شیشه‌ی عمر

#از_مسیر_امروز

بعد بنده وقتی می‌خوام بگم «فلانی یه اشتباهی کرده و خیطی بالا آورده، از من کمک خواسته و من بلد نیستم کمکش کنم پس اومدم سراغ شما» می‌گم «ما یه خیطی بالا آوردیم و کمک می‌خوایم». 😐

اصطلاحات مدیریتی از سر کار: به جای Correct me if I'm wrong می‌فرمایند که: Please help keep me honest یعنی شما «اشتباه»شون رو اصلاح نمی‌کنی، «کمک می‌کنی» که ناخواسته حرفشون «نادرست» نباشه.

فکر می‌کنی شبیهِ مامانت نیستی تا وقتی‌که یه نفر از سیب‌زمینی‌هایی که داری سرخ می‌کنی برمی‌داره

یه جورایی نامردیه که وقتی یکی داره غرق می‌شه، از جوری که شنا می‌کنه انتقاد کنی.

چرا احساس ناکافی بودن می‌کنی عزیزِ من؟ تو توی مسیری تلوتلو خوردی که از هر قدمش مثل چی می‌ترسیدی. ولی واینستادی، جا نزدی، برنگشتی خونه.

مساله اینه که ساختار تیم ما خطیه و تو هر سطح دقیقا یک نفر وجود داره (مهندس ایرانی>مهندس‌ کره‌ای>من) واسه همین هیچ‌جوره نمی‌شه پترن درآورد که آیا فقط با زیردست‌ها این‌جوری می‌کنه؟ با زن‌‌ها مشکل داره؟ زبانش ضعیفه و نمی‌دونه که باید فاعلو برگردونه به کسی که واقعا جوابو داده؟ یا چی. 😂

از سر کار براتون بگم. رییسمون یه آقای ایرانیه. زیر دستش یه مهندس کره‌ایه، زیر دست اون من و بقیه کار می‌کنیم. مهندس ایرانی میاد می‌گه فلان اتفاق چرا میفته؟ مهندس کره‌ای می‌گه شیشه‌چیان روی اون قسمت کار کرده، بهتر می‌دونه، شیشه‌چیان نظر تو چیه؟ من توضیح می‌دم که با توجه به معماری فعلی سیستم و دستاورد‌های گذشته، چرا این اتفاق میفته و چی‌کارش می‌شه کرد. مهندس ایرانی می‌گه ممنونم مهندس کره‌ای، منم با مهندس کره‌ای موافقم که [توضیحی که مهندس کره‌ای از من خواسته و من دادم و راه‌حلشم ارائه کردم. 😐]

گوشی همه همکارام داره صدای آژیر می‌ده. فقط گوشی من صدای زنگ و دیلینگ‌دیلینگش درمیاد که آدما دارن سراغم می‌گیرن. 🥹

حضوری اومده‌م سر کار، طبقه سی چهل یک برج بلند. طوفان و تگرگ رو تجربه می‌کنیم. شیشه‌های ساختمون می‌لرزه. بیرون تاریکه هیچی معلوم نیست. از این اخطارا اومد رو گوشیم که از خونه بیرون نرید و پناه بگیرید. دو دقیقه بعد از اخطار از خونه و ونکوور بهم پیام دادن که خوبی؟ سالمی؟ پناه بگیر. قلبی‌قلبی شدم. ❤️

معادل سوپرمارکت از نظر فرهنگستان چیه؟ اَبَربقالی؟

یه مدل سوپرمارکت تو بعضی خارج‌ها هست به اسم convenience store. اینا از خوراکی و نوشیدنی دارن تا سیگار و مجله تا دارو و بلیت مترو. تو ژاپن اینا خیلی فراگیر شده. و بهشون می‌گن konbini. Convenience -> convini -> konbini.

