اتاقِ ذهن یک روانشناسِ نویسنده✨

بعضی آدم‌ها را فقط برای نوشتن پیدا می‌کنی‌؛ نه برای زندگی.

من روح زیبایی داشتم؛ او در آن رنج کاشت.

امروز به یه اصطلاح انگلیسی برخوردم که دقیقا انگار منو توصیف می‌کرد: sudden urge to leave everything، یعنی"تمایل ناگهانی به ترک همه‌چیز" چقدر عجیبه و واقعی.

17 روز دیگه پاییزه.

هربار کسی مرا دوست داشت، ‏دوست نداشتن تو یادم آمد و گریستم.

اگر انسان بتواند در برابر دوست داشته نشدن دوام بیاورد تقریباً هیچ چیز در جهان نمی‌تواند او را بهم بریزد. -سقراط

آنقدر اسپانیایی از نظرم شیرین اومده که احتمالا به عنوان چهارمین زبان برم سراغش و یادش بگیرم:)))

کاش اگر چیزی سهم من نیست، هیچوقت سر راهم قرار نگیره، اگر چیزی مال من نیست، هیچوقت وارد زندگیم نشه، من و درگیر نکنه، دلبسته نکنه، امیدوار نکنه؛ من از نشدن‌ها خستم.

یک روز که از همه چیز دست کشیدم تا برای تو خانه‌ای باشم؛ پشت در ماندم. قلبی اگر داشتی، ساعت‌ها برای این جمله گریه می‌کردی.

امیدوارم غیبت من آرامشی بهت بده که بودنم نتونست؛

عزیزم دقیقاً تو بُرهه‌ای از زندگیم هستم که نیاز به حضور صد در صدت دارم و تو همین بُرهه تصمیم گرفتی کنارم نمونی.

در آخرین خط نامه ی خداحافظی‌اش نوشته بود: «دلم با رفتن نبود، اما دیگر راهی نداشتم.»

مرا کمی بیشتر دوست داشته باش چرا که فکر میکنم پایان غم انگیزی خواهم داشت.

من اگه تو رو پیش هزار نفر ببینم برام مهم نیست، ولی تو من رو با یکی دیگه ببینی مثل آتیش میسوزی، چون خیلی خوب میدونی من اگه کسی رو دوست داشته باشم، چطوری دوستش دارم.

من تا آخر عمرم هيچ حرف عاشقانه‌اى را باور نخواهم كرد، اين تاوان اعتماد به تو بود.

اتفاقاً با من رسمى باشيد، محترمانه صحبت كنيد، در چارچوب باشيد، با من تعارف كنيد؛ رعايتِ فاصله و احترام، خوشحالم مى كنه.

به درخواست شما✨