Jiddu Krishnamurti

‌ On television, there is endless entertainment from morning until late at night, except for one or two programmes which are very brief and not too serious. The commercials sustain the feeling that you are being entertained, and this is happening all over the world. The children are entertained, but what will be the future of these children? There is the entertainment of sport – thousands of people watching a few people in the arena and shouting themselves hoarse. Or you go and watch a ceremony being performed in a great cathedral, some ritual, and that too is a form of entertainment – only you call that holy, religious. But it is still an entertainment, a sentimental, romantic experience, a sensation of religiosity. Watching all this, watching the mind being occupied with amusement, entertainment and sport, one must inevitably ask, if one is in any way concerned: what is the future? More of the same in different forms, a variety of amusements? Jiddu Krishnamurti From "Krishnamurti to Himself" در تلویزیون، از صبح تا دیروقتِ شب، سرگرمیِ بی‌پایانی وجود دارد؛ به‌جز یکی دو برنامه که بسیار کوتاه‌اند و چندان جدّی نیستند. آگهی‌هایِ بازرگانی نیز این احساس را در شما زنده نگه می‌دارند که دارید سرگرم می‌شوید؛ و این در سراسرِ جهان در جریان است. کودکان سرگرم می‌شوند؛ امّا آیندهٔ این کودکان چه خواهد بود؟ سرگرمیِ دیگری هم هست: ورزش ــ هزاران نفر که چند نفر را در میدان تماشا می‌کنند و از فریاد زدن، صدایشان می‌گیرد. یا می‌روید و مراسمی را که در یک کلیسایِ جامعِ باشکوه برگزار می‌شود تماشا می‌کنید؛ نوعی آیین و مناسک؛ و آن هم شکلی از سرگرمی است ــ فقط شما آن را مقدّس و مذهبی می‌نامید. امّا همچنان سرگرمی است؛ تجربه‌ای احساسی و رمانتیک، نوعی احساسِ مذهبی‌بودن. وقتی همۀ این‌ها را می‌بینید، وقتی می‌بینید ذهن چگونه خود را با تفریح، سرگرمی و ورزش مشغول می‌کند، اگر به‌هرنحوی دغدغه‌ای داشته باشید، ناگزیر باید بپرسید: آینده چه خواهد بود؟ همین چیزها، فقط در شکل‌هایی متفاوت؟ گونه‌هایِ گوناگونی از سرگرمی و تفریح؟ جیدو کریشنامورتی از «کریشنامورتی با خودش» @Krishnamurti

‌ رابطهٔ پویا و در حرکت، اساسی‌ترین موضوع زندگی است. جیدو کریشنامورتی کتاب «سکون و حرکت» فصل دوازدهم @Krishnamurti

‌ In the great cathedrals and lovely mosques, the chants and the intoning of their sacred books, it is the sound that opens the heart to tears and beauty. Without space, there is no beauty; without space, you have only walls and measurement; without space, there is no depth; without space, there is poverty, inner and outer. You have so little space in your mind; it is so crammed full of words and remembrances, knowledge, experiences and problems. There is hardly any space left, only the endless chatter of thought. And so your museums are filled, and every shelf with books. Then you fill the places of entertainment, religious or otherwise. Or you build a wall around yourself, a narrow space of mischief and pain. Without space, inner and outer, you become violent and ugly. Jiddu Krishnamurti From "The Beauty of Life" – Krishnamurti’s Journal در کلیساهایِ جامعِ باشکوه و مسجدهایِ دل‌انگیز، در آن نغمه‌ها و آهنگِ تلاوتِ کتاب‌هایِ مقدّس، این صداست که دل را به سویِ اشک و زیبایی می‌گشاید. بدونِ فضا، زیبایی وجود ندارد؛ بدونِ فضا، تنها دیوارها و اندازه‌گیری‌ها را دارید؛ بدونِ فضا، عمقی وجود ندارد؛ بدونِ فضا، فقر است؛ فقرِ درون و بیرون. در ذهنِ شما چقدر فضایِ اندکی وجود دارد؛ ذهنی که این‌چنین از کلمات و خاطرات، از دانش و تجربه‌ها و مشکلات انباشته شده است. تقریباً هیچ فضایی باقی نمانده؛ جز پچ‌پچِ بی‌پایانِ فکر. و به همین دلیل است که موزه‌هایتان را پُر می‌کنید و هر قفسه را از کتاب می‌انبارید. سپس مکان‌هایِ تفریح و سرگرمی را نیز پُر می‌کنید؛ مذهبی یا غیرِمذهبی. یا دیواری به دورِ خود می‌کشید؛ فضایی تنگ و محدود از شرارت و رنج. بدونِ فضا، در درون و بیرون، خشن و زشت می‌شوید. جیدو کریشنامورتی از «زیباییِ زندگی» ــ دفترِ روزانۀ کریشنامورتی @Krishnamurti

