اتاقِ ذهن یک روانشناسِ نویسنده✨

انگار همه‌چیز توی پاییز یه پسوند "تر" داره؛ آهنگ‌ها آهنگ‌ترن، قهوه‌ها قهوه‌تر‌ن، دلتنگی‌ها‌ دلتنگی‌ترن، عشق‌ها عشق‌ترن و غم‌ها غم ترن.

اگه یه روز دلت برام تنگ شد بدون من همون قدر دورم که تو خواستی.

هرکسی یک جور زنده‌به‌گور است؛ یکی در فکرش، یکی در قلبش، یکی در تنهایی‌اش.

‏تلافیش بمونه اون شبی که با خودت میگی اگه " اون" بود، اینکارو نمی کرد.

نوشت: من با تو سرچشمه ای از زندگی رو پیدا کردم كه گمش كرده بودم، شايد آدم برای اينكه خودش باشه به بودن كسی نياز داره معمولا همين طوره من به تو نياز دارم تا بيشتر خودم باشم چون تو خود منی تو يه جسم ديگه 🤍🫀

بعضی از نمی‌شه ‌ها، نمی‌شه نیست؛ نخواستنه.

کسی چه میدونه، شاید شانس آوردیم که بعضی دَرها، هرگز به رومون باز نشد ✨

تَرسِت از چیه؟ هرجایی ترسته، رشدت همونجاست.

خدايا نميدونم قراره چی بشه ولى من و دلم خيلى به معجزت محتاجيم✨

نمیتونم بپذیرم که تو هم یه رهگذر بودی، ‏دلم میخواست خونه‌ی امنم باشی...

یه تایم بذارید خودتونو پیدا کنید، نه یه الگوی جدید واسه تقلید.

به اولین دعوت هات چاکلت در پاییز جواب مثبت خواهم داد☕️🤎

بدترین حس دنیا اینه که منتظر کسی باشی که شاید ندونه منتظرشی.

دلتنگ آدمی‌ام که الان فکر می‌کنه هیچ اهمیتی نداره برام.

از انحصار جمله‌ی "فقط با تو" خوشم میاد.فقط با تو راحتم، فقط با تو حرف میزنم، فقط با تو مهربونم، فقط با تو این‌مدلی‌ام، فقط با تو خودِ واقعیمم، فقط برا تو میخرم،فقط با تو دلم آروم میگیره.

شاید هیچ‌وقت اون دوستی نباشم که هر روز بهت زنگ می‌زنه ولی همیشه اون رفیقی می‌مونم که وقتی کل دنیات رو سرت خراب شد می‌تونی بهش تکیه کنی.‏

در یادم، محبوب‌ترین شخصی که تا کنون شناخته‌ام باقی می‌مانی؛ همین و بس. دیگر نه امیدی دارم، و نه واهمه‌ای.