شعر؛

«اگر با کسی که به تو خیلی نزدیک است کاری کنی که تنها و گوشه گیر شود تو فقط کار بدی کردی؛ جسدی پیدا نشده اما کار بدی کردی عزیزم.» هادی پاکزاد

تو را چه به زخم؟ بانوی ازگیل ها تنها نسبت تو با خون باید پرتقال خونی های باران خورده ی شهسوار باشد.

غزل و مثنوی و آیه و قرآن منی بوسه ی مست منی شاکله ی جان منی

از دست زندگی خسته ام هر قدر به مسخرگی میگذرانم می بینم نمی شود که نمی شود که نمی شود.

موهای تو خرمایی و شهر دل من بم آشفته مکن موی که بم زلزله خیز است

چه کردی با دل و جانم که من از ریشه ویرانم کمی با من مدارا کن مگر من خاک ایرانم؟

رفت آن سوار کولی با خود تو را نبرده شب مانده است و با شب تاریکی فشرده کولی کنار آتش رقص شبانه ات کو ؟ شادی چرا رمیده؟ آتش چرا فسرده؟

حکایت بارانی بی قرار است اینگونه که من دوستت میدارم شوریده وار و پریشان باریدن بر خزه ها و خیزاب ها به بیراهه و راه ها تاختن بی تاب بی قرار دریایی جستن و به سنگ چین باغ بسته دری سر نهادن و تو را به یاد آوردن چون خونی در دل که همواره فراموش میشود حکایت بارانی بی امان است اینگونه که من دوستت می دارم

ای روزگار خوب کجا مانده‌ای؟ بیا ‏پشت کدام حادثه جا مانده‌ای؟ بیا

بله آقای آلبر کامو؛ تنها عذر موجه خدا این است که وجود نداشته باشد.

به زنده ماندن دراین دیار چه پای سختی فشرده ام، چه مرگ ها آزموده ام، ولی شگفتا؛ نّمُرده ام.

ماتم‌زدگان را لب پرخنده نشاید.

در سر عشاق شعف می‌ماند آخر این جنگ شرف می‌ماند