‌ هنرِ زیستن در معنای وسیع، مستلزمِ یاد گرفتنِ هنر مُردن است. جیدو کریشنامورتی کتاب «سکون و حرکت» فصل دوازدهم @Krishnamurti

‌ Why is the mind chattering, with never a moment when it is quiet, never a moment when there is complete freedom from problems? That mental occupation is the result of your education, of the social nature of your life. But when you realise that your mind is chattering and look at it, staying with it, you will see what happens. Your mind is chattering – all right, watch it. You say, ‘All right, chatter’ – you are attending, which means you are not trying not to chatter, not saying, ‘I must not,’ not suppressing it, you are just attending to chattering. If you do, you will see what happens: your mind is clear. That is probably the state of a healthy human being. Jiddu Krishnamurti From "Questions and Answers" چرا ذهن مدام در حالِ حرف‌زدن است؟ چرا حتّی یک لحظه هم ساکت نمی‌شود؟ چرا حتّی یک لحظه هم رهاییِ کامل از مشکلات وجود ندارد؟ این مشغولیتِ ذهنی، نتیجۀ آموزشِ شما و نتیجۀ ماهیّتِ اجتماعیِ زندگیِ شماست. امّا وقتی درمی‌یابید که ذهن‌تان در حالِ حرف‌زدن است و به آن نگاه می‌کنید، با آن می‌مانید، خواهید دید چه اتفاقی می‌افتد. ذهن‌تان در حالِ حرف‌زدن است ــ بسیار خوب، تماشایش کنید. می‌گویید: «بسیار خوب، حرف بزن.» شما دارید توجه می‌کنید؛ یعنی سعی نمی‌کنید ذهن را از حرف‌زدن بازدارید، نمی‌گویید: «نباید حرف بزنم»، آن را سرکوب نمی‌کنید؛ فقط به این حرف‌زدن توجه می‌کنید. اگر این کار را بکنید، خواهید دید چه اتفاقی می‌افتد: ذهن‌تان روشن و شفاف می‌شود. این احتمالاً حالتِ یک انسانِ سالم است. جیدو کریشنامورتی از «پرسش‌ها و پاسخ‌ها» @Krishnamurti

‌ هیپنوتیزم، موادمخدر و یوگا همه شکلی از خودفریبی‌اند. جیدو کریشنامورتی کتاب «سکون و حرکت» فصل یازدهم @Krishnamurti

‌ اکنون کاری که باید بکنیم این است که هرچه بیشتر مرگ را به زندگیِ روزمرهٔ خود نزدیک‌تر کنیم. جیدو کریشنامورتی کتاب «سکون و حرکت» فصل دوازدهم @Krishnamurti

‌ Inwardly, in our minds and hearts, we are very confused. There is no security for ourselves or for future generations. Religions have divided human beings as Christians, Hindus, Muslims, Buddhists, etc. Considering all this, observing objectively, calmly without prejudice, it is naturally important that together we think about it all. Think together, not having opinions opposing other sets of opinions, not having one conclusion against another conclusion, one ideal against another ideal, but thinking together and seeing what we human beings can do. The crisis is not in the economic world, nor in the political world; the crisis is in consciousness. I think very few of us realise this. Jiddu Krishnamurti From "The Network of Thought" در درونِ خود، در ذهن و قلب‌مان، بسیار سردرگم هستیم. نه برای خودمان و نه برای نسل‌هایِ آینده، امنیتی وجود ندارد. ادیان، انسان‌ها را به مسیحی، هندو، مسلمان، بودایی و مانندِ آن تقسیم کرده‌اند. با در نظر گرفتنِ همۀ این‌ها، و با مشاهدهٔ عینی و آرامِ آن، بدونِ پیش‌داوری، طبیعی است که مهم باشد همگی با هم دربارۀ این مسائل بیندیشیم. با هم بیندیشیم؛ نه این‌که عقیده‌ای را در برابرِ مجموعۀ دیگری از عقاید قرار دهیم، نه این‌که نتیجه‌ای را در برابرِ نتیجه‌ای دیگر بگذاریم، و نه این‌که آرمانی را در برابرِ آرمانی دیگر قرار دهیم؛ بلکه با هم بیندیشیم و ببینیم ما انسان‌ها چه می‌توانیم بکنیم. بحران در جهانِ اقتصادی نیست، و در جهانِ سیاسی نیز نیست؛ بحران در آگاهی است. فکر می‌کنم بسیار اندکی از ما این را درمی‌یابیم. جیدو کریشنامورتی از «شبکۀ اندیشه» @Krishnamurti

