👈🏽 بشنو

زیبایی ناب..... 🍃 صبح ها بعد صبحانه ، تاکسی در اختیار میگیریم و شهر را میگردیم متل قو ، نمک آبرود بازارهای فصلی ، کوچه پس کوچه های قدیمی و این خانه که خانه ی پدری آقای راننده ست گفت این بوته ی گل را مادرم ۴۰ سال قبل توی باغچه ی دم در کاشته و خوشبختانه مادر هنوز در قید حیاتند... تا بعد مــــــریمـــــ

چند نفرمان دیگر آن آدمِ قبل نشدیم؟ پس از یک آدم و یک اتفاق و یک فروپاشی ناخواسته؟ چند نفرمان پس از ضربه‌ای مهلک و زخمی عمیق، سکوت را برگزیدیم و به تنهایی و خلوتمان پناه بردیم و از آدم‌ها فاصله گرفتیم؟ چند نفرمان لبخندهای از ته دل را از یاد برده و از اعتماد کردن و دوست داشتن و صمیمی شدن ترسیده؟ چند نفرمان احساس را کاملا رها کرده و از کوچه‌های سادگی گریخته و در جاده‌ی مستقیم منطق ادامه می‌دهد و به هیچ اتفاق عاشقانه‌ای فکر نمی‌کند؟! چند نفرمان تصمیم گرفته تا ابد با فاصله‌‌ی ایمن از حوالی آدم‌ها عبور کند که آسیب نبیند؟ چند نفرمان بیش از تاب و طاقتش رنجیده؟ چند نفرمان از یک جایی به بعد محافظه‌کار شده و حول احساسات خودش حصار کشیده؟! #نرگس_صرافیان_طوفان @narges_sarrafian_toofan

⁨ ما نسل واپسین پرندگانی هستیم که در آشپزخانه آواز می‌خوانند با بال‌های آغشته به دارچین و زعفران روی شاخه‌های شکسته‌ی لیوان‌ها بی‌خیال آرزوهایمان که فلفل بی‌خیال رؤیاهایمان که هل بی‌خیال جوانی‌مان که نمک آهای چای عمر! آهسته سرد شو باید با پرنده‌ای که از بخار تو برمی‌خیزد برقصم و به این لکه‌های آب بفهمانم که می‌توانند از روی میز بلند شوند خودشان را به ابرها برسانند و جایی در شیار دانه ی گندمی ببارند بگذار دیگران به شکافتن سینه‌های هم بیندیشند من این چاقو را تنها برای بریدن نان می‌خواهم و دلم می‌خواهد بلندترین صدایی که می‌شنوم خالی کردن بار آهن باشد در ساختمان مجاور باد نایلون‌های پیچیده روی ساختمان‌های نیمه‌ساز را به بازی گرفته کارگری دارد آوازی قدیمی را بالا می‌برد من از نسل واپسین پرندگانی هستم که در جشن زردچوبه و سیب‌های زمینی آوازهای آسمانی می‌خوانند چراغ را روشن کن شیشه‌های مربا را بچین روی رف از راه‌پله دارد صدای پای کسی می‌آید و باد جوری لای گل‌های پرده پیچیده است که انگار زنی دارد با حلقه‌های مجعد موهایش بازی می‌کند. رویا شاه حسین‌زاده⁩

. . چهل روز گذشت...‌ و این نازیباترین و دردآورترین جمله ای است که هرچند بارها و بارها و بارها بر کلام و به دستخط آورده امش، برایم عادی نمی شود... از آن روز که رفته ای تا امروز فقط چهل روز نیست چهل سال است ، چهل صدسال.. و دنیا دیگر به زندگی کردن نمی ارزد دنیایی که انسان نداشته باشد تا از دل سخت ترین و رنج آورترین دردها، لبت را به خنده وادارد دنیایی که وقتی تلفن خانه اش را میگیری کسی آنور خط نباشد تا به تو بگوید تویی مرمر؟ چطوری خاله؟ این دنیا دیگر به چه اش باید دل خوش کرد؟ فقط چهل روز؟ چهل روز ِ صد هزار سال... تو در حرف هایت صدای بابا را داشتی صدای روزهای خوش نوجوانی ، دوره ها ، سفرهایمان به امامه ، و صدای غش غش خنده هایمان که از در و دیوار خانه ات می تراوید... و حالا دیگر نیستی و من نمی‌خواهم خودم را به بی خیالی بزنم و بگویم چه می شود کرد؟ مرگ شتری است که بر در ِ هر خانه ای می خوابد یا این نیز بگذرد.... چرا که نبودن تو نمی گذرد دردش هیچ وقت کهنه نمی شود و دلم همیشه تنگ ِ تو می ماند.... با مهری بی پایان برای انسان ِ مهربان ♥️ مریم