شیشه‌ی عمر

دوستان پنج خط کد دارم که روی کامپیوتر خودم می‌گه «سلام»، روی کامپیوتر مشتری می‌گه «سلام سلام». یه هفته‌س من و یک دولوپر آتشین داریم باهاش سر و کله می‌زنیم و هنوز هیچ‌کس نمی‌دونه چرا و چطور. از کامپیوتر خوندن دوری کنید. برید فلسفه بخونید. روان‌شناس شید. بزنید تو کار سفال. نیاید سمت برنامه‌نویسی.

راز ویکتوریا رو می‌دونه حتما. هه هه هه.

حالا چرا قیافه‌ش یه جوریه انگار یه چیزی می‌دونه که ما نمی‌دونیم. 😂

این آقای Lex Waxner صاحب برند ویکتوریاز سکرته. یه برند دیگه‌ای که صاحبشه Bath and Body Works ئه که شمع و لوسیون و بادی میست با بو‌های گوگولی‌مگولی می‌فروشه. جامعه هدف اونم خانومان. جالب.

شما می‌تونی شهروند سابقه‌دارِ دهکده جهانی اینترنت باشی و ۱۵ سال گذشته عمرت رو کف شبکه‌های اجتماعی سپری کردی باشی، ولی هنوز ندونی دور و برت چه خبره. مثلا بنده امسال تازه فهمیدم ملت با جدیت فشن‌شوی ویکتوریاز سکرت رو دنبال می‌کنن، مدل‌ها رو به اسم می‌شناسن، درباره کت‌واکِ هر کدوم نظر‌های پرحرارتی دارن و ظاهرا یه جایزه بزرگ هم اون وسط هست که تنِ مدلِ برگزیده سال می‌کنن و الان بحث سر اینه که امسال حق کی بود سوتین اصلیه رو بپوشه. 🤷‍♀

در ادامه‌ی اخبار مورچه‌ای، امروز یه آقاهه رو تو اینستاگرام پیدا کردم که می‌ره روی لونه مورچه‌ها یه کیلو شکر خالی می‌کنه که مورچه‌ها یه‌شبه پولدار شن. 😂 تو اون ریلش تو کامنتا بهش گفتن چون شکرا رو ریختی روی نوک تپه، فقط مورچه‌های نوک تپه رو پولدار‌تر کردی و شکاف طبقاتی و این مسائل. تو ریل دوم شکرا رو خالی کرد پای تپه که طبقه پایین‌دست هم پولدار شن. 😂

از این قرصای مکیدنی که واسه گلودرده مصرف کردم. گلوم همچنان با قدرت تمام درد می‌کنه ولی عوضش زبونمو دیگه حس نمی‌‌کنم. 🤣

یکی از خطرناک‌ترین اتفاق‌هایی که می‌تونه برای یک جامعه بیفته اینه که آدم‌ها رو اون‌قدر بزرگ کنیم و بی‌چون‌وچرا حرف‌هاشون رو قبول کنیم که دیگه نتونیم درباره‌شون سؤال بپرسیم. حالا فرقی هم نمی‌کنه نقش اون آدم توی جامعه چی باشه. اصلاً حتی کسی که سال‌هاست دوستش داریم و بهش احترام می‌ذاریم.

ته تونل آنفولانزا می‌بینم از نوع مردافکنش!

تادااااا✨ و بالاخره سایتمون راه‌اندازی شد 😍 حالا دیگه راحت می‌تونید موجودی‌ها رو ببینید، هر تایمی از شبانه‌روز ثبت سفارش کنید، بدون مشکل پرداخت کنید و نگران ناموجود شدنش نباشید.🤍 📍کافیه فیلترشکنتون رو خاموش کنید و وارد سایت بشید: Leyliwear.ir

مود جمعه

برخلاف اون‌چه تو مدرسه بهمون یاد داده‌ن، کلونی‌های مورچه لزوما یه‌دونه ملکه ندارن. مثلا این دو تا کلونی که دارن می‌جنگن، جفتشون مورچه آرژانتینی هستن. تو این نژاد، داشتن چند ملکه‌ مرسومه. هر کلونی ممکنه به ازای هر صد کارگر یه ملکه داشته باشه. بعد اینا این‌جوری پخش می‌شن که یه ملکه بیست-سی‌تا سرباز بر‌می‌داره، با هم می‌رن یه کلونی جدید تاسیس می‌کنن. بر و بچه‌های این کلونی جدیده با برو و بچه‌های کلونی اصلی رفت و آمد خانوادگی دارن. به هم حمله نمی‌کنن و با هم مسالمت‌آمیزن و اینا. به این پدیده می‌گن سوپرکلونی. یه کلونی همین‌جوری هی شاخه به شاخه خودشو قلمه می‌زنه و یهو می‌بینی تبدیل می‌شه به سوپرکلونیِ شمال کشور ژاپن. 😬

مثلا بنده امروز فهمیدم که دو تا کلونی مورچه الان بیست سی ساله بیرون شهر سن‌دیه‌گو با هم در حال جنگن و دانشمندا تخمین می‌زنن که هر سال سی میلیون مورچه تو خط مقدم این جنگ کشته می‌شه.

دلم برای اون‌جاهای گذشته تنگ شده که بچه بودم و دنیا پر از ناشناخته‌ها بود. همه می‌خواستن جهان رو بهم معرفی کنن. بهم بگن چرا فلز زنگ می‌زنه، رعد و برق چیه، آهن‌ربا چطور کار می‌کنه. درباره کلونی مورچه‌ها بهم بگن، بهم یاد بدن کرم شب‌تاب چطور پروانه می‌شه، بگن فرق بین خزنده و پرنده چیه. یادم بدن مساحت مثلث چه ربطی به متوازی‌الاضلاع داره، عدد پی از کجا اومده، ارشمیدس چطور تو حموم به چگالی رسیده. انگار به عنوان یه بازیکن نوب وارد لابی بازی قدیمی شدی و همه بازیکنای باتجربه می‌خوان کمک کنن راهت بندازن. درای مخفی رو نشونت می‌دن، از گرافیک بازی تعریف می‌کنن، داستان سیزن‌های قبل رو بهت می‌گن. حالا خودم یه بازیکنِ قدیمی‌ام و همه چیزِ بازی برام عادیه. هزار هزار ساله که دیگه به شگفتی‌های جهان فکر نکرده‌م. آرزو نکرده‌م بتونم مثل قمریا پرواز کنم، به سقف اتاقم سیاره و صورت‌فلکی نچسبونده‌م، از زندگی کلونی‌واری زنبورا و مورچه‌ها شگفت‌زده نشده‌م، به تخم‌گذار بودن پلاتیپوس نخندیده‌م. روی زمین زندگی می‌کنم بدون این که زمین رو زندگی کنم.

ریویو نوشتن برای چیز‌ها. بررسی کردن نقاط قوت و ضعف، مقایسه با رقبا، امتیاز‌دهی و رده‌بندی.

هوا هوای cardigan تیلور سوییفته.

شاید خیلی به چشم نیاد اما همون قدم‌هایی که با ترس و تردید برمی‌داری هم به مقصد نزدیکت می‌کنن بچه‌ جون.