سیاهمشق

حدس می‌زنم زودتر از آنچه فکرش را کنیم از تولید محتوای صوتی - تصویری - کلامی هوش مصنوعی عقّمان بنشیند و برگردیم به آغوش گرم آدمیزاد عکس را از صفحه بهمن دارالشفا قرض کرده‌ام. @mashghesiah

از من نماند جز شبحی سایه‌ای ز دور آن هم به دست باد فنا می‌رود ز دست @mashghesiah

تو آشوب می‌کنی و آشوب بهترین خدمتگزار نظم موجود است... تو خدمتگزار قدرتمندانی، و هر کاری بکنی باز هم خدمتگزار آنها خواهی بود: هر تخریب بی‌نقشه‌ای ضعفا را ضعیف‌ می‌کند، اغنیا را غنی می‌کند و بر قدرت قدرتمندان می‌افزاید. شیطان و خدا / سارتر/ابوالحسن نجفی @mashghesiah

عمل کردن، توهم پیچیدگی ذهن را متلاشی می‌کند. @mashghesiah

پیش از روشنگری، کوه کوه بود و آب آب در میانۀ راه، کوه دیگر کوه نبود و آب دیگر آب نبود پس از روشنگری، کوه دوباره کوه است و آب دوباره آب ذن پراوِرب @mashghesiah

می‌خواستم یک دایره ناکامل ناتمام بکشم در ستایش ناکاملی و ناتمامی و زیرش شعر حافظ را بنویسم. رفتم که دایره ناکامل را بکشم و هی می‌کشیدم و هی پاک می‌کردم و هی می‌کشیدم و هی پاک می‌کردم. و ناگهان مچ خودم را گرفتم که انگار دایره ناکاملی که می‌خواهم بکشم در ستایش ناتمامی، آنقدر که می‌خواهم کامل و تمام نیست و بقدر کافی ناکامل نیست و هی پاک می‌کردم و می‌کشیدم و می‌کشیدم و پاک می‌کردم. و این چهار کلام را هم که می‌خواستم بنویسم نگران بودم که بقدر کافی خوب و کامل و بلیغ و فصیح هست در روایت ناتمامم از ناکاملی و دیگر پاک نکردم. @mashghesiah

اگر می‌دانستم چگونه می‌شود عکس خوبی گرفت، هر دفعه آن کار را انجام می‌دادم. عکس و متن: رابرت دوانو @Everythingaboutphotography

اصل و اساس هر امید را می‌شود در وعده‌ای در گذشته دور یافت. اگر به آینده باور داریم دلیلش یقین‌مان به کلامی است که مدتها پیش بر زبان آمده است. کلام پدر، سنت، قبیله یا مرجعی معتبر. کلامی شاید کامل. کلامی همچون قصه‌های پریان که در کودکی باورشان می‌کردیم: "در روزگاران قدیم"، "روزی روزگاری"، "یکی بود یکی نبود ..." خلاف زمان درباره نوستالژی و آرمانشهر دیه‌گو گاروچو نشر اطراف @mashghesiah

آوازهای ما همگی خاموش خواهند شد. اما خب که چه؟ به آواز خواندن ادامه بده. اورسن ولز به نقل از "واژه‌نامه حزن‌های ناشناخته" @mashghesiah

گاه برخوردم با آدمهای دور و برم، از پدر و مادر و زن و فرزند و عمه و پسردایی وخودم حتی بگیر تا وانتی سر کوچه یا کارگر خط تولید و راننده اسنپ و همسایه طبقه بالا و توقعی که ازشان دارم طوریست که گویی ماهانه هزار دلار عواید دارند و در شهرکهای لوکس اطراف هلسینکی زندگی می‌کنند و هر هفته تراپی می‌روند و درمانگرشان هم کارل راجرز است. که نیست. نیست. @mashghesiah

فیلسوفان اگزیستانسیالیست در این معنی متفق‌اند که انسان، بخصوص، حیوانی است که "طرح" می‌افکند و برای تحقق آن بسوی آینده جهش می‌کند. شاید جالبترین نکته فلسفی آثار سارتر و وجه تمایز او از دیگر فیلسوفان اگزیستانسیالیست در این باشد که انسان جز همین طرح هیچ نیست، با این تفاوت که این طرح گرچه نخست در ذهن ریخته می‌شود، اما تا به مرحله عمل نرسد همان هیچ است، و انسان با دست زدن به "عمل" در ماجرایی شگفت "درگیر" می‌شود که به زندگی و سرنوشتش ابعاد تازه می‌بخشد. از همین روست که سارتر قهرمانهای خود را اغلب در لحظه "انتخاب" قرار می‌دهد، لحظه‌ای که به دنبال آن باید دست به عمل زد. و " انتخاب" همیشه با "اضطراب" توام است. ابوالحسن نجفی مقدمه "شیطان و خدا" نوشته ژان پل سارتر @mashghesiah

