“ سِــودا sevda | ملیسا حبیبی “

خدا بده شانس دختره با صاحب کارش و برادرخونده اش که دوتا مرد هات و لارج اند رفته گوشی فروشی، پسره میخواد برای دختره آیفون ۱۷ بگیره ...دختره چه نازی میارههه ...😐😒😏👇👇👇 #پارت_320 -تونستی چیزی انتخاب کنی؟ تازه جمله امیرصدرا تمام شده بود که فروشنده هم به حرف آمد. -خانم اگه مدلی مدنظرتون هست بفرمایید تا مشخصاتشو معرفی کنم. سرمه با دیدن نگاه منتظر مرد فروشنده لبخند کم رنگی زد‌. -عذر می‌خوام اجازه میدین ما یه صحبت کوتاه باهم داشته باشیم؟ فروشنده بلافاصله قدمی عقب رفت. -راحت باشید، مغازه متعلق به خودتونه. -چیشده کبوتر؟ از چیزی خوشت نیومده؟ سرمه لب گزید. -چرا... همه مدل هاشون قشنگه ولی... امیرصدرا که هنوز متوجه مشکل نشده بود پرسید: -ولی چی؟ پس چرا چیزی انتخاب نکردی؟ سرمه نگاهش را از او دزدید. -راستش من... با کم رویی کارت بانکی اش را بیرون آورد و مقابل مرد گرفت. -من سی تومن بیشتر توی کارتم ندارم... نفسی گرفت و ادامه داد: -میشه بگی یه مدلی بیارن که اندازه پولم باشه؟ امیر صدرا جا خورده ،اخم هایش درهم رفت. نگاهش روی کارت بانکی درون دست دخترک ماند و خواست چیزی بگوید که دستی جلو آمده و کارت را از میان انگشتان سرمه بیرون کشید. نگاه هر دویشان همزمان به صاحب دست که کسی به جز سورن نبود چرخید. سورن نگاهی اجمالی به کارت انداخت.وپوزخندی تمسخرآمیز روبه صدرا زد. -نچ نچ نچ... سرش را تکان داد. -حیف اون همه سهام و پولی که تو جیب تو میریزم... کارت را میان انگشتانش چرخانده با تاسفی استهزاء آمیز گفت: -خجالت نمیکشی میخوای پول تو جیبی بچه رو خرج کنی؟ اخم میان ابروهای امیر صدرا عمق گرفت. -مسخره نباش سورن ...اصلا روحمم خبر نداشت. و نگاهش رو دخترک برگشت‌. سرمه اما به جای صدرا، چشم به کارت بانکی اش دوخته بود که حالا میان انگشتان سورن جا خوش کرده بود. و با دلخوری جواب داد : -من بچه نیستم... سپس با لجبازی ادامه داد: -و اینم پول تو جیبیم نیست. نگاهش را بالا آورد. -اگه قرار نیست با پول خودم برام گوشی گرفته بشه، پس منم گوشی نمیخوام. مشکی های دلگیرش روی سرامیک های براق زیر پاهایش نشست. نفسش را لرزان بیرون فرستاد. تمام جرأتش را جمع کرده بود تا این حرف را بزند. حتی اگر طرف مقابلش امیرصدرا بود، غرورش به هیچ عنوان اجازه نمیداد چنین چیزی را قبول کند. مخصوصا بعد از حرف هایی که سر میز صبحانه شنیده بود... با یادآوری دوباره آن صبح لعنتی، بغضی که تمام روز بیخ گلویش چسبیده بود دوباره جان گرفت. از فکر اینکه پشت تمام این محبت ها و حمایت ها هیچ احساسی جز یک محبت برادرانه وجود ندارد، جایی در قفسه سینه اش تیر کشید. مقابل نگاهش تار شد. صدرا سعی کرد دخترک را به زبان بگیرد . -کبوتر یه لحظه گوش بده به من... اما سرمه اجازه نداد ادامه بدهد. -من حرفمو زدم. سورن که علاقه اش را به این نمایش دراماتیک از دست داده بود، از کنارشان عبور کرد. همانطور که با کارت بانکی دخترک میان انگشتانش بازی میکرد، روی یکی از مبل های چرم مشکی فروشگاه نشست. پایش را روی پای دیگر انداخت و با صدایی رسا گفت: -یه 17Pro Max Cosmic Orange (۱۷ پرومکس پرتقالی) نگاهش لحظه ای روی کت قرمز دخترک مکث کرد. بعد در لحظه نظرش عوض شد. -نه... پوزخند کم رنگی زد. -یه Red Cherry، (قرمز آلبالویی)نسخه 512 گیگشو آماده کن. میبریم. https://t.me/+d2RUSMjS_Ok5ZTY0 https://t.me/+d2RUSMjS_Ok5ZTY0 https://t.me/+d2RUSMjS_Ok5ZTY0 https://t.me/+d2RUSMjS_Ok5ZTY0 https://t.me/+d2RUSMjS_Ok5ZTY0 بنر فیک نداریم همه بنر ها پارت واقعی رمان هستند .