سیاهمشق

جهان - سگ مصّب - نمی‌پرسد آماده‌ای یا نه. یا تا صد می‌شمرم قایم شو. گاه ناگهان روی سرت هوار می‌شود. آماده باشی یا نه. قایم شده باشی یا نشده باشی. @mashghesiah

دوام آوردن و تاب‌آوری کار نیست، محتوا نیست، اقدام و عملکرد نیست که با آن موافق باشیم یا نباشیم. فرم است. قالب است. فضا است. فرم و قالب و فضایی که امکان می‌دهد و توانایی می‌بخشد که عمل و اقدام لازم و ارزشمند و اخلاقی - از نظر خودمان - را انجام دهیم. فحش بدهیم بخندیم انتقام بگیریم استدلال کنیم ببخشیم مهاجرت کنیم استعفا دهیم گریه کنیم از گروهی لفت دهیم یا عضوش شویم ورزش کنیم مسافرت برویم یا هر چه، هر چه. هر چه در این لحظه درست و منطقی و اخلاقی می‌دانیم و گمان می‌کنیم تاب و توان انجامش را نداریم. دوام آوردن مقدمه است تا بتوانیم عمل درست را تشخیص دهیم و وارد ساحت "اقدام لازم" - خط فارق میان مردگان و زندگان - شویم. @mashghesiah

تعرض جنسی ویرانگر است؛ بااینهمه می‌خواهم تاکید کنم که می‌شود از آن جان سالم به در برد، می‌شود بعد از آن حتی شکوفا شد و می‌دانم که در آن زمان اینگونه به نظر نمی‌رسد. هر وقت بازمانده‌ای را می‌بینم که از خشم و اندوه از پا افتاده است، به یاد آن زن ملیح مادرگونه در گروه حمایتی بازماندگان تجاوزم می‌افتم که در اولین جلسه گروه، خاموش نشسته بود. بعد از یک ساعت با صدایی آرام اشک‌ریزان پرسید: "یکی به من بگوید این زخم روزی خوب می‌شود؟" در آن زمان من هم همین سوال را داشتم و هیچ پاسخی من را قانع نمی‌کرد. اما الان می‌توانم بگویم بله. زخم التیام می‌یابد، لااقل در دوره‌های زمانی کمی بلندتر. یک سال بعد از تعرض خوشحال بودم که می‌توانستم برای پانزده دقیقه به کارهایم برسم بدون آنکه به آن ماجرا فکر کنم. الان ساعتها هم می‌توانند بگذرند بدون اینکه فلش‌بکی داشته باشم. البته این برای یک روزِ خوب است. روزهای بد هم درکارند. روزهایی که هنوز هم می‌توانم به تختم بروم، با سمِ در رگانم، بدون اینکه بتوانم دلیلی برای ادامه دادن پیدا کنم. خشونت و بازساختن خود

کسانی که تجربه تعرض ندارند نمی‌فهمند چرا بازماندگان تعرض معمولا خود را سرزنش می‌کنند، و این موضوع را به‌اشتباه به نوعی ویژگی جنسیتی مازوخیستی یا کمبود عزت نفس نسبت می‌دهند. این افراد نمی‌فهمند چقدر کمتر دردناک است که فکر کنی تو کار اشتباهی انجام دادی تا اینکه فکر کنی در جهانی زندگی می‌کنی که می‌توانند هر لحظه، هر جا صرفا به این دلیل که زنی، به تو تعرض کنند. خشونت و بازساختن خود سوزان جی. برایسون امیر صائمی نشر برج @mashghesiah

این روزها اگر توانستم می‌کوشم بیشتر بگویم: ببخشید بفرمایید اشکالی نداره باشه حق با توئه می‌فهمم نمی‌دونم اول تو بگو نمی‌دونستم مطمئن نیستم اوکی هر چی تو بگی سلام به امید دیدار خوشحالم می‌بینمت مراقب خودت باش من اینجاام نمی‌دونستم ناراحت میشی درک می‌کنم ما تقریبا مثل همیم بیا حرف بزنیم زنگ بزن بهم فرمایشی ندارید؟

نامه‌ای برای بهاره هدایت سلام بهاره بعید می‌دونم حال هیچ‌کدوم‌مون این روزها خوب باشه. زیر آوار این حجم از جنایت و زخم، نفس‌کشیدن از همیشه سخت‌تر شده. راستش حس می‌کنم ریه‌هام درست کار نمی‌کنن. شاید از سیگار باشه. ولی سیگار هم اگه نمی‌کشیدم باز همین بود، بازم حس می‌کردم نفس‌ام درست بالا نمیاد. پُست آخرت درباره‌ی نامه‌ی موسوی رو که خوندم حالم بدتر شد. فکر کردم بهتره چیزی مستقیم به خودت بنویسم؛ مثلاً یک نامه‌ی عمومی که دیگران هم بتونن بخونن. @demos1402