پَرسه‌های یک روانشناس اگزیستانسیالیست

وقتی پاسخ، هیچ است! دنیا امکانات زیادی دارد. با این حال، امکان زیادی به ما نمی‌دهد. بسیار تحت تأثیر پیش‌نویس زندگی خود هستیم و در آن، با جوهر ژنتیک، روی کاغذ تاریخ، این دستخط جغرافیاست که نام و نشان و سرنوشت ما را مکتوب کرده است. تا به خود بیاییم و بدانیم که جهان چگونه رفتار می‌کند، دست‌کم سی، چهل سال از عمر خود را سپری کرده‌ایم و در این مدت، چیزهای بی‌شماری به خود افزوده‌ایم که همچون هوای مه‌آلود، حقیقت را از ما دور نگاه داشته است. اضطراب‌ها نیز از بدو تولد با ما هستند. «تنهایی» یکی از قوی‌ترین آنهاست! مملو از نوازش به این دنیا فراخوانده می‌شویم و هر بار که مراحل رشد را یکی پس از دیگری طی می‌کنیم، آن نوازش کم‌رنگ‌تر می‌شود. «آزادی» اما دربه‌دری اصلی ماست. میل ما به پیرو بودن، هم‌زمان در جدال با میل به آزادی، همواره کشمکشی ناتمام در وجودمان می‌کارد که زمینه‌ساز بسیاری از دلشوره‌ها و کابوس‌های ما در آینده می‌شود. تناقض‌های این دنیا زمانی سهمگین‌تر می‌شوند که «فقدان» به‌عنوان مهم‌ترین بازیگر ترس‌های ما، سراسر وجودمان را اشغال می‌کند. آنجایی که مرگ، در پیوندی ناگسستنی با زمان، تمام درک ما از هستی را به سخره می‌گیرد و بیچارگی آدمی را چونان قطرات باران بر سر و رویش می‌باراند؛ پناه ما به هنر نیز از همین‌جا ارزشش دوچندان می‌شود و هم‌زمان، طبیعت واقعیِ گونه‌ی رقابت‌طلب و جاه‌طلب انسان نمایان می‌گردد. «پوچی» اما دروازه‌ی آخر است. انسانِ وابسته به عدد و نتیجه، وقتی می‌رسد، گرفتار ملال است و وقتی هم نمی‌رسد، در عذاب فرسودگی است. چون تنها گونه‌ای هستیم که درک روان‌شناختی از رنج داریم، در اقدامی ناخودآگاه به فلسفیدن جهان دست می‌زنیم. به دنبال یافتن پاسخ برای پرسش‌های بنیادین خود، وارد جهان هزارتویی می‌شویم به نام تفکر! ما در این مرحله نیز دوباره احساس تنهایی می‌کنیم. این بار نه به مفهوم عدم دسترسی به نوازشگری دلخواه، که در مقام معنای هستی خود! حال که پاسخ روشنی نمی‌یابیم، به سرزمین ابهام پرت می‌شویم. ابهام نیز بر زخم‌های ما نمک می‌پاشد و آنچه در نهایت دست ما را می‌گیرد، هیچ است و هیچ است و هیچ! با این حال، آدمی باید مسئولیت تمام این هیچ را بپذیرد! معنای جدید و مناسبی دست‌وپا کند و آنچه را که از زمین برمی‌دارد، بار سنگین زیستن باشد. زیستن در مرحله‌ی پوچی، اگرچه تاریک است، اما شاید حق با «آلبر کامو» بود که رسیدن به بیهودگیِ زندگی، پایان نیست، بلکه آغاز راه است.

پرسه‌های یک روانشناس اگزیستانسیالیست یادداشت‌های وحید رحیمی

🪩 @Existentialogy

‌ هیچ لذتی بالاتر از شرکت دادن دیگران در لذت‌ها نیست ... ‌

@Par_3eh

‌ شما را به شنیدن قفلی جدیدم دعوت می‌کنم:

‌‌ اکنون رسانه‌ی فکری اگزیستانسیالوژی در حال شکل گیری است ... جایی برای فکر کردن به مسئله‌ی انسان و جهان معاصر؛ در مرز میان روان‌شناسی، فلسفه، فرهنگ، هنر و مدیریت. اینجا قرار نیست برای پرسش‌های پیچیده، جواب‌های ساده پیدا کنیم. قرار است کمی دقیق‌تر نگاه کنیم؛ به خودمان، به دیگری و به جهانی که در آن زندگی می‌کنیم. اگر از پاسخ‌های آماده خسته‌اید، احتمالاً اینجا جای شماست.