‌ It is good to be lazy, in the sense of not being incessantly active like an ant or monkey, everlastingly doing something. Most of our minds are everlastingly occupied with words, with problems, with ideas and issues – always chattering to itself, never lazy, never quiet, always under a tension. A mind that is not indolent but has quietude, in its very gentleness, perceives in a flash what is true. That laziness, that indolence, that sense of infinite leisure is not to be confused with comfort. A mind that has leisure is an extraordinary mind, because then it is not caught up in the net of action, it is not everlastingly chattering with itself or about something. Jiddu Krishnamurti From Collected Works, Vol. 13 خوب است که گاهی تنبل باشید؛ البتّه نه به معنایِ بی‌حالی و سستی، بلکه به این معنا که مانندِ مورچه یا میمون، پیوسته در حالِ فعّالیت نباشید و مدام کاری انجام ندهید. بیشترِ ذهن‌هایِ ما دائماً درگیرند؛ درگیرِ کلمات، مشکلات، افکار و مسائل؛ همیشه با خودشان در حالِ حرف‌زدن‌اند، هرگز تنبل نیستند، هرگز آرام و ساکت نیستند، و همیشه در حالتِ تنش به سر می‌برند. ذهنی که کاهل نیست، امّا آرام و ساکت است، در لطافت و ملایمتِ خود، در یک لحظه درمی‌یابد که حقیقت چیست. این تنبلی، این کاهلی، این احساسِ فراغتِ بی‌پایان را نباید با آسودگی و راحت‌طلبی اشتباه گرفت. ذهنی که فراغت دارد، ذهنی شگفت‌انگیز است؛ زیرا دیگر در تورِ عمل گرفتار نیست؛ دیگر پیوسته با خودش یا دربارۀ چیزی مشغولِ حرف‌زدن نیست. جیدو کریشنامورتی از «مجموعهٔ آثار»، جلدِ سیزدهم @Krishnamurti

‌‌ It is important to learn the art of thinking together. All of us think, but we think according to our profession, specialisation, or according to our beliefs and experiences. We all think, objectively or according to our own inclinations, but we never seem to think together, to observe together. We may think about a particular problem or an experience, but this thinking does not go beyond its own limitation. Thinking together, not about a particular subject, but having the capacity to think together, is entirely different. To think together is necessary when you are facing the great crisis that is taking place in the world, the danger, the terror and the ultimate brutality of war. To observe this, not as a capitalist or socialist, not from the extreme left or extreme right, but to observe it together, demands not only that we comprehend how we have come to this rotten state, but also that together we perceive a way out. Jiddu Krishnamurti From "The Whole Movement of Life Is Learning" مهم است که هنرِ با یکدیگر اندیشیدن را بیاموزیم. همۀ ما فکر می‌کنیم، امّا بر اساسِ حرفه، تخصّص، باورها یا تجربه‌های خود فکر می‌کنیم. همۀ ما، چه به‌صورتِ عینی و چه بر اساسِ گرایش‌های خود، می‌اندیشیم؛ امّا به نظر می‌رسد هرگز با یکدیگر نمی‌اندیشیم و با یکدیگر مشاهده نمی‌کنیم. ممکن است دربارۀ مسئله‌ای خاص یا تجربه‌ای خاص فکر کنیم، امّا این اندیشیدن از محدودۀ خود فراتر نمی‌رود. با یکدیگر اندیشیدن ــ نه اندیشیدن دربارۀ موضوعی خاص، بلکه برخوردار بودن از تواناییِ با یکدیگر اندیشیدن ــ کاملاً متفاوت است. هنگامی که با بحرانِ عظیمی روبه‌رو هستید که در جهان در حال وقوع است، با خطر، وحشت و نهایتِ بی‌رحمیِ جنگ، با یکدیگر اندیشیدن ضروری است. برای مشاهدهٔ این وضعیت، نه به‌عنوانِ یک سرمایه‌دار یا سوسیالیست، نه از موضعِ چپِ افراطی یا راستِ افراطی، بلکه برای با یکدیگر مشاهده کردن، تنها لازم نیست دریابیم که چگونه به این وضعیتِ فاسد و تباه رسیده‌ایم؛ بلکه باید با یکدیگر راهی برای برون‌رفت از آن را نیز ببینیم. جیدو کریشنامورتی از کتابِ «تمامِ حرکتِ زندگی، یادگیری است» @Krishnamurti

