هیتلر از پنجره‌اش کسی را بغل کرده بود

«من دارم نقش بازى مى‌كنم؛ چون تنهايى‌ام چنان بزرگ و عميق است كه مى‌ترسم هيچ پایانی نداشته باشد! لبهٔ پرتگاه تنهايى مى‌ايستم و كلمات را در آن مغاک پرتاب مى‌كنم، حجم زيادى از كلمات سنگین و سخت را؛ اما بى‌صدا فرو مى‌افتند. خنده و تهديد و زارى را هم در اين پرتگاه مى‌اندازم، بر آن تُف مى‌اندازم، حتی سنگ و صخره و خرسنگ در آن پرتاب مى‌كنم، اصلاً كوه‌ها را در آن مى‌اندازم، اما هنوز هم گنگ و تهى است. نه، فكر مى‌كنم كه اين ورطه انتهايى ندارد، دوست من! و من و تو داريم بيهوده عرق مى‌ريزيم!» -لیانید آندری‌یِف، یادداشت‌های شیطان (برگردان حمیدرضا آتش‌برآب-نشر کتاب پارسه)