اکنون رسانه‌ی فکری اگزیستانسیالوژی در حال شکل گیری است ... جایی برای فکر کردن به مسئله‌ی انسان و جهان معاصر؛ در مرز میان روان‌شناسی، فلسفه، فرهنگ، هنر و مدیریت. اینجا قرار نیست برای پرسش‌های پیچیده، جواب‌های ساده پیدا کنیم. قرار است کمی دقیق‌تر نگاه کنیم؛ به خودمان، به دیگری و به جهانی که در آن زندگی می‌کنیم. اگر از پاسخ‌های آماده خسته‌اید، احتمالاً اینجا جای شماست. 🪩 @Existentialogy 🪩 @Existentialogy 🪩 @Existentialogy

‌ ناب‌ترین عشق‌ها میان آنهایی شکل می‌گیرد که پایداری پیوندشان، تغذیه هیچ نیازی نیست! ‌

@Par_3eh

روانشناسی جهان جدید

ویدیوی کامل این جلسه را می‌توانید در صفحه یوتیوب به آدرس زیر تماشا کنید: youtube.com/@existentialogy

‌ 🪩 @Existentialogy |

روانشناسی جهان جدید

ویدیوی کامل این جلسه را می‌توانید در صفحه یوتیوب به آدرس زیر تماشا کنید: youtube.com/@existentialogy

‌ 🪩 @Existentialogy |

گویا باید تمام «فارق» هایی که در پرسه نوشته‌ام را درست کنم و به کلمه «فارغ» برگردانم. 🙄🫤

Woooow ... «ما برای پذیرفتن خود ... نیازمند مرحمت دیگرانیم.» ـ آلن دوباتن ـ کتاب اضطراب جایگاه اجتماعی 🍃 @Par_3eh

‌ در این جهان رنجی سخت‌تر از کنار آمدن سراغ ندارم! ‌‌

@Par_3eh

یک معرفی کوتاه ...

از لینک زیر بخوانید:

https://www.instagram.com/p/DcTu0t1jCUT/?igsi=YWI0dm5ibnA2MzJu

🪩 @Existentialogy |

‌ فارق از طبقه اجتماعی‌تان، اگر مسئله شما «پول» است؛ خوش به حالتان! شما چیزی برای سرگرم شدن در زندگی دارید!

‌@Par_3eh

‌ می‌دیدم که با خود سوالی حمل می‌کند... آخر سر طاقت نیاورد و پرسید تو خیلی می‌توانی کارهای بیشتری انجام دهی و ایده‌هایت را بهتر پیاده کنی و یا بفروشی؟ نگاهش کردم کمی هم لبخند زدم. دلم می‌خواست جوری جوابش را بدهم که زاویه نگاه درست به قضایا را گم نکند. اما خب همیشه وضعیت‌های زندگی را نمی‌شود توضیح داد. دست کم به هرکسی نمی‌شود. مکثم داشت طولانی می‌شد و نهایتا گفتم که زندگی من جور دیگری و عمر من جای دیگری، دارد اتفاق می‌افتد و کارش را جلو می‌برد. این از بی‌پاسخ‌ترین پرسش‌هایی است که پاسخ داده‌ام و بعد به این فکر می‌کردم که خودمان نیز در مواجهه با جهان و پرسش‌هایی که از آن داریم چقدر تاب و توان دریافت چنین پاسخ‌هایی ره داریم؟

‌@Par_3eh

‌ در تفاوت خودشیفگی با اعتماد به نفس مرز باریکی وجود دارد؛ خودشیفته دیگری را له می‌کند تا احترامی که ندارد را بازسازی کند. ولی آنکس که اعتماد به نفس واقعی و مطلوب دارد، بخاطر احترام زیادی که برای خودش قائل است (یعنی عزت نفس) اصلا به منطقه له کردن دیگری وارد نمی‌شود! ‌

@Par_3eh

‌ خطرناک‌‌ترین آدم‌ها آنهایی هستند که به اندازه کافی دوست داشته نشده‌اند. و آسیب پذیرترین‌ها آنهایی‌اند که بیش از کفایت‌شان دوست داشته شده‌اند؛ باید دانست که دوست داشتن، قدرت می‌خواهد و دوست داشتـه‌شـدن، معـرفـت!

@Par_3eh