308
Subscribers
No data24 hours
No data7 days
No data30 days
Posts Archive
308
گاهی وارد زندگی کسی میشی تا بهش نشون بدی که میتونی چیزی رو بهش بدی که هیچوقت نداشته.
محبت واقعی، آرامش، احترام، امنیت یا دوستداشتنی بیحساب.
اما خیلی وقتها آخرش این اونه که بهت نشون میده چرا هیچوقت اون چیزها رو نداشته.
چون بعضی آدمها فقط از نداشتن رنج نمیبرن؛
بلد نیستن چیزی رو که به دست میارن، نگه دارن.
تو میتونی بهترین چیزی باشی که وارد زندگی کسی شده،
اما نمیتونی مجبورش کنی ارزش حضورت رو بفهمه.
گاهی بزرگترین لطفی که میتونی در حق خودت بکنی اینه که
بهجای بیشتر تلاش کردن برای فهمیده شدن،
جایی رو ترک کنی که مدام مجبوری ارزش خودت رو ثابت کنی.
@we_live
308
یک پژوهش نشان میدهد که "مادر بودن" معادل یک هفته کاری ۹۸ ساعته است: یعنی چیزی معادل دو و نیم برابر شغل تماموقت
به طور متوسط یک مادر روز خود را ساعت ۶ صبح آغاز میکند و حداقل حدود ۸ شب به کارهای روزانهاش پایان میدهد.
اگرچه ساعات واقعی کار مادرانه خیلی بیشتر از اینهاست که معمولاً پنهان میماند
این یعنی حداقل حدود ۱۴ ساعت کار در روز
این آمار یادآور تلاشهای ذهنی، عاطفی و جسمی است که مادران هر روز انجام میدهند.
هماهنگ کردن هم زمان مسئولیتهای مختلف از مراقبت از فرزندان گرفته تا مدیریت خانه و در بسیاری از موارد کار کردن خارج از منزل نیز میزان تعهد و تلاشی را میطلبد که فراتر از چیزی است که بیشتر افراد تصور می کنند.
نکته این ادعا بر پایه یک نظرسنجی و برآورد از زمان صرفشده برای مسئولیتهای روزانه مادران است
و منظور آن این نیست که همه مادران دقیقاً ۹۸ ساعت در هفته کار میکنند؛ بلکه تلاشی است برای نشان دادن حجم بالای مسئولیتها و کارهای اغلب نادیدهگرفته شدهای که بسیاری از مادران بر عهده دارند
@we_live
308
همه قرار نیست رفیق باشن.
یکی همکار خوبیه
یکی هم صحبت خوبیه
یکی
پایه سفره
یکی فقط وقتی اوضاع می ریزه به هم
بلده کنارت وایسه
ما یه تصور عجیب از رابطه داریم
اگه رفیقمه
باید زیاد ببینمش
زیاد پیام بدیم
تولد هم باشیم
جمعه ها همدیگه رو پیدا کنیم.
انگار رفاقت پکیج اینترنت نامحدوده.
در حالی که بعضی آدم ها
اصلاً برای وقت گذرونی ساخته نشدن.
ولی ساعت ۲ نصف شب زنگ بزنی و بگی
داداش یه مشکلی پیش اومده ...
قبل از اینکه توضیح بدی میگه:
کجایی؟
یکی باهات زیاد قهوه میخوره
ولی روز سختت غیبش میزنه
یکی شاید سالی سه بار ببینتت
ولی وقتی زمین خوردی
اولین نفریه که دستش رو میاره جلو.
تعداد ملاقات واحد اندازه گیری رفاقت نیست .
اصلاً شاید اشتباه ما اینه که
از هر آدمی همه چیز می خوایم.
همکار خوب باشه
رفیق خوب باشه
شنونده خوب باشه
پایه مهمونی باشه
وقت بحران هم حاضر باشه.
عزیز من آدمه؛
چاقوی سوئیسی نیست.
بلوغ رابطه شاید این باشه که بفهمی
هر آدمی در زندگی تو یک ظرفیت و یک نقش داره
و لازم نیست چون در یک نقش خوب نیست
كل رابطه رو زیر سؤال ببری
اون رفیقی که هیچ وقت پایه کافه نیست
شاید بهترین آدم برای روزهای سختت باشه.
اون همکاری که هیچ وقت رفیقت نمیشه
شاید قابل اعتمادترین آدم حرفه ای زندگیت باشه.
آدمها رو در زمین خودشون قضاوت کن
کیفیت بعضی رابطه ها
با تعداد عکس های مشترک مشخص نمیشه.
با این مشخص میشه که
وقتی زندگی قفل کرد
شماره چه کسی ناخودآگاه میاد توی ذهنت؟
@we_live
