شعر؛

هرچه پل پشت سرم هست خرابش بنما تا به فکرم نزند از ره تو برگردم

عشق سخت است و هضمش مرد میخواهد کودکان غذای تلخ را تف میکنند

همه دیدند مرا، تو سرت گرم که بود؟

پسری گم شده در موی فرممم

شهر موهای تو گم کرده مرا در دل خویش آگهی کن :پسری گم شده در موی فرم

کجا رسد به تو مکتوب گریه الودم؟ که باد هم نبرَد کاغذی که نم دارد

بیدردم اگر نم به دل جام گذارم. از من خبر دوری این راه مپرسید. چندان نفسم نیست که پیغام گذارم، شد سرمه ز دشواری این ره نفس برق صائب چه درین دشت بلا گام گذارم؟

«اگر با کسی که به تو خیلی نزدیک است کاری کنی که تنها و گوشه گیر شود تو فقط کار بدی کردی؛ جسدی پیدا نشده اما کار بدی کردی عزیزم.» هادی پاکزاد

تو را چه به زخم؟ بانوی ازگیل ها تنها نسبت تو با خون باید پرتقال خونی های باران خورده ی شهسوار باشد.

غزل و مثنوی و آیه و قرآن منی بوسه ی مست منی شاکله ی جان منی

از دست زندگی خسته ام هر قدر به مسخرگی میگذرانم می بینم نمی شود که نمی شود که نمی شود.

موهای تو خرمایی و شهر دل من بم آشفته مکن موی که بم زلزله خیز است

چه کردی با دل و جانم که من از ریشه ویرانم کمی با من مدارا کن مگر من خاک ایرانم؟

رفت آن سوار کولی با خود تو را نبرده شب مانده است و با شب تاریکی فشرده کولی کنار آتش رقص شبانه ات کو ؟ شادی چرا رمیده؟ آتش چرا فسرده؟