‌‌ Cooperation is the fun of being and doing together – not necessarily doing something in particular. Young children usually have a feeling for being and doing together – they will cooperate in anything. There is no question of agreement or disagreement, reward or punishment; they just want to help. They cooperate instinctively, for the fun of being and doing together. But grown-up people destroy this natural, spontaneous spirit of cooperation in children by saying, ‘If you do this, I will give you that; if you don't do this, I won't let you go to the cinema,’ which introduces the corruptive element. So, real cooperation comes not through merely agreeing to carry out a project together, but with the joy, the feeling of togetherness, because in that feeling there is not the obstinacy of personal ideation, personal opinion. When you know such cooperation, you also know when not to cooperate, which is equally important. It is necessary for all of us to awaken in ourselves this spirit of cooperation, for then it will not be a mere plan or agreement which causes us to work together, but an extraordinary feeling of togetherness, the sense of joy in being and doing together without any thought of reward or punishment. Jiddu Krishnamurti From "Think on These Things" همکاری، لذّتِ با هم بودن و با هم انجام دادن است؛ نه لزوماً انجام دادنِ کاریِ خاص. کودکانِ خردسال معمولاً حسّی از با هم بودن و با هم انجام دادن دارند؛ آنها در هر کاری همکاری می‌کنند. در اینجا سخنی از موافقت یا مخالفت، پاداش یا تنبیه در میان نیست؛ آنها فقط می‌خواهند کمک کنند. آنها به‌طور غریزی همکاری می‌کنند، از سرِ لذّتِ با هم بودن و با هم انجام دادن. امّا بزرگسالان این روحیۀ طبیعی و خودجوشِ همکاری را در کودکان از بین می‌برند؛ با گفتنِ این‌که: «اگر این کار را بکنی، آن را به تو می‌دهم؛ اگر این کار را نکنی، نمی‌گذارم به سینما بروی.» و بدین‌گونه، عنصرِ فسادآمیز واردِ رابطه می‌شود. بنابراین، همکاریِ واقعی صرفاً از این راه به وجود نمی‌آید که با یکدیگر توافق کنیم طرحی را اجرا کنیم؛ بلکه با شادی و احساسِ با هم بودن پدید می‌آید؛ زیرا در چنین احساسی، سرسختیِ ناشی از تصوّرِ شخصی و نظرِ شخصی وجود ندارد. وقتی چنین همکاری‌ای را می‌شناسید، همچنین می‌دانید که چه وقت نباید همکاری کنید؛ و این نیز به همان اندازه مهم است. برای همۀ ما ضروری است که این روحیۀ همکاری را در خود بیدار کنیم؛ زیرا در آن صورت، چیزی که ما را به کارِ مشترک وامی‌دارد، صرفاً یک نقشه یا یک توافق نخواهد بود، بلکه احساسِ شگفت‌انگیزی از با هم بودن خواهد بود؛ احساسِ شادیِ با هم بودن و با هم انجام دادن، بی‌آن‌که هیچ اندیشه‌ای از پاداش یا تنبیه در میان باشد. جیدو کریشنامورتی از «به این چیزها بیندیش» @Krishnamurti

