی یاد تو هرجا که نشستم، توبه

چه اهمیتی دارد به حماقتی که مرتکب شده ام همه ی دنیا بخندند، ولی تو نخواهی خندید.

عمر😔🙏

همر چیه؟

با چه تفسیری گمان کردی جدایی ساده بود؟ همر من در پای دل کندن ز تو بر باد رفت

با تو نمی دوم اگر به تو نمی رسم اگر اگر اگر اگر اگر جوانیم رفته سفر مصریست در مسیر راه،که می کشاندم به چاه کج شده آسمان ما من دستم نمی رسد به ماه...

در فرو بند که در من دیگر رغبتی نیست به دیدار کسی

گفتم به پیری رسم و توبه کنم. آنقدر جوان مرد و یکی پیر نشد

خوش به حال همه‌ی دور و بری هایت، آه کاش بین من و تو نسبت کوتاهی بود