شب نامه‌ی خیال

خواهرم پرسید: صحرا در نگاه تو چیست؟ گفتم: عطش. او گفت: اما در نگاه من، آب است. چرا؟ گفتم: چون تو از دلِ بی‌آبی، چشمه می‌جویی؛ در ناممکن‌ها، ممکن را می‌بینی. تصدیق کرد و من در سکوت فرو رفتم. بلی، آدمی در هر نگاه، جهانی می‌سازد. آنِ که صحرا را آب می‌بیند، میان خشکی، زندگی را می‌جوید. چه زیباست این تفاوتِ نگاه‌ها! هر انسانی با ژرف‌ترین بینش خود، دیگری را به گوشه‌ای از حقیقت می‌برد که خود آن را فراموش کرده است. #رحیمه‌محرابی