‌ Have you ever woken up in the morning and looked out of the window, or gone out and looked at the trees and the spring dawn? Live with it. Listen to all the sounds, to the whisper, the slight breeze among the leaves. See the light on a leaf and watch the sun coming over the hill, over the meadow; and the dry river, or sheep grazing across the hill. Watch them, look at them with a sense of affection and care, that you do not want to hurt a thing. When you have such communion with nature, your relationship with another person becomes simple, clear and without conflict. Jiddu Krishnamurti From "The Whole Movement of Life Is Learning" آیا تا به حال صبح از خواب بیدار شده‌ای و از پنجره به بیرون نگاه کرده‌ای، یا بیرون رفته‌ای و به درختان و سپیده‌دمِ بهاری نگریسته‌ای؟ با آن زندگی کن. به همۀ صداها گوش بسپار؛ به نجواها، به نسیمِ ملایمی که در میانِ برگ‌ها می‌وزد. انعکاسِ نور را بر روی برگی ببین و طلوعِ خورشید را که از فرازِ تپّه و بر روی چمنزار می‌آید، تماشا کن؛ یا رودخانۀ خشکی را، یا گوسفندانی را که بر دامنهٔ تپّه در حالِ چرا هستند. آنها را تماشا کن؛ با حسّی از محبّت و مراقبت به آنها بنگر، با این احساس که نمی‌خواهی به هیچ چیز آسیب برسانی. وقتی چنین پیوند و همدلیِ عمیقی با طبیعت داری، رابطۀ تو با انسانِ دیگری ساده، روشن و خالی از کشمکش می‌شود. جیدو کریشنامورتی از «تمامِ حرکتِ زندگی، یادگیری است» @Krishnamurti

‌ We beget children, we are married, we have families, but we do not know what it means to love. If we loved, if there was love, if there was care, we would find ways and means to fill the stomachs of the poor, to build houses, to do something drastic, independent of the ugly politicians with their words. We do not know what it means to love. And love cannot come to you if you do not understand yourself. That is the only solution in the world: to care profoundly. Jiddu Krishnamurti From Collected Works, Vol. 14 فرزند به دنیا می‌آوریم، ازدواج می‌کنیم، خانواده تشکیل می‌دهیم، امّا نمی‌دانیم عشق یعنی چه. اگر عشق داشتیم، اگر عشقی در کار بود، اگر مراقب و دلسوز بودیم، راه‌ها و شیوه‌هایی پیدا می‌کردیم تا شکمِ گرسنگان را سیر کنیم، خانه بسازیم و کاری اساسی و بنیادین انجام دهیم؛ مستقل از سیاست‌مدارانِ زشت‌کردار و سخنانِ پوچ و بی‌حاصلشان. ما نمی‌دانیم عشق یعنی چه. و عشق نمی‌تواند به سراغِ شما بیاید، اگر خودتان را درک نکرده باشید. این تنها راهِ حلِ مسئله در جهان است: عمیقاً دل‌سوز و مراقب بودن. جیدو کریشنامورتی از مجموعهٔ آثار، جلدِ ۱۴ @Krishnamurti

‌ What does it mean to cooperate – not the word but the spirit of it? You cannot cooperate with another, with the earth and its waters, unless you in yourself are harmonious, not broken up, not contradictory. You cannot cooperate if you yourself are under strain, pressure or conflict. How can you cooperate with the universe if you are concerned with yourself, your problems, your ambitions? There can be no cooperation if all your activities are self-centred and you are occupied with your own selfishness, with your own secret desires and pleasures. As long as the intellect with its thoughts dominates your actions, there can be no cooperation, for thought is partial, narrow and everlastingly divisive. Cooperation demands great honesty. Jiddu Krishnamurti From "The Whole Movement of Life Is Learning" «همکاری کردن» یعنی چه؛ نه معنای لغویِ این واژه، بلکه روحِ آن چیست؟ نمی‌توانی با دیگری، با زمین و آب‌هایش همکاری کنی، مگر آن‌که در درونِ خودت هماهنگ باشی؛ ازهم‌گسیخته و دچارِ تضاد نباشی. اگر خودت زیرِ فشار، تنش یا کشمکش باشی، نمی‌توانی همکاری کنی. اگر تمامِ توجهت معطوف به خودت، مشکلاتت و جاه‌طلبی‌هایت باشد، چگونه می‌توانی با جهانِ هستی همکاری کنی؟ اگر همۀ فعالیت‌هایت خودمحور باشد و ذهنت درگیرِ خودخواهی‌ها، خواسته‌های پنهان و لذت‌های شخصیِ خودت باشد، همکاری امکان‌پذیر نیست. تا زمانی که عقل، با اندیشه‌هایش، بر اعمالت مسلّط است، همکاری‌ای در کار نخواهد بود؛ زیرا اندیشه، جزئی‌نگر، محدود و همواره تفرقه‌افکن است. همکاری، صداقتی عظیم می‌طلبد. جیدو کریشنامورتی از کتابِ «تمامِ حرکتِ زندگی، یادگیری است» @Krishnamurti

