آسمان‌

​تو زیباترین خطای منی که هرگز از ارتکابش پشیمان نخواهم شد به تاریکی‌ها پناه خواهم برد جایی که خاطره‌ات سنگینی نمی‌کند، بلکه زنده‌تر می‌شود تو آن گناهِ مقدسی که در معبدِ تنهایی‌ام برایش نماز می‌خوانم و می‌دانم این اعترافِ خاموش، هرگز به گوشِ جهان نخواهد رسید. ​تو غمناک‌ترین شعرِ منی که هیچ شاعری شهامتِ سرودنش را ندارد. هر شب، نامت را در تاریک‌ترین گوشه‌ی اتاقم پنهان می‌کنم پشتِ کتاب‌ها زیرِ بالش در عمیق‌ترین هق‌هق‌های بی‌صدا تا مبادا خورشیدِ فردا سایه‌ای از تو را در چشم‌هایم پیدا کند ​تو رازِ مگوترینِ منی و من، آخرین بازمانده‌ی این رهِ نافرجام. بگذار پنجره‌ها را گل بگیرند و خیابان‌ها، ردِ پای ما را انکار کنند آنجا که تمامِ جهان دست به یکی کرده تا تو نباشی تنها یک واژه کافی‌ست تا تو را از نو بیافرینم ​تو عمیق‌ترین زخمِ شعرهای منی زخمی که هر بار می‌نویسمش دهان باز می‌کند... و این یعنی تپیدنِ یک قلبِ ممنوعه .