کۆمەڵیار|Komalyar

به یاد مصطفی یونسی، رفیق و دوست قدیمی‌ام چه سخت است نگاه کردن به این عکس، حالا که دیگر نیستی. در این عکس، مصطفی دستش را روی شانه‌ام گذاشته است. لحظه‌ای ساده و صمیمی از سال‌های دور در کردستان؛ لحظه‌ای که آن روز نمی‌دانستیم دهه‌ها بعد، همین دست روی شانه و همین چند ثانیه ثبت‌شده در یک عکس، چه اندازه برایمان عزیز و دردناک خواهد شد. تا جایی که من می‌دانم، مصطفی دست‌کم دو بار از فاصله‌ای بسیار نزدیک با مرگ بازگشت. بار اول، هنگام بمباران شیمیایی اردوگاه بوته در مقر کومه‌له توسط دولت صدام بود؛ روزی تلخ که تعدادی از دوستان و رفقایمان را از دست دادیم. گازهای شیمیاییِ فشرده با سرعت در سطح اردوگاه پخش می‌شدند. مصطفی و تعدادی دیگر از دوستانمان تنها در فاصله‌ای بسیار نزدیک از این ابر مرگبار قرار داشتند و برای نجات جانشان از دامنه کوه بالا می‌رفتند تا خود را به ارتفاعات برسانند. آن روز، با همه دلهره‌ای که بر ما گذشت، مصطفی و دوستان همراهش جان سالم به در بردند. بار دوم، مأموریت گردان شمال بود، در دوران جنگ تلخ کومه‌له و حزب دمکرات. گردان در کمین نیروهای حزب دمکرات گرفتار شد و حمله‌ای خونین جان چند تن از دوستان و رفقایمان را گرفت. یکی از آنان سواره بختیاری، خواهرزاده خودم بود؛ زخمی که گذشت سال‌ها نیز آن را از حافظه‌ام پاک نکرده است. در میان آن اضطراب و انتظار، مصطفی بار دیگر همراه با تعدادی از دوستانمان سالم به آغوش ما بازگشت. این عکسی که امروز به آن نگاه می‌کنم، به همان روزها تعلق دارد؛ روز دیدار و خداحافظی با گردان شمال پیش از حرکتشان. روزی سرد از زمستان بود. تمام اردوگاه برای چند ساعت بیرون آمده بود تا در کنار این گردان باشد که خود را برای رفتن آماده می‌کرد. فضای آن روز را هنوز می‌توانم به یاد بیاورم؛ آمیزه‌ای عجیب از دلهره و نگرانی، در کنار صمیمیت، رفاقت و محبتی عمیق. کسی نمی‌دانست روزهای بعد چه خواهد شد و چه کسانی دوباره یکدیگر را خواهند دید. در میان همان لحظات، این عکس گرفته شد؛ مصطفی کنار من ایستاده و دستش را روی شانه‌ام گذاشته است. سال‌ها از آن زمستان گذشته است. بسیاری رفتند، بسیاری پراکنده شدند و زندگی هر یک از ما را به گوشه‌ای برد. اما بعضی لحظه‌ها در حافظه آدم متوقف می‌شوند؛ گویی زمان هرگز از روی آنها عبور نکرده است. مصطفی آن دو بار از مرگ بازگشت و سال‌های بسیار دیگری زندگی کرد. اما این بار، خبر آمد که دیگر بازگشتی در کار نیست. مصطفی عزیز، خبر رفتنت مرا به سال‌هایی بسیار دور برد؛ به اردوگاه، به آن زمستان سرد، به دوستانی که کنارمان بودند و دیگر نیستند، و به همین لحظه‌ای که دستت را با آن صمیمیت روی شانه‌ام گذاشته بودی. امروز این عکس برای من دیگر فقط یک عکس قدیمی نیست؛ یادگار یک رفاقت، یک نسل، و روزهایی است که با همه تلخی‌ها و خطرهایش، دوستی و محبت میان ما معنای عمیقی داشت. یادت گرامی مصطفی جان. این دستِ روی شانه‌ام، در این عکس قدیمی، برای همیشه خواهد ماند. به خانواده و عزیزانت و به همه دوستان و رفقایی که امروز در اندوه رفتنت هستند، از صمیم قلب تسلیت می‌گویم. هڵاڵە تاهیری https://t.me/komala1 #کۆمەڵیار