‌ To find out if I am anything more than a product of environmental and climatic influences, I must first be free from the influences which exist about me and of which I am the product. I am the result of the conditions, the absurdities, the superstitions, the innumerable factors, good and bad, which form the environment about me; and to find out if I am something more, I must be free of those influences. To understand something more, I must first understand ‘what is’. Merely to assert that I am something more has no meaning until I am free from the environmental influences of the society in which I am living. Freedom is the discovery of not merely a denial of them; freedom comes with the discovery of truth in everything that is about me – the truth of property, the truth of things, the truth of relationship, the truth of ideas. Without discovering the truth of these things, I cannot find what one may call the abstract truth or God. Being caught in the things about me, the mind cannot go further, cannot see or discover what is beyond. One who is seeking to understand oneself must understand one’s relationship to things, to property, to possessions, to country, to ideas, to people. Jiddu Krishnamurti From Collected Works, Vol. 5 برای اینکه دریابم آیا چیزی بیش از محصولِ تأثیراتِ محیطی و اقلیمی هستم یا نه، ابتدا باید از تأثیراتی که در پیرامونم وجود دارند و خودم محصولِ آن‌ها هستم، آزاد باشم. من حاصلِ شرایط، پوچی‌ها، خرافات و بی‌شمار عواملِ خوب و بدی هستم که محیطِ پیرامونم را شکل می‌دهند؛ و برای اینکه دریابم آیا چیزی بیش از این هستم، باید از این تأثیرات آزاد باشم. برای اینکه چیزی فراتر را بفهمم، ابتدا باید «آنچه هست» را بفهمم. صرفاً ادعا کردنِ اینکه من چیزی بیش از این هستم، تا زمانی که از تأثیراتِ محیطیِ جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کنم آزاد نشده‌ام، معنایی ندارد. آزادی صرفاً انکارِ این تأثیرات نیست؛ آزادی با کشفِ حقیقتِ هر آنچه در پیرامونِ من وجود دارد پدید می‌آید: حقیقتِ مالکیت، حقیقتِ اشیاء، حقیقتِ رابطه، حقیقتِ اندیشه‌ها. بدون کشفِ حقیقتِ این امور، نمی‌توانم آنچه را که شاید بتوان «حقیقتِ مطلق» یا «خدا» نامید، بیابم. ذهنی که درگیرِ چیزهای پیرامونِ خود است، نمی‌تواند فراتر برود؛ نمی‌تواند آنچه را در آن‌سوی این امور است ببیند یا کشف کند. کسی که می‌خواهد خویشتن را بفهمد، باید رابطهٔ خود را با اشیاء، با مالکیت، با دارایی‌ها، با کشور، با اندیشه‌ها و با انسان‌ها بفهمد. جیدو کریشنامورتی از مجموعهٔ آثار، جلد پنجم @Krishnamurti

‌ ‌Most of us are apt to think that through legislation, through mere organisation, or through leadership, the problems of war and peace and other human problems can be solved. As we do not want to be responsible, individually, for the inner and outer turmoil in our lives, we look to authorities, groups and mass action. Through these outward methods, one may have temporary peace, but one can have that abiding, lasting peace only when the individual understands himself and his relationship with another, which makes society. Peace is within and not without; there can only be peace and happiness in the world when the individual, who is the world, sets about definitely to alter the causes within oneself which produce confusion, sorrow, hate, and so on. I want to deal with these causes and how to change them, deeply and lastingly. The world about us is in constant flux, constant change; there is incessant sorrow and pain. Amidst this mutation and conflict, can there be lasting peace and happiness, independent of all circumstances? This peace and happiness can be discovered, hewn out of whatever circumstances the individual finds himself in. Jiddu Krishnamurti From Collected Works, Vol. 3 بیشترِ ما تمایل داریم فکر کنیم که مشکلاتِ جنگ و صلح و دیگر مسائلِ انسانی را می‌توان از طریق قانون‌گذاری، صرفاً با سازمان‌دهی، یا از طریق رهبری حل کرد. از آنجا که نمی‌خواهیم به‌صورت فردی مسئولِ آشوب‌های درونی و بیرونیِ زندگی‌مان باشیم، به مقامات، گروه‌ها و اقداماتِ جمعی روی می‌آوریم. از طریق این روش‌های بیرونی، شاید بتوان به صلحی موقتی دست یافت؛ اما صلحی پایدار و ماندگار تنها زمانی امکان‌پذیر است که فرد، خودش و رابطه‌اش با دیگری را درک کند؛ رابطه‌ای که جامعه را شکل می‌دهد. صلح در درون است، نه در بیرون. در جهان تنها زمانی می‌تواند صلح و شادی وجود داشته باشد که فرد ــ که خودِ جهان است ــ به‌طور جدی در پیِ تغییرِ عللِ درونی‌ای برآید که موجبِ سردرگمی، اندوه، نفرت و مانند این‌ها می‌شوند. من می‌خواهم به این علل و به این بپردازم که چگونه می‌توان آن‌ها را به‌صورت عمیق و ماندگار تغییر داد. جهانِ پیرامونِ ما پیوسته در حال دگرگونی و تغییر است؛ اندوه و درد بی‌وقفه وجود دارند. در میانِ این همه دگرگونی و کشمکش، آیا می‌توان به صلح و شادیِ پایداری دست یافت که مستقل از همهٔ شرایط باشد؟ این صلح و شادی را می‌توان کشف کرد؛ می‌توان آن را از دلِ هر شرایطی که فرد خود را در آن می‌یابد، تراشید و پدید آورد. جیدو کریشنامورتی @Krishnamurti