حالا ما فرهنگستان زبان فارسی رو داریم که می‌گیره تورنادو رو ترجمه می‌کنه به پیچند. اخیرا یه انیمه ژاپنی جدید می‌دیدم، چشمم به جمال معادل ژاپنی «بهترین دوست من» روشن شد. می‌دونین یارو بهترین دوستشو چی صدا می‌کرد؟ Mayee besutu furendu. My best friend. 😐😐😐

جوک‌های بی‌مزه دهه هفتاد: فرهنگستان زبان فارسی تصویب کرد، زین پس به‌جای «ات‌ساین» از «اِی دورت بگردم» استفاده شود.

جونم براتون بگه که بنده امروز فهمیدم تو محاوره زبان‌های داچ و آلمانی، به @ می‌گن دم میمون. (apenstaartje و Affenschwanz) شما چه خبر؟

یک داستان هم دارم درباره «بلدم بلدم» کردن، که بعدا‌ها اگه بچه‌های خوبی باشین براتون تعریف خواهم کرد.

حالا منِ مظلوم اصلا بدغذا نبودما، تنها چیزی که نمی‌خورم کله‌پاچه‌ست. مامانم اینا رو برا من تعریف می‌کرد که اعضای بد‌غذای خونه بشنون و عبرت بگیرن. 😂 [عبرت هم نمی‌گرفتن. هر سری می‌نشستن پیازای غذا رو جدا می‌کردن. تا ابد و همیشه. 😁]

مامانم یه داستان برام تعریف کرده بود بدین مضمون: همسر اول یه آقایی مریض می‌شه. تو بستر مرگ به شوهرش وصیت می‌کنه که اگه بعد من زن گرفتی، بهش بگو تو غذا پیاز نریزه. زن می‌میره و مرد دوباره ازدواج می‌کنه. طبق وصیت زن مرحومش، به زن جدید می‌گه تو غذا‌ها پیاز نریز. زن جدید هم که حرف‌گوش‌کن و سر‌به‌زیر بوده، می‌گه چشم. زن جدید هر روز و هر شب غذای خونگی می‌پزه. سر هر وعده، مرد قاشق اول رو که می‌ذاره دهنش، می‌گه «دستت درد نکنه، ولی غذای زن مرحومم یه چیز دیگه بود». روز‌ها و ماه‌ها می‌گذره. زن انواع و اقسام ترفند‌ها رو امتحان می‌کنه تا غذاش رو به لیگ همسر سابق برسونه. ولی هر بار مرد آه می‌کشه و می‌گه «غذای زن سابقم بهتر بود» بالاخره طاقت زن طاق می‌شه و می‌ره سراغ مامانش، بلکه تجربه و دانش مامانه نجاتش بده. مامانش می‌گه خب بگو ببینم چطور غذا می‌پزی؟ چی می‌ریزی؟ زن تعریف می‌کنه که همه چیز رو همون‌جوری درست می‌کنه که مامانش یادش داده، ولی به احترام زن مرحوم شوهرش، پیاز نمی‌ریزه. مادر زن دو دستی می‌زنه توی سر خودش و می‌گه «ای دختر نادون، تو فریب حیله و مکر زن قبلی شوهرت رو خوردی! همه‌ی خوشمزگی غذا به پیازشه! اون زن می‌خواسته که مهرش هرگز از دل شوهرش بیرون نره و هیچ‌کس نتونه بعد از مرگ جاشو تو دل شوهرش بگیره!» بعدم زن رو راهی خونه شوهرش می‌کنه و می‌گه تو غذاهات پیاز بریز، به شوهرتم لازم نکرده بگی. شب شوهر میاد خونه و می‌شینه مای سفره، غذا رو می‌خوره و کلی به‌به و چه‌چه می‌کنه. به زنش می‌گه بالاخره تونستی به خوبی زن سابقم غذا بپزی. چطور شد؟ زن هم می‌گه «عه؟ چه خوب. نمی‌دونم والا. 😏» این داستان به ظاهر درباره نیت‌خونی پشت اعمال آدم‌هاست، ولی در حقیقت پیام اصلی قصه اینه که پیاز چقدر مهمه. 😁