اتاقِ ذهن یک روانشناسِ نویسنده✨

احتیاج دارم که این ازدحام افکار پریشان و اندوهناک را برهم بزنی و مرا در آغوش بگیری و در گوشم نجوا کنی: «تمام شد، من اینجا هستم.»

‏من رسما در سنی هستم که از سروصدای غیر ضروری و دوستان بی فایده متنفرم.

به هیچ ارتباطی اصرار نکنید.

نمی‌دونم، اما از یه جایی به بعد دیگه کلاً آدمِ قهر کردن و بحث کردن نیستی؛ کمتر چیزی ناراحتت می‌کنه و صرفاً تبدیل می‌شی به آدمِ رفتن. بدون هدر دادن زمان.

اون بلاتکلیف نیست، تو تکلیفش نیستی.

هرجا که می‌رفت و هرجا که بود، ندایی درونش زمزمه می‌کرد: من اینجا غریبم.

اگر از من بپرسند: سلام مهم‌تر است یا خداحافظی؟ قطعا خواهم‌گفت: خداحافظی... من سال‌هاست نمی‌دانم کجا، به چه دلیل و چگونه رها شدم؟!

شاید دوست‌داشتنت هنوز در من مانده باشد؛ اما خواستنت دیگر نه.

براى عشق‌هاى تمام شده ‏تنها يک‌ چيز مى‌توان گفت‏ و آن اين‌ كه: «به هر حال زيبا بود!»

یه حسی دارم مثل ساییده شدن زانو رو فرش، یا کشیده شدن کف دست رو آسفالت، شایدم بریدن پوست با کاغذ؛ عمیق نیست ولی کلافم میکنه.

گاهی میلیون‌ها چشم، تو را می‌بینند، برای به‌دست آوردنت می‌جنگند، دوستت دارند و حاضرند تمام جهانشان را بدهند تا فقط یک‌بار نگاه‌ِ‌شان کنی؛ و چه تلخ است که میان این‌همه چشمِ مشتاق، تو گرفتارِ نگاهی باشی که هیچ‌وقت تو را ندیده است؛ نگاهی که شاید حتی خبر ندارد تمامِ جهانِ تو در تماشای او خلاصه شده است. #نازنین_عرب

وقتی میگن «عشق همه‌چیز رو تحمل می‌کنه» منظور سختی‌های زندگیه؛ فقر، بیماری، مشکلات و روزهای بد هست. اما دروغ، بدرفتاری، خشونت و بی‌احترامی هیچ‌وقت جزو چیزهایی نیستن که به اسم عشق باید تحملشون کرد.

بعضی آدما مجبورن به چشم هاى هم زل بزنن و وانمود كنن هيچ خاطره اى با هم ندارن.

‏آدم یهو به خودش میاد و می‌بینه چقدر خودش رو حیف کرد‌ه. حیف آدمای اشتباه، کارای اشتباه، مسیرهای اشتباه، تجربه‌های اشتباه.

باشد كه روزى باكسی هم مسير شويد كه به زبان روح شما سخن بگوید كسى كه نگاه، سكوت و حضورش را بفهميد، ومجبور نباشيد، عمرى را صرف ترجمه ى خود براى او كنيد.