‌ One of the chief causes of hatred and strife is the belief that a particular class or race is superior to another. A child is neither class nor race conscious; it is the home or school environment, or both, that makes him feel separative. In himself, he does not care whether his playmate is black, or a Jew, a Brahmin or a non-Brahmin, but the influence of the whole social structure continually impinges on his mind, affecting and shaping it. Here again, the problem is not with the child but the adults, who have created a senseless environment of separatism and false values. Jiddu Krishnamurti From "Education and the Significance of Life" یکی از علل اصلیِ نفرت و کشمکش، این باور است که یک طبقه یا نژاد، بر طبقه یا نژادی دیگر برتری دارد. یک کودک نه آگاهیِ طبقاتی دارد و نه نژادی؛ این محیطِ خانه یا مدرسه، یا هر دوی آن‌هاست که در او احساسِ جدایی و تمایز ایجاد می‌کند. کودک به‌ خودیِ خود اهمیتی نمی‌دهد که هم‌بازی‌اش سیاه‌پوست باشد یا یهودی، برهمن باشد یا غیربرهمن؛ اما تأثیرِ ساختارِ اجتماعیِ موجود، پیوسته بر ذهن او وارد می‌شود و آن را تحت تأثیر قرار داده و شکل می‌دهد. در اینجا نیز مسئله، کودک نیست؛ مسئله، بزرگسالانی هستند که محیطی بی‌معنا و سرشار از جدایی و ارزش‌های کاذب پدید آورده‌اند. جیدو کریشنامورتی @Krishnamurti

‌ There must be freedom; it is the very basis of peace. There must be freedom from all the values of opinions so that we can together – actually, not theoretically – see that we currently have no peace. That is a tremendous demand, because we live on opinions. All the newspapers, magazines and books are based on opinions. Somebody says something; you agree, and that is your opinion too. Another reads another book and forms another opinion. To find out the true meaning of peace, the depth of it, the beauty of it and the quality of it, there must be no bias. That is the first demand – not that you must have faith in peace, or make it the goal of your life to live peacefully, or search out what peace is from books or from others, but to inquire very deeply into whether your whole being can live in peace. Jiddu Krishnamurti From "Where Can Peace Be Found?" باید آزادی داشته باشیم؛ آزادی اساسِ صلح است. باید از تمام ارزش‌گذاری‌ها و عقاید آزاد باشیم تا بتوانیم با یکدیگر ــ نه در مقام نظریه، بلکه در واقعیت ــ ببینیم که ما در حال حاضر هیچ صلحی نداریم. این خواسته‌ای بسیار بزرگ است، زیرا ما بر اساس عقاید و دیدگاه‌ها زندگی می‌کنیم. تمام روزنامه‌ها، مجلات و کتاب‌ها بر مبنای عقاید شکل گرفته‌اند. کسی چیزی می‌گوید؛ شما با او موافق می‌شوید و آن نیز تبدیل به عقیدهٔ شما می‌شود. دیگری کتاب دیگری می‌خواند و عقیدهٔ دیگری پیدا می‌کند. برای اینکه معنای واقعیِ صلح، ژرفای آن، زیباییِ آن و کیفیتِ آن را دریابیم، نباید هیچ سوگیری‌ای وجود داشته باشد. این نخستین شرط است؛ نه اینکه شما باید به صلح ایمان داشته باشید، یا صلح را هدف زندگیِ خود قرار دهید تا به‌صورت مسالمت‌آمیز زندگی کنید، یا از طریق کتاب‌ها و دیگران به جست‌وجوی این باشید که صلح چیست؛ بلکه باید بسیار عمیق بررسی کنید که آیا تمامِ وجودِ شما می‌تواند در صلح زندگی کند یا نه. جیدو کریشنامورتی @Krishnamurti

