Jiddu Krishnamurti

‌ On television, there is endless entertainment from morning until late at night, except for one or two programmes which are very brief and not too serious. The commercials sustain the feeling that you are being entertained, and this is happening all over the world. The children are entertained, but what will be the future of these children? There is the entertainment of sport – thousands of people watching a few people in the arena and shouting themselves hoarse. Or you go and watch a ceremony being performed in a great cathedral, some ritual, and that too is a form of entertainment – only you call that holy, religious. But it is still an entertainment, a sentimental, romantic experience, a sensation of religiosity. Watching all this, watching the mind being occupied with amusement, entertainment and sport, one must inevitably ask, if one is in any way concerned: what is the future? More of the same in different forms, a variety of amusements? Jiddu Krishnamurti From "Krishnamurti to Himself" در تلویزیون، از صبح تا دیروقتِ شب، سرگرمیِ بی‌پایانی وجود دارد؛ به‌جز یکی دو برنامه که بسیار کوتاه‌اند و چندان جدّی نیستند. آگهی‌هایِ بازرگانی نیز این احساس را در شما زنده نگه می‌دارند که دارید سرگرم می‌شوید؛ و این در سراسرِ جهان در جریان است. کودکان سرگرم می‌شوند؛ امّا آیندهٔ این کودکان چه خواهد بود؟ سرگرمیِ دیگری هم هست: ورزش ــ هزاران نفر که چند نفر را در میدان تماشا می‌کنند و از فریاد زدن، صدایشان می‌گیرد. یا می‌روید و مراسمی را که در یک کلیسایِ جامعِ باشکوه برگزار می‌شود تماشا می‌کنید؛ نوعی آیین و مناسک؛ و آن هم شکلی از سرگرمی است ــ فقط شما آن را مقدّس و مذهبی می‌نامید. امّا همچنان سرگرمی است؛ تجربه‌ای احساسی و رمانتیک، نوعی احساسِ مذهبی‌بودن. وقتی همۀ این‌ها را می‌بینید، وقتی می‌بینید ذهن چگونه خود را با تفریح، سرگرمی و ورزش مشغول می‌کند، اگر به‌هرنحوی دغدغه‌ای داشته باشید، ناگزیر باید بپرسید: آینده چه خواهد بود؟ همین چیزها، فقط در شکل‌هایی متفاوت؟ گونه‌هایِ گوناگونی از سرگرمی و تفریح؟ جیدو کریشنامورتی از «کریشنامورتی با خودش» @Krishnamurti