پَرسه‌های یک روانشناس اگزیستانسیالیست

‌ کم پیدا می‌شود کسی که حرفی برای گفتن داشته باشد ... ما اغلب حرف‌هایی که می‌زنیم، همانهایی است که شنیده‌ایم! ‌

‌ ما نباید خیلی از ترس هایمان را تجربه می‌کردیم ... تا بتوانیم چیزی برای از دست دادن نزد روزگار داشته باشیم و بهتر زندگی را ادامه دهیم. انسان مدرن باید بداند که دیگر موهبت ترس و ترسیدن را نخواهد داشت!

@Par_3eh

تنها چاره‌ی ما در مواجهه با فقدان‌های بی‌شمار زندگی، سوگواری هنرمندانه است. انتظار، اضطراب‌زاست. ابهام اضطراب‌زاست. بلاتکلیفی اضطراب‌زاست. وضعیت اضطرابی، آدم‌ها را می‌بلعد؛ آنها را یا منفعل، کسل و سست می‌کند یا پرخاشگر، عصبی و تند. ما به حدی از اضطراب نیاز داریم که زندگی را از ما ندزدد، روزمرگی را از ما نگیرد و همچنان تجربه‌ای باشد برای خرج کردن غم و خشم انباشته‌شده‌ی وجودمان. اما نباید این سوگواری را فقط به خلوت خویش محدود کنیم یا صرفاً در شبکه‌های اجتماعی به دنبالش بگردیم. باید به یکدیگر پیوست. دور هم جمع شویم، همدیگر را به آغوش بکشیم و از این اندوه صحبت کنیم. پیوند ما در این روزها با عزیزان و دوستان باید ملموس و معطوف به حضور فیزیکی باشد. حتی یک قدم‌زدن دونفره، یک گپ کوتاه درباره‌ی تجربه‌های ناخوشایند، در هر جا و مکانی غیر از استوری و پست و کامنت، تسلی‌بخش خواهد بود. باید مدام به هم یادآوری کنیم که احساس عذاب وجدان، تله است. مقصر هیچ‌کدام از این وقایع ما نبوده‌ایم و نیستیم؛ چون اساساً آنچه از دست ما برمی‌آمد، طی سال‌های متمادی پرداخت شده است؛ چه با خون، چه با مهاجرت، چه با حذف و ارعاب و... سوگواری هنرمندانه، اضطراب ما را متعادل خواهد کرد تا بتوانیم از خود در برابر آسیب‌ها و تهدیدهای پس از فاجعه مراقبت کنیم. آنهایی که رفته‌اند، برای زندگی رفته‌اند. ما نیز باید برای زندگی ادامه دهیم. برای یاد آنها و ادامه‌ی راهشان، این بار باید هوشمندانه‌تر کنار هم باشیم. برای این پیوند عمیق اجتماعی، هزینه‌ی گزافی پرداخت کرده‌ایم؛ هزینه‌ای که نباید بگذاریم هدر برود.

پرسه‌های یک روانشناس اگزیستانسیالیست یادداشت‌های وحید رحیمی

🪩 @Existentialogy

‌ می‌گفت می‌ترسم ... محبوب من آنقدر زیباست که می‌ترسم ببرندش! گفتم: پس آنقدرها هم که فکرش را می‌کنی، او زیبا نیست! ‌

@Par_3eh

زخم ... آدم را تنها می‌کند ... و تنهایی آدم را مجاب می‌کند تا جلوی خونریزی را نگیرد ... !

@Par_3eh

‌ «یه جمله‌ای که شنیدید و هیچوقت فراموشتون نمیشه»

جوابتون رو از لینک ناشناس زیر بفرستید

https://t.me/HarfBeManBOT?start=HBM11608153

‌ برای وقت‌هایی که حرف‌ها زیادند اما کلمات کم ... ‌

به پارادوکس عجیبی دچارم ... به مرتبه بی‌نیازی دست یافته‌ام؛ اما به شدت نیازمند آنم که کسی باشد این بی‌نیازی را ببیند!

@Par_3eh

‌ تعلل موجب سلامتی است ... در جهانِ هیاهو! ‌

همیشه ... وضعیت‌های زندگی را نمی‌شود توضیح داد! می‌دیدم مدتی است سؤالی را با خودش این‌ طرف و آن‌ طرف می‌برد. آخر سر طاقت نیاورد و پرسید: «تو خیلی می‌توانی کارهای بیشتری انجام بدهی و ایده‌هایت را بهتر پیاده کنی یا بفروشی؟» نگاهش کردم. کمی هم لبخند زدم. دلم می‌خواست طوری جوابش را بدهم که زاویه‌ی نگاه درست به قضایا را گم نکند. اما خب، همیشه وضعیت‌های زندگی را نمی‌شود توضیح داد؛ دست‌کم به هرکسی نمی‌شود. مکثم داشت طولانی می‌شد... که نهایتاً گفتم: «زندگی من جور دیگری و عمر من جای دیگری دارد اتفاق می‌افتد و کارش را جلو می‌برد.» کمی که گذشت با خودم گفتم: این از بی‌پاسخ‌ترین پرسش‌هایی است که پاسخ داده‌ام. و بعد به این فکر کردم که خودمان نیز در مواجهه با جهان و پرسش‌هایی که از آن داریم، چقدر تاب و توان دریافت چنین پاسخ‌هایی را در نگاه خود ایجاد کرده‌ایم؟

پرسه‌های یک روانشناس اگزیستانسیالیست یادداشت‌های وحید رحیمی

🪩 @Existentialogy

‌ صبر ... مادر ِ همهٔ فضایل انسان‌ساز است. ‌

‌ هرکس باید به همان روشی زندگی کند که جهان را دریافت می‌کند. وگرنه در عذابی همیشگی ذره ذره تمام خواهد شد!

@Par_3eh

‌ در روز‌هایی به سر می‌برم که با خود می‌گویم کاش کسی با من حرف نزند ... و این تمنا نه از روی انزوا گزینی که از بی‌پردگی کلام و تندی سخن و تلخی حقیقت و خراش انداختن روی قلب دیگری است!

@Par_3eh

‌ «من تو را قبول دارم» هیچ عبارتی به اندازه این جمله نمی‌تواند جان یک انسان را آرام کند.

@Par_3eh