آدمها دو دسته‌اند آنها که به اینستاگرام می‌گویند اینستاگرام و آنها که به اینستاگرام می‌گویند اینستاگرم والسلام @mashghesiah

دوره «گلستان سعدی» فصل اول: دیباچه و باب نخست مدرس: دکتر احمدرضا بهرامپور عمران سه‌شنبه‌ها ساعت ۱۶:۳۰ تا ۱۸:۳۰ شروع دوره از ۲۸ مهرماه تلفن تماس: ۰۹۱۱۳۵۳۱۴۰۱ @mehrganac نشانی: ساری-پیوندی-تقاطع داراب-ساختمان پیوند-طبقه دوم

میراث دُن خوان نقدوبررسی شمنیسم تولتک بر اساس آثار کارلوس کاستاندا با حضور فرشید محمدی و محمدمهدی اردبیلی پادکست هشیوار ۱۹ مهرماه ۱۴۰۵ https://youtu.be/BqzCqso6QV0?si=MIYfSRGAJbEFg9Je

هَل مِن مَزید؟

‍ مفهوم بهروزی در سنت تحلیلی معاصر، پارهٔ یکم 🔹در دورۀ یونان و روم باستان ایدۀ «فلسفه همچون راه و رسم زندگی» در اوج خود بود و پاسخ دادن به مسئلۀ «زندگی خوب» مهم‌ترین مشغلۀ فیلسوفان را شکل می‌داد. اما با آغاز قرون میانه، به علل و دلایل مختلف از جمله جذب و حل ایدۀ بهروزی و نیکبختی (یودایمونیا) در ایدۀ رستگاری (salvation)، فلسفۀ بهروزی به محاق رفت، تا این‌که مقارن نوزایی (رنسانس) و تولد فلسفۀ عصر جدید، اندیشۀ زندگی خوب نیز در تفکر فیلسوفان احیا شد. از متفکرانی که در عصر جدید به چیستی زندگی خوب اندیشیده‌اند می‌توان میشل دو مونتنی، باروخ اسپینوزا، جان لاک، توماس هابز، دیوید هیوم، ژان‌ژاک روسو، جرمی بنتام، جان استورات میل، آدام اسمیت، ایمانوئل کانت، و فردریش نیچه را نام برد. 🔹ایدهٔ بهروزی در قرن بیستم مجددا به صحنه، و این بار به صحنۀ فلسفه‌ورزی تحلیلی بازگشت و دقیق‌تر و منسجم‌تر شد. اگرچه دو فیلسوف مهم اوایل قرن بیستم یعنی جورج ادوارد مور (1903) و دیوید راس (1930) مشارکت‌های مهمی در تأمل فلسفی دربارۀ مفهوم خیر/ خوبی و دیگر مفاهیم مرتبط با اندیشۀ بهروزی داشته‌اند، اما دستگاه مفهومی و طبقه‌بندی‌ای که امروزه در تحلیل‌های فلسفی از بهروزی سراغ داریم، به دِرِک پارفِت و کتاب مهم او دلایل و اشخاص (Parfit,1984) بازمی‌گردد. پارفت در آنجا و در بافتار کلی «دلایل عمل» (Reasons for Action)، در بحث از دلایل عقلانی یا اخلاقی که برای اَعمال‌مان داریم، چارچوبی طرح کرد که تا به امروز بر مباحث فلسفۀ بهروزی حاکم بوده است و حتی منتقدانش نیز با آغاز از طبقه‌بندی او می‌کوشند از آن فراتر بروند. هرچند در نیمۀ دوم قرن بیستم و قبل از پارفت نیز بحث‌هایی درباره وجوهی از زندگی خوب یا دفاع از برخی نظریه‌های خاص وجود داشت (برای نمونه: رالز در نظریه‌ای در باب عدالت (1971) یا نوزیک در بی‌دولتی، دولت، آرمانشهر (1974)، اما جلب توجه به این بحث در فلسفۀ تحلیلی معاصر و خصوصا طبقه‌بندی نظریه‌های بهروزی عمدتاً مدیون پارفت است. لذا کار او را می‌توان مبدأ تاریخ اخیر فلسفۀ بهروزی دانست. «از بهروزی که سخن می‌گوییم از چه حرف می‌زنیم» بابک عباسی اندیشهٔ پویا، شماره ۱۰۲، مهر ۱۴۰۵ @eudemonia

کسی که با سکوت کنار بیاید با خیلی چیزها کنار می‌آید. @mashghesiah