کۆمەڵیار|Komalyar

با دخالت مسئولانه ی رفیق جعفر بود که چادر تازه ای برای رفقای دختر برپا شد. فردای آن روز بود که مسئول اردوگاه صدایمان کرد. چادری بزرگتر به ما داد و گفت: - به رفقا می‌گوییم تا چادری برای شما به پا کنند. خودمان نیز دست به کار شدیم. زمین را هموار کردیم، زمین خیس بود، حصیر روی ‌خاک کشیدیم تا موکت را از نم جدا سازیم. به هرگونه، چادر به ۵ شد. در اردوگاه، جدید نیز که برای صبحگاه باید آماده می‌شدیم و به ردیف، وظیفه‌ی از پیش تعیین شده‌ای داشتیم. رفقا گفته بودند، پیش از شستن دست و روی و رفتن برای صبحانه باید دو بلوک سیمانی با خود به مکان معینی ببریم. از آنجا که ماشین نمی‌توانست به داخل و محل مورد نظر برود، به ناچار بلوک‌ها در جایی دور خالی می‌کرد. بلوک‌ها برای ساختن چهار دیواری برای رادیو «کومه‌له» بود. این مکان بایستی پیش از همه آماده می‌شد. بلوک‌ها را روی شانه گذاشته و به محل مزبور می بردیم. هر یک از ما، هر بامداد، دو بلوک سیمانی سهم‌امان بود. از آنجا که بلوک ها سنگین بودند، این راه را می بایستی دوبار می رفتیم. پس از این وظیفه ی صبحگاهی، برای صرف صبحانه می‌رفتیم، با نان لواشی که خودمان پخته بودیم و چای شیرینی در شیشه‌هایی در دست که روزگاری مربا داشتند و با کمی پنیر، لذت بخش ترین صبحانه رمی‌خوردیما در کنار هم . برخی از ما بچه داشتیم، و همزمان، نیز پیشمرگ «پاریزگاری» بودیم. نگهبانی می‌دادیم، سلاح داشتیم، گروه کاری و وظایف سازمانی را به پیش می‌بردیم. نوبت نگهبانی، فرزندمان را به رفیق دیگری می‌سپردم که نگهدارش باشد. گاهی نیز، روزها که نگهبان بودم، بچه را با خود می‌بردم. اما بردن بچه در شب ها ناشدنی بود. امنیت نبود. به ویژه جنگ «حزب دمکرات کردستان ایران» علیه ما و رژیم از سوی دیگر، شرایط را بسیار نا امن تر ساخته بود. «حزب دمکرات» در اردوگاهی که ما آنرا رها کرده بودیم، اردو به پا کرده بود. و هر لحظه، خطر برخورد خونین و یا شبیخونی در کمین‌ا‌مان بود. چادرها که جای ‌خود دارد، برای اتاق های با خاک ساخته شده نیز هیچ امنیتی نبود. چادرها هیچ جانپناهی نداشتند و همه در تیررس توپ و خمپاره و ترکش بودیم. مکانی بزرگی با دو چادر، برپا کرده بودیم و امور زیستی نام داشت و غذا خوری و گاهی استراحت نیز در آنجا انجام می‌شد. کف چادرها، فرش شده بود و ساعت‌های مشخصی برای نهار و صبحانه و شام به‌ آنجا می رفتیم. به ویژه برای چای، لیوان و ظرف کم بود و جمعیت زیاد. می‌گفتند، دونفری در یک ظرف، چای شیرین بخورید. بعضی روزها پیش می‌آمد، رفیق مردی با سبیل‌های بسیار پرپشت، از همان لیوان یا شیشه مربای خالی شده، چای می‌نوشید و سپس نوبت به تو می‌رسید. من نمی‌توانستم، ‌در این چای خوری اشتراکی همراه باشم. آگاهانه، دیر می‌رفتم تا شاید شیشه یا یک لیوان و یا شیشه مربای ‌خالی بیابم. یا کنار رفیقی قرار گیرم که بشود از نیمه لیوان مشترک با هم چای نوشید. یا شیشه مربای ‌خالی را برای ‌خود نگه می‌داشتم و دیرتر می‌رفتم. چه لذت بخش بود آن روزهای یگانگی و شیرین، آن روزهایی که حتی نانی برای‌ خوردن نداشتیم و روزهایی که خودمان نان می پختیم که به هرکس بسیار کم می رسید. خودم، نانوای خوبی شده بودم. و خوشبختانه هنوز فیلم و عکس‌هایی از آن روزها در دست است. نان لواش بیشتر برای صبحانه می رسید و نمی‌شد برای نهار و شام هم نان پخت. حمام هم با چارچوبه‌ای که دور آن گونی یا حصیر گرفته بودیم، برپا شده بود. برای توالت هم چارچوبه‌ای با گونی درست شده بود. صبح ها، ردیف می‌شدیم تا نوبتمان فرا رسد. و گاهی به صبحانه نمی‌رسیدی. در اردوگاه «شینکاوی»، شرایط بسیار سخت بود. بسیار آسیب دیدیم و سختی کشیدیم. امکانات کم، هوای سرد پائیزی، تجربه ی اندک برای زیستن و زندگی در چنین شرایطی، نبود تجربه چادر نشینی، حمله و میدان جنگ ارتجاعی و... شرایط را سخت و سخت تر کرده بود. رفته رفته، فراگرفتیم که چگونه می‌شود خوب چادر زد. دور چادرها با فاصله، چارچوبه ای برپا کرده و نایلونی به صورت شیب دار روی آن کشیده تا آب باران روی آن سنگینی نکند و چادرها را به اینگونه قابل زیست تر ساخته بودیم. صدیق از کنگره چهارم کومه‌له آمد. در این نشست، او به عضویت کمیته مرکزی در آمده بود. با مسئولیت‌های زیادتر، وظایف مبارزاتی را پیش می برد. مبارزه در برابر حکومت اسلامی سرمایه، ایستادگی در برابر یورش‌ها و شرایط سخت در اردوگاه، دفاع از خویش و ارزش‌های انقلابی طبقه کارگر در برابر حملات شبانه روزی «حزب دمکرات کردستان ایران» از سویی و شور و پویندگی در پیشبرد مبارزه طبقاتی و حفظ ستاد، همه و همه ما را در کوران مبارزه طبقاتی، ایستادگی و نیرو می‌بخشید.