‌ Most of us are concerned with partial revolution, economic or social. But the revolution of which I am talking is a total revolution of man at all the levels of his consciousness, of his life, of his being. That requires a great deal of understanding. It is not the result of any theory or any system of thought; on the contrary, no system of thought can produce a revolution: it can only produce a particular effect which is not a revolution. The revolution which is essential at the present time can only come into being when there is a total apprehension of the process in which man’s mind works – not according to any religion, philosophy or system – the understanding of ourselves as a total process. That is the only revolution that can bring about lasting peace. Jiddu Krishnamurti From "Insights Into Education" بیشترِ ما نگرانِ انقلابِ جزئی، خواه اقتصادی باشد یا اجتماعی، هستیم. امّا انقلابی که من از آن سخن می‌گویم، انقلابِ کاملِ انسان در تمامیِ سطوحِ آگاهی، زندگی و هستیِ اوست. این امر نیازمندِ درک و فهمِ بسیار است. این انقلاب برآمدِ هیچ نظریه یا سیستمِ فکری‌ای نیست؛ برعکس، هیچ سیستمِ فکری‌ای نمی‌تواند انقلابی به وجود آورد، بلکه تنها می‌تواند اثری خاص ایجاد کند که انقلاب نیست. انقلابی که در زمانِ حاضر ضروری است، تنها زمانی می‌تواند تحقق یابد که ادراکِ کاملی از فرایندِ کارکردِ ذهنِ انسان حاصل شود — نه بر اساسِ هیچ دین، فلسفه یا سیستمی — بلکه درکِ خودمان به‌عنوانِ یک فرایندِ کلی و کامل. این تنها انقلابی است که می‌تواند صلحِ پایدار را به ارمغان آورد. جیدو کریشنامورتی @Krishnamurti

‌ Idealist revolutionaries, though they may talk convincingly about freedom, will inevitably bring about a dictatorship of the few or of the many. They will also create a personal cult and totally destroy every form of freedom. You may have observed this in the French and Russian revolutions. Your ideal, which may come out of the ashes of the present structure, will only be speculative and theoretical and on this speculative utopia, call it what you like, you want to build a new society. This is what all the physical revolutionaries have done. They begin with equality, social justice, the withering of the state, and so on, and end with a tyrannical bureaucracy, insistence on conformity, and the exercise of authority in the name of the state. Jiddu Krishnamurti From "Beginnings of Learning" انقلابیونِ آرمان‌گرا، هرچند ممکن است دربارهٔ آزادی بسیار متقاعدکننده سخن بگویند، سرانجام ناگزیر به ایجاد دیکتاتوریِ اقلیتیِ کوچک یا حتی اکثریت خواهند انجامید. آنان همچنین نوعی کیشِ شخصیت ایجاد خواهند کرد و هر شکل از آزادی را به‌ کلی نابود خواهند ساخت. شاید این را در انقلاب‌های فرانسه و روسیه مشاهده کرده باشید. آرمانِ شما، که ممکن است از خاکسترهای ساختارِ کنونی سر برآورد، چیزی جز امری حدسی و نظری نخواهد بود؛ و شما می‌خواهید بر پایهٔ همین آرمان‌شهرِ فرضی ــ هر نامی که می‌خواهید بر آن بگذارید ــ جامعه‌ای تازه بنا کنید. این همان کاری است که همهٔ انقلابیونِ سیاسی انجام داده‌اند. آنان کار خود را با برابری، عدالتِ اجتماعی، زوالِ دولت و مانند این‌ها آغاز می‌کنند؛ اما سرانجام به بوروکراسیِ مستبدانه، اصرار بر همرنگی و یکسان‌ شدن، و اعمالِ اقتدار به نامِ دولت می‌رسند. جیدو کریشنامورتی @Krishnamurti